Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

Sanatçı hakkında

Hakkında

İlker Ortaç, Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı. Mardinlidir, uzun yıllardır İstanbul Kadıköy’de yaşar. Yazıp çizdikleri kasları kadar sert, politik duruşu kadar tavizsiz, bir punk kadar “siz ne dersiniz” derdinden uzak.

1973’te beyin dokusunda oluşan hasarla, CP* ile doğdu. Beden, kimlik, sakatlık, yabancılaşma, arzu, şiddet ve yalnızlık, çalışmalarında sık sık karşı karşıya gelir. Toplumun “normal” diye önüne koyduğu şeylerle pek anlaşamaz. Karanlık, grotesk ve zaman zaman gerçeküstü bir dil kullanır. Portrelerinde insanın yüzü kadar sakladıklarıyla da uğraşır. Kusursuz görüntülerden çok izler, bozulmalar ve karakter ilgisini çeker.

Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nde kütüphanecilik okudu. Mimar Sinan’da sosyoloji yüksek lisansı sırasında “Türkiye Sinemasında Sakatlık Olgusu” konulu tezini sundu, jüri görüşmesinin ardından okulu bıraktı. 1995’te kamu hizmetine girdi. Yıllarca kod yazdı. On beş yılın ardından roman, öykü ve senaryo yazmayı kod yazmaya tercih edip emekli oldu.

Kaybetme Hırsı (2008), İkinci El Bakire (2010) ve Sidik (2016) adlı kitapları yayımlandı. Kısa filmler çekti, oyunculuk yaptı, DEV-FANZİN’i kurdu. Çizim, fotoğraf, edebiyat ve sinema arasında dolaşırken derdi değişmedi: gördüklerini, kafasına takılanları ve rahat bırakmayanları anlatmak.

Kendi sakatlık deneyimi, bedenin nasıl görüldüğüne ve kimlerin görünmez bırakıldığına ilişkin sorularını besliyor. Sakatlığı acındırılacak ya da alkışlanacak bir hayat hikâyesine sıkıştırmaya yanaşmıyor. Kimlik, iktidar, temsil ve toplumsal normlarla ilişkisi üzerinden ele alıyor.

LIMIT, bu soruların doğrudan yüzeye çıktığı seri. Bedenlere çizilen sınırları, dayatılan güzellik ve kabul ölçülerini kurcalıyor. Kimin görünür olabildiğini, kimin dışarıda bırakıldığını ve “normal”in tarifini kimin yaptığını soruyor.

Punk, underground kültür, alternatif müzik ve bağımsız sinema, dünyasında geniş yer tutuyor. Bu kültürlerle bağı, taşıdıkları itiraz ve uyumsuzlukta kendini buluyor.

2001’de baba oldu. Eşini 2003’te, 2019’da hayatına giren köpeğini ise 2025’te kaybetti. Her ikisine de kanserle uzun süren mücadelelerinin ardından veda etti.

Beşiktaş ve Efes Pilsen tribünlerinde sesi az kısılmadı. Sakatlığıyla arası çoğu zaman iyi. Yüksek BPM’li parçalarda davulu bok gibi çaldığı zaman hayıflanıyor.

*CP (serebral palsi), gelişmekte olan beyindeki hasar veya gelişim farklılıklarından kaynaklanan; hareketi, kas tonusunu ve duruşu etkileyen bir grup kalıcı durumdur. Etkileri kişiden kişiye değişir; tek başına zihinsel yetersizlik anlamına gelmez.