Heykel yükleniyor
Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul
SIDIK · ÖYKÜ
Baba
bir tahta aldı sonra da onu yontmaya başladı, ona bir kafa, kollar, bacaklar yonttu. bacakları açıktı, kolları da, kafası dik. onu masaya oturttu. sonra bir sigara yakıp, ma- sadaki tahta parçacıklarını temizleyip, küllüğü yerleştiri- verdi. içine çekti dumanı ve tahtadan oyduğu adama baktı uzun uzun, sigarası bitene değin. sigarasını söndürdü bir kere daha aldı falçatasını ve yaptığı adamın bacaklarının arasında kalan parçayı kesip attı. artık olması gerektiği gibi değildi, olmasını istediği gibiydi. ev ödevini yıllar sonra bir daha yapmıştı, istediği gibi de. iş teknik dersinden geçmiş olmak hiçbir şeydi, iş, kariyer, ev ve araba da, kendi ola- madıktan sonra normal gibi davranmak hele ki en boktanı. masadan kalkarken bildiği tüm küfürleri sıraladı, bildiği tüm varoluşçulara, hiçbiri, isimlerinin başında istediği gibi durmadı oysa, eksik, yitik ve silik! ben ilker ortaç, bu hikayeyi kıçımdan uydurdum, böyle bir şey olmadı ve evet kıçımdan uydurdum ve evet olmasın diye de bu kitabın başına koydum ve kitabın ilk sayfasına da, orho’ya yazdım. orho, elindeki arabasıyla mahalle mahalle gezip kağıt topla- dı. şişe topladı, baktı olmuyor bulaşık yıkadı, fırında çalıştı, para biriktirip kendisine güzel sütyenler, fırfırlı gecelikler, topuklu terlikler alabilmek için. ablası sonra ona destek attı, sakalları ve tüyleri artık olmamalıydı. o bugün yarın
ruhunun deliklerini kapamak için bacaklarının arasına delik açtıracak. çok yakınmış, bunun için izmir’ e gidecek- miş, az kalmış para denkleşiyormuş. bunu çok istiyorum, bunu çok da önemsiyorum. ben bunu kutsuyorum. hiçbir şey yarım kalmasın, hiçbir kimse eksik kalmasın. bazen eksik bacak koldan daha mühim, istenmeyen bir penis, atılmalı bedenimizden, ruhumuzdan pörsümüş, kokuşmuş ne varsa, hele ki bombalar patlarken, cansız bedenler ha- vada uçuşuyorken, ne kadar vaktimiz kaldı bilinmezken. savaş değil barış için yaşamak, dilediğimiz gibi yaşlanarak, tatmin içerisinde; anlamsız bir savaşı kanıtsamamız, alış- mamız, normalleştirmemiz isteniyorken, bunlar normal bizler anormallerken, adoğal afetlerden gün içerisinde bu denli bahsetmeyeceğimiz günlere, ruhumuzda açacak gülücüklere... sizleri en brutal duygularımla selamlıyorum. eyvallah baba yalnızlık bazen çok ağır gelir. sahte bir adamı kurmaca ile gerçek kılıp ona inanmak ister kadın. ben inanmadım, tanrı’ dan çok ve çok önce seni hissettim. başka hiçbir şeye yer kalmadı. aşık olmak istedim seni seçtim. aşık olmak istedim ve babamı seçtim. önce dengesiz küçük bir kız çocuğuydum sonra bir başıma kocakarı olup daha da delirdim. küçükken de şimdilerde de yalnızlıktan ürktüm, saçma sapan şeyler düşündüm hep. ben senin kızın da olamadım, sevdiğin de baba. kimsen olamadım ama baba, her şey başa dönebilseydi annen olmak isterdim. seni emzirmek, saçlarını sevmek, bıyıklarının belirip koyulaşmasını izleyebilmek. ve tüm bekleyişler ve tüm yok oluşlar, tüm bıyıklı adamlar seni anımsatıyor. boş salıncaklar ve saklambaç oynayan çocuklar. çok korkuyorum ve çok korkuyorum. birisini sevdiğinde ya da birisine değdiğinde, onu ne kadar sevebileceğini, sevip de söyleyemeyeceğini, söylesen de ne söylediğini bilemeyeceğini hissettiğin oluyor iç organlarında. bazen yan yana gelemiyorsun ve dahi homojen olmuyor işte. yukarıda o kalıyor, sen hep aşağıda. ilkokuldaki duvarda asılı
tarih cetveline bakar gibi geriye dönüp baktığında aramızda veya gittikçe açılan aranızda olup bitenler ve olamayıp özlemi bitmeyenler bir bir iliştiğinde gözüne, avuçların yüzünü kapa- tıyor ve bileklerinden gözyaşı sızıyor. kan kokusu çekiyorsun, içini çekiyorsun, sümkürsen onun irini akacak, tükürsen onun tadı ağzından gitmeyecek. ilk dokunduğunda sensin, sonra yavaş yavaş bazen de çok hızlı sen değilsin. son dokunamadığından sonra sen artık hiçbir zaman sen olmayacak kadar sen değilsin ya hani, hayat acımasız baba, hayat bu kadar acımasızken sen kızının ismine ‘hayat’ deyip hayatının içine etmişsin ya baba, her ilişkiye, her sevişmeye alışveriş gibi bakamıyor insan, hele ki babasıyla olunca, üzerine yapıştırmamışlar ‘günlük süt’ ‘uzun ömürlü süt’ diye. ne zaman, ne kadar seveceğini bilemiyorsun. hayat, kader ya da her ne dersen de buna sen. susuyor musun sen? peki sus sen. on ya da on bir yaşlarındayım, ne fark eder ki? üzerimde beyaz bir külot var. bunu iyi anımsıyorum. yıllarca bütün külot- larım aynıydı. belki de ondan, hayır belki değil ondan. çamaşır giymiyorum epeydir. bunu duymak sana ne hissettiriyor. sert misin? en son seni düşünüp ellerim, parmaklarım uyuşuna kadar durmadığım zaman üniversite birdi. durmadan ağlıyor- dum. gözlerimden yaş fışkırıyordu musa. çok ıslaktım ve çok sıcak. gevşek değil, hala dar, çünkü içine çok az kişi girdi. sadece aşıklar. ayva tüylerim var, kasıklarıma kadar. ve çamaşırım yok. sert misin baba? on ya da on bir yaşlarındayım ne fark eder ki? üzerimde beyaz bir külot var seni bekliyorum pencerede. beyaz tenimin aksi pencereye vuruyor. saçlarım ensemde bitiyor. me- melerim hiç yok. şimdi ise 90 sutyenim. arabanın sesini duyup irkiliyorum. araba benden epey büyük, 68 model vosvos. önce kelebek canımı kapatıyorsun sonra diğerini yavaş yavaş örtü - yorsun. bir yerden sonra cam kapanmıyor. avucunu yapıştırıp yukarı doğru iterek kapatıp iniyorsun. araba kadın kokuyor, araba içki kokuyor, bütün bu kokuları yıllar içerisinde çözüp yerlerine yerleştiriyorum. iki parmağım içimdeyken, ağlarken. boşaldım mı hiç bilmiyorum ama ellerim titredi hep. apartma- nın kapısını duyuyorum, anahtarının sesini, sokak kapısını ve ayak sesini. salondasın, televizyonu açıp uzanıyorsun, nefesimi tutuyorum, çıplağım, pencerenin önündeyim, hala camdan kendime bakıyorum. yatıp televizyonu izliyorsun. dalıyorsun. hayır sızıyorsun. annem tek yatıyor, bu çok hoşuma gidiyor. tam yarım saat sonra kurduğun televizyon her zamanki gibi kendiliğinden kapanıyor. ev sessiz. sonra bir ses duyuyorum. aşkım diyor daha fazla diyor, hızlan diyor, hepsini diyor, hepsini istiyorum diyor, aşkım diyor. aşkım kelimesinden tiksinmemi buna bağlıyorum, parmağım içimde ağlarken yıllar boyu. sabah sesin sahibini balkondan çamaşırları toplarken görüyorum, başı bağlı alt çapraz komşumuz. bu arada sessizce evden çıkıp gidişini izliyorum baba. acaba bütün gün sen n’apıyorsun? bu hikayenin en hüzünlü yeri burası biliyor musun ve bu hikaye sadece bana ait. senin benden, bizlerden uzak bir hika- yen var. benimkiyse, içinde senin olmadığın, varlığının değil, terk edişinin her satır başında beklediği ve gücümü toplayıp kimselere anlatamayacağım kadar yoran bir hikaye … hiç gelip girmedin o hikayeye sen, elimden tutmadın. bizim hikayemiz olmadı o. en hüzünlü yeri burası bak, bu sefer sen susuyorsun, bağıramıyorsun bile, gözlerini o hep korktuğum gözlerini su - ratımda gezdiremiyorsun, ben inatla gözlerimi çekmeden sana bakmak için avuçlarımı sıkıp kaskatı kalmıyorum. bu sefer de böyle acıtıyorsun canımı, susup. seni, salıncaklarda beni salla- dığın günkü gibi anımsamak istesem de, bunun üzerine sıçrıyor, bana yaptıklarından çok yapmadıkların. sana anlatıyordum, an- latabilmeyi deniyordum, o zaman da damarların patlıyor, sesin durmadan yükseliyordu, öfken her şeyi paramparça ediyordu. peki şimdi sessizliğin silebiliyor mu o siyah beyaz geçmişi?
geçmişimiz diyemediğimden bak bu haldeyim. görüyor musun! siyah beyazı yutuyor. simsiyah her şey. sessiz misin sadece, beni dinliyor musun yıllar sonra susup? yoksa kovamadığından mı bu sefer? kov, yine kov. bağır bana. vur. ben her zamanki gibi çocuk parkını düşlüyorum sen canımı yaktığında. birden siliniyorsun, sana bakıyorum, yoksun. salıncak da boş, ben kendi kendine, boş boş sallanan salıncağı izliyorum. sen eksik bile değilsin hiç göstermiyorsun kendini bana. o parkta sadece eksik olan sen değilsin. eteklerimi toplamış bir taşa oturmuşum, benden başka kimsecikler yok. süzülerek gidip geliyor, uzun ve kalın zincirin ucundaki boş oturak. zincirin gıcırdayan sesi ruhuma sürtünüyor önce, salıncağın her gidiş gelişinde bir düğüm daha atıyor benliğime sonra. sarmalanıyorum, sıkışıyorum, etlerim ezilmiyor bir tek, babasızlığım da eziliyor. çok yağıyor yağmur. ben kucağındayım, ayaklarımda siyah ayakkabılar, evden çıkarken sen giydirdin, çoraplarım beyaz, iki kat katladın, eteğim de siyah, kadife, yumuşacık. bu yağmurda bizden başkaları da var keyifleri gıcır, bunun değerini ancak izmir’i çok uzağında olup deli gibi özleyince anlıyorsun. yağ - muru sevenin bir tek sen olmadığını, diğerlerinin de sakin sakin yürümeye devam ettiklerini görünce burası benim izmir’im diyebiliyorsun. ‘musa seni çok seviyorum’ diyorum. saçlarının kokusunu içime çekiyorum ‘ben de diyorsun, ben de kızım benim. ’ ayaklarımı sallıyorum kucağında. ellerin kalçamda. parka geliyoruz. salıncak bir tane. oturuyorum, sallıyorsun, sallıyorsun, sallıyorsun, sallıyorsun. ‘salla beni musa, salla beni musa. ’ gökyüzündeyim, sana el sallıyorum musa’um. bir anne kız var salıncağın boşalmasını bekleyen. inmeyeceğim, önce ben geldim. sana bakıyorum ardıma dönüp. yoksun ama musa. kız da yok. annesi de. uçuyorum tut beni musa. uçuyordum ama ben, avuçlarıma baksana, kırmızı koyu kırmızı kan. dizlerimden süzülense bacaklarımdan ılık ılık akıyor çorabıma kadar iniyor. musa nerdesin? beni kucağına al. baba. baba. baba. babacık. bir avuç hissediyorum saçlarımda. musa diye gözümü açıyorum. anne diyemiyorum, öz annemi yatağında görünce. ‘kim getirip yatırdı beni buraya?’ diyemiyorum senin karına. sen nereye gittin, parktaki kız, annesi? o günden beri korkuyorum bak, evli adamları sevmekten. neden benden vazgeçtin? neden baba? o gün beni terk etti. önce babam, sonra musa. bu hikayenin en hüzünlü yeri burası biliyor musun? sensiz bir başıma, sabaha dek yatağın içerisinde debelenip köpek uğultularından kaçamayıp ta ki yataktan kalkmam gereken vakit geldiğinde sızıp kalıp ve başımı çatlatan bir ağrının pençesinde göz kapaklarımı zar zor araladığımda boş bir yatak ve boş bir sabah ve boş bir ‘hayat’ görmek. sen şu an beni duyuyor musun musa? baba beni duyuyor musun? insanın başına bu hayatta çok tuhaf şeyler gelebilir. bir çok acı hayatını ele geçirebilir. ama inancının her geçen an eridiğini görmek adoğal felaketlerin en büyüğü. taksit taksit yitirmek. tanrı beni duyuyor mu! babam beni duyuyor mu! genel inanışlara göre tanrı dölün tutulmasını yazar. baba döller. var eder. oysa duymuyorsunuz beni. ne tanrı ne de sen baba. var etmenizi bırak yok ettiniz. ya hiç sesim ulaş- madı size, ya da duysanız dahi, hiç umursamadınız. ben kimi vakit avucumu kime açtığımı karıştırıyorum. baba, beni bok gibi bırakıyorsun, ruhun bedeni terk etmesi gibi bu beni öldürüyor. bu içime ediyor, bu. üstelik bunun sosyoloji veya mantık veya antropolojiyle de açıklaması yok. seninim, bokunum ve sen benim içime ediyorsun. bunu yaparken de sen yoksun. her şey benim içimde olup bitiyor. benim içime benimle edecek kadar bensin ve yokluğun yokluk gibi bir şey değil. sana verilen üçüncü kürün de işe yaramadığını anladığım gün, hastanenin asansöründe bir adamla karşılaştım, bıyıkları dudaklarını kapatıyordu ve sanki sen kokuyordu, sanki senin
yaptıkların ve dahi yapmadıklarının mahcubiyetiyle baktı yü - züme. ve senin borcunu o ödermişçesine ruhumun söküklerini dikercesine dokundu gözlerime. çatı katı bir evde oturuyordu kurtuluş’ta ve hastanenin lo - gosu gözüküyordu. üzerime çıktı, kemiklerimi kırarcasına sıktı, gitti geldi geldi gitti geldi. ben çocuk parkını düşündüm, seni, salıncakları, seni kokladım. adam gitti geldi, boş salıncak kendi kendine sallandı. ama baba salla beni, gökyüzünü istiyorum, bulutları, daha hızlı baba, daha hızlı, salla beni baba salla. adam gitti geldi baba üzerimde, sen gittin hiç gelmedin baba. o sabah odana geldim, boştu… gitmişsin… belki de çok çok önce baba… tenini, kokusunu, belki ismini dahi unuttuğun kadınları kıskanıyorum. senin hakkında birileri kötü bir şeyler konuştu- ğunda, senin aslında mağdur olduğunu anlattığım zamanlarda öğrendim, ben bunu daha büyümeden öğrendim, sen iyi bir adamsın, sen iyi bir baba değilsin ama musa. sen yolda yürür- ken ayakkabına taş girse, birileri görür diye eğilip çıkarmazsın bile, oysa ben ismini sayıklarken sen neredeydin; utanmadın. ben sana söyleyeyim mi? hani ben okula gidiyordum, birlikte gittik izmir’ e, yan yana oturduk otobüste. ben pencere kenarında sen koridor, araba mola verdi, çay söyledik iki tane, sen sonra kadını aradın, çayından yudum almadın, ben bekledim sen gelmedin, uzaklardaydın, yoktun, otobüse en son sen bindin, üstelik benimle konuşmak istediğini söyledin kadınının, ‘canım ben pakize ablan’ demişti, senin zorla elime tutuşturduğun tele- fondan bana ve bütün yol kusmuştum ve salıncak kendi kendine sallanıyordu, uzaklarda. boş. içimdeki seni diri tutan, yaşanmış her şeye rağmen seni hiç yaşanmamış kılan şeyi biliyorum ben. sana anlatacaklarımızı o kadar çok biriktirmeme rağmen hiç umursamayacağını dü - şünüp, hayır hissedip, hayır bilip susmak. hayır ama denedim ben sana anlatabilmeyi. senin karşında susup da denedim hatta. anlatabilmiş olmanın vereceği huzurun önüne geçecek kadar anlatabilmeyi denedim. belki de her şeyin sebebi budur ha, durmadan vazgeçmeden denemek. belki de denemeyi deniyor bile olabilirim çok uzun zamandır. sen benim tam olarak kaçıncı sınıfta okuduğumu hiç bildin mi? üç ya da dörde gidiyorum. üniversite son ya da ilk sınıftayım. sen bundan emin değilken mesela ben seni diri tutan şey ne içimde bundan eminim. ‘me- rak’ seni yaşatan ve öldüren ve ardından hemencik dirilten şey içimdeki merak. senin sorgulamalarının ardından günün birinde karşılıklı birer sigara yakıp sana birkaç şey sormak. birkaç şey. buna tahammül edemezsin ki sen. belki de tek bir şey. hepsinden gayri bir tek şey. merak ettiğim her şeyi ıskalıyorum bana bir şey söyle, o da bana yeter baba. benden neden vazgeçtin? oysa sana söyleyemediğim bütün cümleler soru işareti ile başlıyor. sırf merak oysa ve ben tavrımın ne olması gerektiğini hiç bilemedim bu hisse, bana hissizliğine bir de. ayaklarımın altından çekilen bir taburesin, gözlerimdeki ışıltının fatihası. en çok satılan kutsal kitapsın, evi temizlerken kapıya bırakıl- mış ve çöpler toplanırken ‘faili meçhul’ süsü verilip kandırılıp yükseğe bırakılmış, çatıya takılan uçurtma, “güneşli pazartesi- lersin. ” önünde diz çökmüyorum, işaret parmağımla deliğimi yokluyorum, rujumla yumurtalıklarına kaş göz çiziyorum ve falımıza bakıyorum baba, parmağımı yokladığım yerden çekip bokunu sıyırıyorum, bıyıklarını hissedip, kasıklarımdaki tüyleri seviyorum. ve sabaha kadar beni bağırtıyorlar, tampon diye kullandığım bültenlerde büyük harflerle yazılmış ismini okuyan geceler! seni düşünürken gebe kalmaktan gayri korkmuyorum, varsın piç oğlu piç desinler, varsın sıfır, yoksun bir baba! kendini kaba ve gaddar hissediyor musun? ben sen öldün diye ne kadar ağladım biliyor musun? bazen insanların idealleri
onları kendilerinden dahi uzaklaştırır, katı yürekli kılar, idealler senden benden mühim mi? şu an karşımda bir mezar taşı değil de sen olsan bütün bunları suratına püskürebilir miydim? benim tek bir idealim oldu bu hayatta. senin zamanla olgunlaşıp iyi bir adam olmakla kalmayıp iyi bir baba olacağın güne kavuşabilmek. buna varmak çok uzun zaman alınca ben de bunu o küçük ak- lımca kısaltmaya çalıştım. halt ettim. oysa idealleri kariyer, saygı, hürmet olanlara bakınca benimkisi çok daha naif gelmişti bana. hiç de naif geçmedi bu aradaki zaman. kendini kaba ve gaddar hissediyor musun? ben sen öldün diye ne kadar ağladım biliyor musun? benim hatam, bir an gözlerine bakınca bunun hayalini kurup, bir an sen ağzını açtığında gerçekle yüzleşememek ola- bilir mi sence de? ben buna cevap bulamadım, hatama. sadece suçlu sensin diyemedim. buna cevap aradığımda aynı anda beş bin telefonun geldiği bir santrale dönüyor beynim. hangi fişi çekip nereye sokacağını bilemeyen bir santral memuruna dö - nüyorum. kendini kaba ve gaddar hissediyor musun? ben sen öldün diye ne kadar ağladım biliyor musun? hissetme, şüphesiz öylesin ama bunu böyle hissetme. çünkü, hiçbir çocuk babasını acıyarak sevmeyi taşıyamaz. ben sana acımayı tercih ederdim oysa. en azından karmaşıklık sadeleşirdi. ben senin yerin me - zarken, senin yerinle değil senin kim olduğunla ilgileniyorum. musa evli ve bir kız çocuğu babasıydı. sevmek isteriz, aşık olmak, bağlanmak, kendimizi güvende hissettirir tüm bunlar. onu tüm insanlar arasından seçer ve göz- lerinin içine bakarız. ondaki iyilerinin altını çizeriz. toplamını sevmemize gerek bile kalmaz bazen. bu gerçektir ve gerçeklerin birçoğu da hatadır. bir mi sıfır mı biz karar veririz. buna çok ihtiyacım vardı baba. seni sevmeye ama ben bununla yetineme- dim korkarım, senin de beni sevmeni istedim hem de aşk ile. erkekleri bazen kadınları çok seviyorum, sert ve kalın yerini. kaygan ve dar koridorlarını. otu, içkiyi, sinemayı, müziği, yürü- meyi, yağmuru, bokumu da çok seviyorum ben, çünkü çok şirin bakıyor bana, üzerinde tüten dumanın altından. hayır lanet olası. ben bir tek seni seviyorum. bunu kabul ettiğinde insan büyüyor. bu gerçek ve yanlış ve sıfır. tüm sevdiklerim öldü, tüm sevdik- lerim öldü. başımı mezar taşına dayayıp ağlıyor ve taşa düşen gözyaşlarımla sana karışıyorum, toprağına, kemiğine, iliğine. ben sana koşuyorum, düşüyorum kalkıyorum, nefesim hiçbir zaman düzenli değil. hızlanıyorum. duvara çarpıp düşsem çok klasik olurdu, bir o kadar da arabesk. hayır, koştuğum yerde sen yoksun oysa. tüm yakınlaşma girişimleri çaresiz. sürekli zırıl - dayan bir radyo gibi ismin tüm içimden kurduğum cümlelere karışıyor. edat olabiliyorsun, hiçbir şey olamasan hayatımda. baba tek başına anlamı olmayan cümle içinde ifadeyi karıştıran isim. tek başına anlamın yok ki, tek başımayken. bir bitki gibi yaşıyorum. çocukluğundan beri, pencere kenarında senin yolu- nu gözleyen bir bitki. yokluğun bir uyuşturucu, beni insanlar ve kavramlar ve anlamsızlıklar arasında sıkışmaktan kurutabiliyor belki. tek iyiye yakın tarafı bu. genelde gerçekler yanlıştır. bir veya sıfır diye biz kodlarız onları. bu gerçek değil ve doğru. bir. sıfır mı bir mi? bir sıfır öndesin. kurgum hatalı, kurduğum cümleler yersiz, seçtiğim kelimeler topal. tüm bunlarla sana yalnızlığımı anlatmaya yeltenmekse beni yoksul ve sefil gariban kılıyor. yemek yaparken aklıma vuran gölgen tuzu unutturabiliyor, tam boşalacakken parmakla- rımı, ellerimi kilitleyebiliyor, emerken ısırabiliyor, öpüşürken bir sarhoş gibi kusabiliyorum. kurgu ile gerçek birbirine karışıyor. senden önce de ben var mıydım baba sence? dur orda! zaten duruyorsun hep, ama dur. zihninin içindeki babama diyorum bu duru. dur. cümlelere bakarak ilişkileri sürdürmek çok manasız. cümlelere duyguları yüklemek onlara değer kaybettiriyor tabii arada bir samimiyet varsa. samimiyetine güveniyorum baba. bu gerçekliğinin karşısında tekrar ediyorum diz çökmem, tüm
deliklerimi dediklerimle doldururum ve üzerine bir kez daha baba derim. insanın kendini becermesi ne kadar beceriksiz olsa da, bencil olsa da, tümünde de olsan da her birinde dahi anlamındaki de gibi, ayrısın. hep aynı. bu muhabbet her zamanki gibi benim hikayemden ibaret. bunun her defasında bir kısırdöngüye varmasını engelleyense senin bu hikayedeki yerin. kemiklerimi kırarken de, kalbimi kırarken de her zaman erotik bir adam oldun. hiçbir zaman tek başına yalın ve seksi değildin sen musa. bana seksi gelenler sadece objeler. tabakan, diş fırçan, bir de araban. senin soyunuk halin hiç de çıplak değildi. nü. hep nü idi. ve bir çocuğun amını sana anımsatmasını hiç istemediğinden tüylerim hep uzun baba. tüylerimin arasında bıyıklarını tekrar hissetmeye ihtiyaç duyacak kadar çok konuştum senle. biraz sakinleşmem lazım, küçücük hayatımı kaplayan kocaman sertliği hissettir bana. bir mezarın başında, bir cesedin dikleşen başını çukuruma katmak istiyorum bir kez daha ki, kadın ve erkek olarak devam edelim biraz da. baba ve kız olamamak gereğinden fazla yorucu. baba sadece iki hece. sadece bir adam. sadece sen. görünürdeki sa - dece ben oysa. bebekken hecelenen ilk kelimeyi kocaman bir kadınken ağlayarak tekrarlayıp dilenmek. baba, baba, baba… ah baba ah. sik beni baba, yeter bu kadar. ellerim büyüdü, ayaklarım, memelerim. ben seni de büyüt- tüm baba. sen bir kadının koynundayken, ben senin omzunu özledim, ama sen hiç kadınlardan sıkılmadın baba. hiç gelmedin ki bana, kızım demedin ki. ben kadın da oldum yine benim olamadın baba. ilk sen kanattın içimi. sonra sana benzeyen ve benzemeye çalışan herkes. kanayarak kadın da olamıyormuşum oysa, daha da deşiliyormuş diğer tüm yaralar, yalnızlıklar… öp baba, öp beni. izin ver bana, avuçlarımla sileyim bıyıklarındaki kan izlerini. sen öldün, sen öldün, sen de öldün ve ben de öldüm. hasta- nedeki odanı ben boşalttım. senin eşyalarını ben topladım ve bir poşetin içerisinde saklıyorum. gece yarısı yataktan çıktım. tüm poşeti yatağın üzerine boşalttım. benimle konuştun. uzun zaman sonra benimle konuştun. ben ölmedim dedin. sen öldün baba. hayır ölmedim dedin. beni bir kez daha parka götürüp salıncaklarda sallayacağını söyledin. sağ ol baba. bu yalana çok ihtiyacım vardı. devam et baba. yalan söyle baba. eşyalarının içerisinden bir çakmak çıktı. senin o. basıyorum ve gazı içime çekiyorum. burnuma dayıyorum. burnunla oynama derdin bana, şimdi herkes sikiyle oynuyor. sokaklar kötü adamlarla dolu, ellerinde çükleri gözlerimizin içine bakarak çüklerini sıvazlıyor, otuz bir çekiyorlar; her yer özsu, her yer meni. sen öldün, sen öldün, sen de öldün ve ben de öldüm.