deryayê

18/109 (Muhemmed! Tu ji bona wan ra aha) beje: "Eger behr ji bo peyven Xudaye min bimaya, helbet behr berya gotina Xudaye min biqeliqe, heke me ew qas zede bikira jî, bes nake." Du nirxên me yên cuda hene. Van nirxan jî di navbera hev de têkilî hene. Mînakî, ez pişta nivîna ku hûn niha li ser radizên bi bîst derece zêde dikim. bisekine, neke. Helbet ez nakim. Hûn guhdarî dikin? Erê belê ez guhdarî dikim. Me çi digot? Werin em texmîn bikin ku gava ku ez asêbûna nivîna ku hûn niha li ser radiza bi bîst dereceyan zêde bikim, rêjeya hejmara otomobîlên ku di saetekê de ji hêla ambûlansa ku we aniye vira berbi çirayên sor ên ku ew bêyî rawestan derbas dibe derbas dibin, ji hezarî pêncan vediqetîne. Welê, ger min goşeya nivîna we bi 0,002-ê li şûna 20 pileyan guhartibûya, nebin, dê rêjeya hejmara otomobîlên ku di saetekê de ji hêla ambûlansê ve di ser re derbas dibin bi lampayên sor ên ku bêyî rawestan derbas bûne biguhere? Ger ev rêje ji 0.002-an bêtir bi bêsînor zêde bûya. Ev bi du rêjeyan pêk tê

Ka em binihêrin di zimanê matematîkî de ji guhertinê re çi tê gotin. "Ne ew e ku min nexwest ku ez hemî çavnebariyên xwe, hemî paranoyayên xwe li hêlekê bihêlim û ji perspektîfa wê li tiştan binihêrim, min dixwest, lê dibe ku ew dilgiraniya min a herî mezin bû, paranoya min a herî mezin ew e ku rojek ez ê nikaribim wê bisekinim. Dibe ku ji ber vê yekê min niyet kir ku dawî li vê çîroka evînê ya ku min her gav ji perspektîfa wê nedidît." got, "Eger te heman hevok jê re bigotana, keçikê tiştek fêm nedikir." Bişirî: "Ez ji gotina te ya 'keç' fêm dikim ku tu li kêleka wî yî, lê çima ew min fêm nake? Carinan yek gotinek dikare tevahiyê bindest bike." Paşê bêdengiyek dirêj ket navberê. Lingên min di nav hev de ne, ez ji derenceyan dadikevim xwarê, Dixwazim zû xwe bavêjim derve, min xwe di nav çîrokeke evînê de dît ku ji hewcedariyê pir tirştir e. Tu pirtûkek ku min nexwendiye, ne fîlmek ku min lê temaşe kiriye, ne stranek folklorî, ne helbest, ne strana rockê ya anarşîst hevoka sereke ya ku ez lê digeriyam di hişê min a ku her ku diçe biçûk dibû, nekiriye. Di vê kêliyê de ku dilê min dişibihe bajarekî terkî, ger yek bêje, va ye hevokek, tu li vê digerî bira, ezê her tiştê xwe bidim wî, bêyî ku tu kêliyekê jî bifikirî. lê na, na… na, ew zincîra peyva rizgarker. Û ez jî amade me ku yek peyvek ku bikaribe min ber bi tevahiyê ve bibe qebûl bikim; ew jî tune. Gava ez xwe davêjim derve, destê min digihêje cixareyekê, nefesek kûr dikişînim, serê min dizivire û xwe davêjim ser banqekê. Ez difikirîm, ey mirovê bedew, ey hevalê hêzdar, çima, çima? Ger hûn vê yekê ji min re bikin, ez ê li ku û çawa hêza xwe bibînim ku vê yekê bi ser bixim... Dilê min bajarekî berdayî ye. ço, bêdeng. Bajarekî ku kolanên wî vala ne, deriyên wî nayên lêxistin, perdeyên wî nayên vekirin, dayîk gazinan ji zarokên xwe nakin, bav li qehwexaneyan hurmeta xwe li qedera xwe nagirin û li kuçe û kolanan yek gol jî nayê lîstin. Tiştê ku di hundurê min de bû, ji holê rabû. Dawiya cixarê tê. Li ber textê ku ez lê rûdiniştim, zilamê (mamê) yê ku çopê li ser erdê şuştine, bi pêşgotina şîn, li ser temenê bavê min, xêzên wî yên kûr ên li pişt riha wî ya stûyê îfadeyên bi qasî rêzan kûr in, disekine, dema ku li kêleka lingên xwe şûştin. li ber wî radiweste. Çavên min pêşî li rûyê wî dikişin, paşê jî li tiştên ku ew dibêje. Dibêje: “Zû sax bibe bavo, kê ruyê te daxistiye, rûyê te bi ax û heriyê ketiye erdê”. "Ha," ez dibêjim. hû… tirsonek tevlihev. Dibêje: “Ew bi izna Xwedê derbas bibe, yanî hema hema li wir e, ez di nav tengasiyê de me, heta ku ez ê ji Xwedayê ku ez jê bawer nakim dua bikim, dibêje: “Heta ku Xwedê bixwaze wê derbas bibe. "Mamê," ez dibêjim, paşê ez gotina xwe daqurtînim. Dibêje: “Na, bavo, tu xwe aciz neke, ez dizanim tu bêzar î, lê li vî axê kî bextewar e ku tu bextewar bibî”. "Ha," ez dibêjim. Zilam (mamê, mamê, çi dibe bila bibe) winda dibe. Heger me hîna jî bi beytên Nerûda bawer bikira, ey hevalê delal, ava te neherike, temenê te derbaz nebe... dîn nebe, tu çi dikî, alîkariya me bike.

Ma em kî ne: xelkên behrê, masîgir...

Bi rastî, ew mirovekî pir tenê bû. Bi rastî ez dibêjim, ji ber ku gava ez bi têlefonê ji xewê şiyar dibûm, ku li dora wî dihate ecibandin, yekî evîndar, û min gelek caran dîtibû ku keç ji bo wî dimirin (ew her dem li dijî vê yekê bû), û carinan jî min digot çima ev xort ne keç bû, ger ew keç bûya, min ê dawî li hemû lêgerînên xwe bikira. Min nedifikirî ku tiştê ku hûn ê ji min re bibêjin ew qas girîng bû. Jixwe ez li ser textê xew ketim, ji ber vê yekê ez tavilê ji malê derketim û hatim cihê hevdîtinê. Cihê hevdîtina me wek her carê sîteyê bû. Na, ew ne cihê ku li behrê binêre (wek ku ew dibêje), yanî sîr e; Ev ne îskelê ye, tu dizanî, ya me jê re dibêjin îskel, ji ber ku wê pêşî li vir destê hevalê xwe girtibû, lewra min xera nekir. Dema ku ez dibêjim îskel, ez tavilê jê fêm dikim, li ber dikana gûzan e. Herçî, me hev dît. Me dest bi meşê kir. Qet nedipeyivî, min fêm kir ku ew xemgîn e, lê min ew qas hêvî nedikir. Em çûn ciyê ku hema hema bi qîmeta beqalekî bîrayê difirot û em rûniştin. Niha hevoka wî ya yekem nayê bîra min, ya ku tê bîra min ew e ku sê bîrên pêşî zû vexwaribûn. Ew vê yekê pir caran dike. Heger fêhm bike ku ravekirina tiştekî wê zehmet be, ew her tim pêşî çend bîrayê vedixwe û paşê dipeyive. Ez hewl didim bi bîr bînim ka çawa bû, wî dîsa hevokek weha dirêj kir. Dema ku wî dest bi çêkirina hevokên dirêj kir, min ê fehm bikira ku ew li ser mijareke ku berê li ser fikirîbû û di hişê xwe de şekil kiribû, an jî hîna nekarîbû bigihije xala ku dixwest, û ez ê çavên xwe vekim û bi baldarî li wî guhdarî bikim. Carinan min tevlihev dikir. Wî baweriyên xwe bi awayekî pir tevlîhev rave dikir. Ew roj yek ji wan rojan bû. Serê sibê bû, em ji xew rabûn, ew bi hêrs ji nav nivînan derket, ez hê razayî bûm, wî herî kêm çar-pênc caran dubare kir: "Were, heke bêje em dereng dimeşin", min bêyî ku ji xwe hereket bike, di nav nivînan de raza. Baş Xew di jiyanê de xwedî cihekî girîng e, ez her gav dibêjim. Ez hez nakim ku gava ez xew nakim hest bi afyonê bikim. Dema ku ez xwe di nîv xew de dibînim û dixwazim serê xwe li cihekî bidim tewandin, ez xwe wek zilamekî kal û bê tehemul hîs dikim. Ev yek wê rojê qewimî. Digel ku min nikarîbû xwe bisekinim, min nikarîbû li ser axînên wî jî rabibim, ku çend dozên ji her carê zêdetir bûn, û ew çend hefteyên dawîn bêtehemûl bûbû. Bi roj an bi şev, gava ez bi tenê bûm, nalîna çima min serî netewand û bêdeng mam, ji berê pirtir ez aciz dibûm, wê sibê, dema ku ez bi zor ji nav nivînan radibûm û lingên xwe dixistim nav pantolona xwe, min çavê xwe li wî girt; Ji xeynî dîtina jina ku ez heyranê wê dibim her cara ku ez lê dinêrim, vê carê ew pir asayî xuya bû, û hesta ku ji bo demekê di hundurê min de bû ji nişka ve hê bêtir xurt bû. Min fikir kir ku ew derew e, lê min tercîh kir ku ez bêdeng bimînim û bêyî ku tiştek bibêjim guhdarî bikim. "Bila bi dawî bibe," min got. "Bila bi dawî bibe," wî got. Di vê navberê de, wî ji bo bîraya xwe ya pêncemîn, an jî her çi be, îşaretek da kurik. Dema ku min bala xwe dayê ku ew hîn jî dibêje were dema ku min bişkojkên pantolonê xwe dixist, ez sekinîm. Ya rast, ez cemidîm. "Na," min got, "tu here, ez nayêm." "çawa ye?" wî got. "Mebesta te çi ye," min got, "çawa, ez tenê nayêm." Dû re min li pantolonê xwe gerand û li ser nivînê raza. Ez tavilê bi wê re mijûl bûm, û di demek kurt de têlefon bi peyama dilşikestî hate çalak kirin. Xewa min dîsa bi qîrîna telefonê ya ji binê balgiyê min bilind dibû xewa min qut bû. Di SMSê de ku bi “Min dersên xwe li malê ji bîr kirin, dema ku tu vegerî bîne bîne” diqede, di heman demê de hevokên ku ruhê min ê bêzar hîn bêhtir aciz dikin; Her hal, ez ji nav nivînan rabûm bi hezar gotinên nalîn. Dema ku ez ji malê derketim û min dest bi meşê kir, di hişê min de du vebijark hebûn. Ez ê îro bi wî re bipeyivim û bi dawî bikim, an Min ê bi kurtasî bêyî ku tiştekî bibêjim biqedînim

Gava ez îşev razêm, evîndarê min tune. Ez difikirîm ka ew ê çawa biqede hefteya borî. Tiştê ku min dikişand ne ew bû ku ew ê biqede, lê ew ê biqede. Dema ku ez nêzîkî dibistanê bûm, min telefonî wî kir û wî bi dengekî xirav bersiv da telefonê. Ji ber ku dersên xwe ji bîr kiribû, neçû dersê. Wî got ku ew çay dixwaze, ji ber vê yekê min ew vekir û em li pastefiroşiyê hevdu dîtin. Hûn dizanin ez ji dikana paste ya li hember dibistanê hez dikim, gava ez çûm ew li wir bû. Ew li cihekî li paş rûniştibû li bendê bû, wî got, "paşê?" Min mudaxele kir, "paşê, wî got, "ew li wir ma." Wî daqurtand. Ewrekî tarî di ser rûyê wî re derbas bû, û ronahiya ku min li ser rûyê wî dîtibû, xuya bû ku li pişt ewran mabû. "ew?" Min got. "çi?" wî got… “em…” “çi…?” “Ew…” “Waa…?” "Her çi dibe bila bibe, wê têxe qûna xwe." "kî ye?" wî got. "kî? rast? kî ye?" Vê carê sîlûetek rûyê min girt. Ne nîşanek baş bû ku ker di nav me de bi salan wateya peyva ku herî zêde tê bikar anîn ji min dipirsî, lê ma em ê her gav destên xwe nehejînin û nebêjin di kêliyên xwe yên herî bêhêvî de. milê xwe, hemşîreya nexweşxaneyê dema em li odeya lezgîn li benda me bûn rehmê li me kiribû, xwîn ji lêvên me diherikî, cil û bergên me çirandin û dema ku me ji êşa milê xwe nalîn, wî qatek dilovanî da ser rûyê xwe û ji hemşîreyê re got, "Zû sax bibe", "Zû sax bibe", dema ku me bi awirên xwe yên cewaz bilind kir û got: " Di vê navberê de", hêrs û hêrs li ser tebeqeya bi êş di kêliyek wisa de hejand ku em li wê jina ku rûyê wê ji nişka ve guherî nihêrî. Paşê tê bîra min, ew bi ken, bi êşa dilê xwe re, "Têxe nav qûna xwe!" ji jinikê re got. Jinek wisa li wir rawesta. Roja ku nizanîbû çi bêje û tavilê em birin oda doktor. Dema ku min israr kir ku çima, wî çend lûleyên mezin ji bîraya di destê xwe de xwar, ew xiste nav qulikê û hê jî bombeya rastîn neteqandiye. Tu ji behrê jî xerab nabêjî. Min carek ji hevjîna xwe veqetiya, tu nizanî, heta niha di amadebaşiyê de, hevalê min, em hîna lîseyê ne, lê em zarok bin jî, em çiqas zarok in? Got, got: “Wî fahîşe, fahîşe ji bîr bike”. Fahîşe... Heger ez ji fehşekê bibûma evîndarê jinekê, wê ez bibûma, çi halê te heye... Lîse li pişt me ye, yên din jî. Dû re ew ji kûr keniya, "Bêguman li ser lingê xwe deyne," vê carê, min got: "Çi?" "çi çi?" "Çi di çolê de heye?" "Dibistana we," wî got. "Min dev ji dibistanê berda." "çawa ye?" "Mebesta te çi ye, min dev jê berda." Herî baş matematîkzanê ku min dîtiye got: "Min di dawiya pola sêyemîn de dev ji dibistanê berda." "ew?" Min got… “çi?” wî got: "Wusa?" Min got: “Çi…” “Wiha?” “Ez bibore, çi bi min heye, min ew berda…” Ez di korîdoreke tenik û dirêj de me. Dîwar spî ne û deriyên odeyên nexweşan li herdu aliyan kesk in. Deriyek heye ku korîdorê rast di nîvê de dabeş dike. Bi cama xwe ya cemidî, di fîlman de korîdorên nexweşxaneyê tîne bîra min. Parçe dikeve hundir, derî ji her du aliyan ve vedibe, zilamek li tenişta barkêşê dibeze û yê ku razayî ye bi gelemperî hevala wî ye. Destê wê digire û bi doktoran re ber bi pêş ve diçe. Kamera nêzîkî jina razayî dibe, derhêner awireke îronîk ji jinê dixwaze. Di dawiyê de deriyê oda emeliyatê vedibe, destê mêrik ji destê jinikê (an jî yê jinê) dikeve, mêrik li paş dimîne, paşê diçe pişta xwe dide dîwêr, kamera bi goşeyekî fireh korîdorê digire û paşê li ser rûyê pîrê yê mêrik disekine. Ez li dawiya korîdoreke nexweşxaneyê bi pişta xwe li dîwarê rawestiyame. Bi rastî ez disekinim. Ez nikarim tiştek bikim, ez nikarim alîkariyê bikim ... "Kuro, ez Ez ji deryayê hez dikim. Binêre, min ev hevok got.

Dema ku ez saz dikim jî ji min re xerîb tê, ez di hundurê xwe de xerîb dibim, lê nikarim ji Deniz re bibêjim, winda nebe, lê na, ne derew e, ez ji her tiştî hez dikim, derew be jî, ez difikirim ku ne derew e. Binêre, ez dibînim, pere, evîn, dua, matematîk jî, ez difikirim ku derew e lê na, ez jê hez dikim. Lê divê ez herim bira. Divê ez vê bikim. Herçi jî, divê ez ji bo xwarinê bidin. Ez dizanim dê xwîn pir bê rijandin, lê bila biherike. Min heta îro hertim xwe tesel kir, got rojekê ez li ber behrê ranawestim û dev jê berdidim, lê na, tu bîreke din bixwazî, ez piştî pîskirinê vedigerim. Ax bisekine, ez ji te re bêjim, ez nikarim careke din van hevokan bibêjim, tu dizanî behr di hembêza min de ye, ez li wê spî dinihêrim, dilê min dişewite, ez xwe wekî heywanek hîs dikim.” Dema dibêje, li ser kaxeza li ser masê bêhejmar xaç hene. "Ez dibêjim binêre, ma em jixwe ne evîndarê heywanên hev in?" Dibêje: “Ez têm” û ji ser masê radibe bi awireke mîna ku dixwaze gurçikên xwe hêdî bike. “Ez û jinek... Ez ê bi Denîz re bizewicim.” "Belê, bizewice..." Ez radiwestim dibêjim, lê ew nikare here. Lêbelê, ew ew qas zêde napeyive û hez nake mirovan mijûl bike; Hasan Bariş... "Wê demê ez jî derew bibim," dibêje û derdikeve! Du nirxên me yên cuda hene. Têkiliyên van nirxan jî di navbera hev de hene. Mînakî, ez pişta nivîna ku hûn niha li ser razayî bi bîst derece bilind dikim. bisekine, neke. Helbet ez nakim. Hûn guhdarî dikin? Erê belê ez guhdarî dikim. Me çi digot? Werin em texmîn bikin ku gava ku ez asêbûna nivîna ku hûn niha li ser radiza bi bîst dereceyan zêde bikim, rêjeya hejmara otomobîlên ku di saetekê de ji hêla ambûlansa ku we aniye vira berbi çirayên sor ên ku ew bêyî rawestan derbas dibe derbas dibin, ji hezarî pêncan vediqetîne. Ger min goşeya nivîna te li şûna 20 dereceyan 0,002 biguheranda, Nekenin, rêjeya jimareya otomobîlên ku ambûlansê di saetekê de di ser re derbas kirine û hejmara roniyên sor ên ku bêyî rawestan derbas bûne dê çawa biguhere? Ger ev rêje ji 0.002-an bêtir bi bêsînor zêde bûya. Ji me re bêje guhertina ku di van her du rêjeyan de çêdibe bi zimanê matematîkî çi tê gotin. Em fatûreyê dipirsin û baroyê terk dikin. Em niha deryavanên dûrî benderê ne, ku di bahozê de li dora xwe dizivirin. Ez û Hasan Bariş. Em bi pêş ve diçin, lingên xwe kaş dikin. Em digihîjin malê, dimeşin, lê em ji peya zêdetir diaxivin. Çîrokên dirêj bi hevokên kurt vedibêje, mirovekî ku bi hêsanî nikare biaxive. Mirovê ku berî ku biaxive bi lez û bez bîrek vexwar. Bifikirin, yek; Rojekê gava min digot qey ez nikarim li ber deryayê bisekinim, min fêm kir ku ew derew e. Ji tehemûlkirina wê dûr, ew bû yek ji taybetmendiyên bêhempa yên jiyana min, û derya jî dest pê kir ku berê xwe bide gîtara min. Tu dizanî, her ku ez gîtarê hildigirim, rûyê Denîz tirş dibe, çavê wê gav bi gav dihele û demek tê ku rûyê xwe jî ber bi min ve nagire. Roja din em li malê bûn, bi rojan em ji malê derneketibûn, ez sibehekê çûm firoşgehê û rojê carekê du nan kirî û êvaran ez li hundurê odê bûm, tiştên ku dihatin ûtkirin li hev dikirin, ji nişka ve melodiyek lêvên min girt, min dest bi fîtînê kir, dû re min gazî kir, ez ji hundurê xwe rabim, ezê biçim, dipirsî ka em tavê bilîzin... Me tavê dilîst, min fêm kir ku ne dûr e! Min fêhm kir ku ez hez dikim... Ez tunebûm, birra tune bû, matematîk tune bû, gîtar tune bû, Xwedê tune bû, derya hebû. Tiştê ku min hebû evîndarê min bû û ew ê pir zû biçûya. Ji ber ku zilamê di hembêza te de ne tiştek bû, ew tenê hez dikir...

Hasan Bariş tenê hevjîna wî hebû. Wê demê derya wê derkeve. Ew çû, ma neçe? başe... dev jê bernede... ez ê herim... wê şevê me vexwar û çûn mal û şeva din me vexwar û çû malê û şeva din û ya din. Me her şev vedixwar û kêm dipeyivîn. Bêdengiya di navbera me de nîşana wê yekê bû ku tiştên pir xerab dê biqewimin. Heya sibê rûniştibû, pirtûk dixwend, sibê li Magirus, xwedayê çûnûhatinê siwar bû, heta sê-çar piştî nîvro wek ajokarê mînîbusê dixebitî. Berî ku ez biçim sefera yekem, wî min berda dibistanê. Wî qeydkirina xwe ji dibistanê vekişandibû. Di jiyana wî de êdî matematîk tune bû. Û vê sibê, berî ku ez bi dengê saetê rabim, dîsa dev ji dibistanê berda û bi awayekî rûtîn çûm cem Hesen Bariş. Dema ku ez gihîştim wî, min dît ku ew li heman cihê ku em hema her şev lê rûdiniştin rûniştiye. Berî ku ez hatim wî du bîr vexwaribûn. Me silav da hev û min dest pê kir. Piştî gelek bîrayê me her yekî bi pênc TL du tekîla rijand û berê xwe da malê. Miftê da min. Bi zehmetî min mifta rast dît û derî vekir. Ev roja deh bû ku ez hatim hundir. Min nexwest vexwim û biçim malê û bêhntengiya xwişkên xwe bikim. Ew ket odeya xwe. Û vê sibê ez bi dengê saetê ji xew rabûm, ez reviyam cem wî, em dereng man, ew bi pirtûkek di hembêza xwe de ji ser xwe çûbû û ketibû xewê. Lêbelê, mîna ku wî xwe pir baş li hev kiriba, hema rojekê radizê û rojekê radizê. Min nêzîkî wî kir û min hewl da ku milê wî bixim û wî şiyar bikim, ji ber vê yekê ew bazda. Min pirtûk ji hembêza wî girt û berî ku bidim aliyekî, ew xiste navbera rûpelên vekirî yên pirtûkê. Dema ku min fêm kir ku helbesta dawî ya ku wî xwendiye mare nostrum bû, min serê xwe hejand, lê tiştek tune ku ez bikim. Ew matmayî ma û ji xew şiyar bû, lê dîsa jî ji cihê ku lê kilkirî bû, ranebû. “Hesen, were kurê min, kurê Hesen, were…” “Baş e, tu here. Got: “Ez têm ber tirimbêlê. Ez derketim derve, li ser kursiya yekane ya li pêşiya erebeyê rûniştim û cixare pêxist. Ew bi cixare di devê xwe de li ber deriyê konbajarê me xuya bû. Hêdî hêdî meşiya, paşê pêlavên ku li xwe kiribûn li xwe kirin, bi tiliya xwe lingê xwe rast kir. Wî felqek mezin derxist. Nêzîkî Magîrus bû, derî vekir, destê xwe avêt hundur û ji wir hêz girt, paşê lingê xwe daxist û ket hundur, mînîbusê dest pê kir. Li wir min xeletiya herî mezin a jiyana xwe kir. Min radyo vekir. Bernameya me ya sibê; Strana niha ji albûma Sakar a bi navê "Hayat" tê. Wî got: "Ve hilde." Stran dixuya ku me şiyar kir. Niha jî li gorî rewşa dawî ya hewa û behrê, hewaya germ wê bandorê li tevahiya welêt bike. Piştî nîvro hewa wê li herêmên Denîzlî, Qers, Erdexan û Îdirê di ser normên demsalî ra be. - Wê ba bi giştî ji aliyê bakur û bakur rojhilat, başûrê peravên Egeyê û bi demê re ji aliyê rojava û başûrrojavayê ve li peravên Behra Spî û herêmên rojhilat car caran bi hêza navîn û li herêmên bakurrojavayê welat jî germahiya ava deryayê li gorî herêman wê bayê... 25, Fethiye 25, Marmarîs 24, Bodrum 22. Kuşadasî dema 22. Denîz bihîst lez da... Dest pê kir, yên din nayê bîra min.

Ez baş bûm. Dema ez hişyar bûm, min ambulans dît. Pir xerab bû Hasan Bariş. Ew hat, û wan got ku divê ew demekê di beşa lênihêrîna zirav a beşa lezgîn de bimîne û xew neke. Min her tim hewl da ku wî hişyar bikim, tenê di serdanê de bêriya wî dikir. Di vê navberê de min cixare kişand û li korîdorê rawesta. Diviyabû min ew di xew de nehêla, lê tiştekî me nema ku em li ser biaxivin. Min bi her awayî hewl da. Du nirxên me yên cuda hene. Van nirxan jî di navbera hev de têkilî hene. Mînakî, ez pişta nivîna ku hûn niha dişewitînin bi bîst derece bilind dikim. bisekine, neke. Helbet ez nakim. Got raweste, bisekine! Min got Hesen, ez pê heyecan bûm. Lêbelê ew qet nepeyivî. Axaftina wî pir zehmet bû. Got êdî bes e. Ji min re nebêje. Lê min got Hesen... tu nikarî her tiştî bi ilmê vebêjî. Got derya germ e, binere... ajurne: leyizk hat paşxistin1

Demek dirêj derbas nebûbû ku dengê baranê nemabû. Min derî vekir û derketim derve. Piştî ku baran li kuçeyên tarî rawestiya, tenê lingên min û dengê avê dihat ku lingên min di nav zozanên ku ji ber baranê çêdibûn de diçûn. Ez di kolanên tarî de dimeşiyam lê min nizanibû ez li ku me û bi ku ve diçûm. Piştî ku hinekî pêş de çûm, min rawestgeha otobusê ya mezin dît û ji tabelaya Şaredariya Bajarê Mezin a Amedê ku li ser nivîsandibû fêm kir ku li Amedê ye. Ev rawestgeha mezin rawestgeha dawî ya otobusan a li Dagkapiyê bû. (1) Ajune: Ger lîstikek heya dema ku ji bo danişînê hatî destnîşan kirin neqede, hakem dê ji lîstikvanê din bixwaze ku 'tevgerek veşartî' bike. Lîstik dê tevgera xwe bi zelalî li ser kaxezê binivîsîne, kartên xwe û yên dijberê xwe têxe zerfê, zerfê bigire û dûv re demjimêra xwe rawestîne bêyî ku ya dijberê xwe çalak bike. Mafê lîstikvan heye ku tevgera veşartî biguhezîne heya ku demjimêrê rawestîne. Ger lîstikvan tevgera xwe li ser tabloyê bike piştî ku hakem jê re bêje ku tevgerek veşartî bike, divê ew vê tevgerê wekî tevgerek veşartî li ser pelê xwe binivîse.

Li benda rêwiyan tune bûn. Ofîsên bilêtan hatin girtin û çirayên wan hatin vemirandin. Diviyabû otobus bihatana kişandin nav garajên wan. Ti otobus li benda rêwiyan nebû ku xwe bigihînin rawestgehê. Xuya ye ku nîvê şevê bû. Gava min li wextê mêze kir û dît ku nîvê saeta li ser desta min vala ye, ji ber ku ez xew bûm ji tiştê ku min dît ez ne bawer bûm, loma min dîsa nihêrî. Vê carê min çavên xwe rijand. Li naverastê ne jimareya deqe û ne jî saetê hebû. Saetek vala... Min ji salnameyên haydar û nezanîna wextê ber bi pêş ve diçû. Tiştê ku min zanibû tenê navê bajarê ku ez tê de bûm, min nizanibû ez çiqas meşiyam û li ku geriyam. Gava ku ez ji deriyê vekirî derketim û min xwe li ser rê dît, min dest pê kir ku ez bifikirim ku divê ez di lingên xwe de westiyam, loma min careke din li demjimêrê nihêrî. Vê carê saeta vala ez hê bêtir guman kirim. Min ji milê wî derxist û nêzîkî çavên xwe kir. Tiştê ku min vê carê dît ji ya berê hê tirsnaktir bû. Di milê min de şewatek mezin hebû ku min saeta ku nîvê wê vala bû û beşa binê saetê derxist. Şewitandin birînek nû û teze bû. mîna şewata cixareyê, ji şewata cixareyê pir mezintir e. Min bi nermî bi destê xwe li birînê xist. Ez meşiyam û sekinîm. Destê min ji birîna min şil bû. Tiştekî wek avê ket destê min. Ew ne xwîn bû. Ez ji bo bîskekê fikirîm ku ew xwîn bû, lê ne bû. Dema min destê xwe da ser birînê, gumana min hebû ku dê biêşe, lê min êşek herî piçûk hîs nekir. Vê carê min zêdetir li birînê xist, êş tunebû. Min saetê dîsa danî ser milê wî. Birîn pir xerab xuya bû. Ez fikirîm ku li ku û kengî qewimî û çawa min jê fêm nekir. Min seet danî ser birînê da ku neyê dîtin. Vê carê xuyabûna wê ya vala ez xemgîn kirim. Ez fikirîm ku wê bizivirînim hundur, lê vê carê dê birîn eşkere bibe. Min meşa xwe domand. gavên min Ew piçûk bû, diviyabû westayî dest pê bikira ku xwe bihesîne, lê dîsa jî ne li wir bû. Min dest bi kişandina lingên xwe kir. Ji ber hin sedeman ez meşiyam. Bêyî ku bizanim ez diçim ku derê û çima. Min xwe serxweş hîs kir, ne bêxewî bû. Yê min bedenek birçî û gêj bû. Dilê min pê hesiya ku hinekî din giran bûye. Min bala xwe dayê ku lingekî din li dengê lingên min zêde bû. Ew kolanek vala bû ku ez di tariya şevê de diçûm jêr. Hin dikanên ku ez derbas bûm çirayên xwe hiştibûn, û gelekan ji wan rehma xwe jê kiribûn. Min dît ku otomobîlek derbas bû. Torosek spî derbas bû û çû. Di hundir de sê-çar zilam hebûn. Min fêhm kir ku peya her ku diçe nêzîkî min dibe. Dengê gavan ku nêzîk dibû bi destekî ku li ser milê min diçû bi dawî bû. Gava ez matmayî mam û li xwe zivirîm, min polîsek bi unîforma dît. Dema nasnameya min xwest, min bêrîkên xwe kontrol kir. Bêrîkên min vala bûn. Zilamê bi unîforma bû mişkek. Ez ji bo bîskekê meraq kirim ka li polêsan destûr didin musteqan. "Mistê te," min got... lê "ew?" Mêrik wisa li min mêze kir... Min nizanîbû ez çi bibêjim... "Em di nav polêsan de hewqasî nabînin," min got. Polîs got: "Mîştek baş e." "Ez dikarim nasnameya te bibînim?" wî dubare kir. Min ew li ser min tune bû! "Ez nizanim ez çawa ji malê derketim," min got. Zilam dît ku ez li lingên xwe dinêrim. Li lingên min solên min tunebûn, min pişta pêlava ku li xwe kiribû perçiqandibû. Min got: - Bira, binêre, min pêlav danî ser lingên xwe û çûm. "Baş e... hay ji xwe hebe," wî got û li lingên min nihêrî. Xuya bû ku wî ji gotina min bawer kir. Vê wêneyê ez rehet kirim, ji ber ku nasname li ser min tunebû ez ji bo bîskekê xemgîn bûm. Ez tirsiyam ji ber ku min nizanibû ku mêrik dê çi bike. "Di vê saetê de zêde li vir nesekinin," wî got û ji riya ku hat vegerî. Vê carê peya her diçû. piçekî pêş de here û vegere Dema ku ez li kesî nanêrim

tunebû. Mîna ku ew hilkişiyabû. Nikaribû ewqas zû winda bibe, lê ji ber çavan winda bû. Ez hatim ber deriyekî din ê ku vekirî bû. Piyên min ên meraq bêyî razîbûna min ber bi pêş ve çûn. Cihê ku ez ketim qehwexane bû. Ez li ser sifrê rûniştim û min xwest ku kesek çayê bîne. Gava min bala xwe da zerfeke ku li ser masê ye, min berê xwe da wê. Zerf, qapaxa wê ne zencîr bû, min hinekî vekir. Ez wek zarokekî ditirsiyam ku ji aliyê diya wî ya ku bi tiştekî nepenî ve mijûl dibû bê girtin. Min dît ku ez ter bûm. Di zerfê de nav tunebû. Min ew derxist û dest bi xwendinê kir. "Îro dema ku ez li Qoserê li camên dikanan digeriyam, dema ku min di camên dikanan de dît, min fêhm kir ku kincên avjeniyê yên demsala nû tên firotin. Dema min yekî ku ez jê hez dikim dît, min fêm kir ku lingên min min dikişînin ber dikanê. Ez ketim hundirê kabloyê da ku yekî di dikanê de biceribînim, cil û bergên xwe yên li binê dikanê daliqandim. êvarê ji kar derketibûm dikana ku ez ketim dikaneke mezin bû, min bala xwe nedabû navê wê Kesên ku li xwe kiribûn û nêrîna wan dipirsîn. Kesên li hundir wan dikirin û diceribandin. Min deriyê kabînê bi pêlkirina kulma hundir girt. Kabîna biçûk bi dengên kesên li derve tije bû. Ronahiya çiraya ku kabînê ronî dikir xurt bû. Min kincên xwe yên binî ji xwe kir û danî ser erdê, li kêleka jeansên xwe yên şîn û kirasê xwe yê bejn dirêj ku min bi daliqandinê ve daliqandibû. Min brayê xwe vekir û daleqand. Du beşên brayê reş, ku di naverastê de daliqandî, û sîngên min tê de bûn, ji naverastê paşve hatin. Paşê min pantorê xwe yê pembû yê reş li xwe kir. Min bikinî hilda, xwe li ser laşê xwe yê tazî xwar kir, bi herdu destên xwe vekir, lingên xwe danî ser beşê jêrîn, min ew kişand ser benga xwe, û mîna ku ez li malê dikim, demekê li xwe di neynika dirêj de temaşe kir. Piştî demekê, gava ku min lê temaşe kir, min dît ku ez ji laşê xwe hez dikim. Dengên ku ji derve dihatin ew qas deng derdixistin ku ger ez ji kêfa xwe biqîriyam ferq nedikir. Sêgoşeya di nîvê laşê min de ku di neynikê de xuya dibû, mîna ku ew reş tarî be, li hundur nivîsandî û bi destan ve hatî kişandin. Dema ku min kincên xwe derdixist, porê min ê tevlihev dixwest ku bi hêz û dilovaniya mêrekî bê hemêzkirin. Min xewn dît ku tu wê gavê bi min re yî. Diviyabû te bi destê xwe wan hemêz bikira, mîna ku wan li hev bikira, dû re ew li piştê bikira kulmek û bi lingê destê xwe ew li cihekî jora serê min bigirta. Dibe ku min dît ku hêza te di laşê min de derbas dibe gava ku te bi nermî serê porê min kişand. Min bîskekê bi te hîs kir. Ez êdî ne bi tenê bûm. Min bi te re dest bi axaftinê kir. Divê em wek hespan û erebeya ku erebê dikişîne bin û ez li pêş bim. Divê di goştê min de nîşanek bimîne ku di nav destên te yên xurt de dihele, mîna şopa qamçiyan ku li hespan dema ku qamçiyan dixin. Çawa ku hesp ji nişka ve ji jana qamçiyê dihejin û bi lez û beztir direvin, min jî ji bo bîskekê bi êşa porê min di destên wan de mezin dibû.

Divê ez biqîrim, wê demê divê ez dîsa li pêşberî we bim, bi hêztir û bi dilxwazî. Divê hûn nikaribin leza min ragirin ji ber ku ez we dibim welatên ku hûn nizanin. Lêvên min zuha bûn, zimanê min giran bû, çavên min girtî bûn û dema ku min xeyal dikir ku fikrên min rast bên, fîlm ji nişka ve rawestiya. Di wê gavê de, min li laşê xwe yê ku di neynikê de di kabîna piçûk de xuya bû nihêrî û min ji xwe re xemgîn kir. Bêdengî û hetta xwestina te bû sedema êşa laşê min, ku niha di xewna te de di kêfê de avjenî dikir. Min ji nişka ve ji xwe, ji te û jiyanê nefret kir. Min tavilê xwe berhev kir û cil û berg li xwe kir. Ez ji stendê derketim û di heman demê de ji dikanê derketim. Min xwest ez di nav qelebalixa Qoserê de biçim û bê te li vî bajarî winda bibim. Hesreta min a ji bo te veguherî nefret. Ger hûn meraq dikin çima hûn hewce ne ku van zanibin, bila ez ji we re vebêjim. Serpêhatiyên min çiqasî min êşandin jî, kêliyekê bêriya te û kêliyek din nefreta te tenê yek ji wan dubendiyên ku ez piştî te dikişînim e. Tiştê ku ji bihevrebûna me maye jî ehmeqî û serbilindî be jî, her çend ez nikaribim ji xwedîderketina li wan xilas bibim jî, lê dema ku ez ji te dûr bim jî nêzîkbûna te pir bi êş e..." Ez ji cihê ku ez pêçayî bûm, rabûm ser xwe. Min ew kaxiz dîsa xiste nava zerfê, di destpêkê de silavek nehat gotin û navê wê nehatibû nivîsandin Di dawiya hevokê de navê min hate gotin Wextê li derî xist. Poşmanî û tirsa ku ji min re digot ne baş e ku ez careke din biçim razanê, wek du evîndaran, destên hev, li ber min poz dan. Ez rahênerê berê yê basketbolê me. Ez dibêjim pîr ji ber ku êdî baweriya min nemaye. ne ji hezkirinê re ne jî ji yê ku îdîa dike ku evînê diafirîne. Ji ber vê yekê min dev ji basketbolê berda, mîna ku min dev ji her tiştê ku min jê hez dikir berda. Heta ku tîmê bilîze jî baweriya min bi axaftina maçê nîne. Çima min winda kir? Weke ku min her tim dema ku tîma min têk diçû, ji lîstikvanên xwe re digot, "Tu tîm nikare bi vî rêjeyê bilîze, teqez guleyên wan dê dest pê bikin ku nekevin hundur. Heya nuha, her tiştê ku gulebaran kirin di hundurê de derbas bû, lê tenê heya deverek..." Ji ber vê yekê min hemî mafên xwe bikar anî û ez qediyam... Carekê, "Xwedê we şerm bike, ez ê te riswa bikim", şeytan di guhê min de pistepist. "Ya min ne yek ji cezayên xerab ên bi navê xwedayê qenc e; ew derfetek e ku meriv kêfê bi xwe re bîne, tenê derfetek baş e," wî got jî. Dema min çavên xwe vekirin ez li nexweşxaneyê bûm. Zikê min qut bû. Li ber nivîna min terapîstek min hebû. Min nizanibû ku ji malbata min kesek tune ye, kêfxweş e an xemgîn e. Ev demeke dirêj e ji têgeha malbatê dûr mam. Terapîstê min xemgîn bû ku min hewla xwekuştinê dabû, û rastiya ku ez sax bûm hinekî xemgîniya wî sivik kir. Beriya ku ez hevoka xwe ya yekem bibêjim, min gotina wî ya dawî zanibû. Min texmîn nedikir, min dizanibû. Û wê gav bi gav dengê dengê me zêde bibe. Û heta ku ew ê di dawiyê de ji derî derkeve. Helbet ev ne tercîha min bû. Lê li şûna ku bêdeng bimîne, bi kêmanî hewldana axaftinê neçar e.

Aqiltir bû ku dawiya dawî were paşxistin. Maseya taştê li ser xwe xwar mabû. Qedehek çayê ya tenik nîv vexwarî, hêkek kelandî ya paqijkirî ya ku kulmek jî jêkirî, û quncikek nan jêkirî û bi destan lêxistî. Mîna polîsekî ku xebera kuştinê bihîstibû û hatim cihê bûyerê, min dest neda tiştekî. Min tenê mêze kir, cixareyek ji bêrîka pajamayê derxist û bi kibrîtekê li ser qiraxa sobê vêxist. Belê, bûyer mîna ku li pey senaryoyekê bihata pêk dihat. Bûyerek diqewime ku min dawiya wê dizanibû, ku min dikaribû bi xwe jî bipejirînim ku ez jê ditirsiyam, ku ez demek dirêj di hundurê xwe de jiyam, min bi wan re rû bi rû mabû û min hevokên ku ez ê bibêjim jî hilbijartim û rêz kirim. Dûmana cixareyê dema xwe ya asayî temam kir û piştî ku min bêhna xwe nêzî qûnê girt bi dawî bû. Min ji bo demek dirêj dikaribû şiklê ku ew ê haya ku ez tê de bûm bibihîzim. Ez nikarim bibêjim ku min ev yek jî dizanibû. Jiyan fêrî min kir ku carinan dibe ku ez bi heyecanek an xemgîniyek ku berevajî ya ku min hêvî dikir, li hember bûyerên ku ez hêvî dikim bibînim. Her çend min nikarîbû tam fêm bikim ka çima, lê min bawer kir ku kenê ku ji dilê min ber bi rûyê min ve tê xuyang kirin reaksiyona min a yekem bû ji germahiya bûyerê re. Di wê kêliyê de hêsir ji çavên min dibariyan. Dibe ku ev bişirîn ji ber rehetiya kirina tiştê ku min bawer dikir ku divê ez bikim, bêyî ku encam bigire bû. Dibe ku hêsirên min zû zû min bibînin. Çi ferq dike? Tişta ku min di wê gavê de hîs kir, ez nikarim vebêjim. Li ser bingeha bûyerên mîna ku min berê jiyabû, min aramî da min ku ez pêşbîniya rewşa ku ez tê de bim piştî ku ez aram bibim. Lê ev rehetiya demkî, îhtîmala ku têgihîştina min min bixapîne, her çend hindik be jî, dema ku ez vê îhtîmalê bihesibînim ji holê radibe. Dibû. Bêdengiya min hîn zêdetir dibû, û dilê min diqeliqî dema ku min hewl dida ku jê xilas bibim. Ez ditirsiyam ku ez biçim nav lêgerîna giyanî ya dijwar û tê de xenikim. Şermîniyek hebû ku ji fikarên negirtina nota derbasbûyî derketibû. û bêzarî. Niha jî ez şerm dikim... bêzar im... Nizanim şerm dikim ji ber ku ez bêzar im an jî ji ber ku ez şerm dikim, lê şerm dikim, ez bêzar im. Tenê ji ber ku ez paranoîd im, nayê wê wateyê ku ez têm şopandin. Çawa ku negihîştina xeyalên min rê nade ku ez bibim xewnek. Bi salan bû ku ew terikandibû, lê min hîn jî xeyal dikir ku ew ê vegere û em dikarin bibin xwedî malek bextewar. Ez nabêjim dê bibe, ez dibêjim dibe ku bibe, ji ber ku hê jî tama tal di devê min de ye ji gotinên ku min dema çûm cem wî. Lê dîsa jî ez nikarim xwe ji hesabkirina îmkanan û xeyalkirina wê bigirim. Wusa dixuye ku rojek derbas nabe ku ez li ser vê yekê nefikirim, carinan di beşa herî balkêş a fîlmekê de, carinan di strana dawî ya konserê de tê bîra min. Carinan ez bi dilxwazî ​​dikim, carinan diêşim lê ez nikarim xwe ji kirina xwe dûr bixim. Carinan rastî û derew bi hev re tevdigerin, carinan jî tama tal di devê min de min dişewitîne. Ew dikeve xewnên min, û xewnên min dikevin jiyana min. Her tişt di nav hev de ye, xewn û rastî, xewn û ezmûn. Divê tenê rastiyek hebe. Hemî heye an jî tune ye. Ez yan di dereweke ku gelekî dişibe rastiyê, yan jî di nava rastîyeke ku gelekî dişibe derewê... Ez bi tenê me. Ez bi tenêtiya xwe bi tenê me. Ez li tiştekî digerim ku ji bo xwe bikim. Radyoyê vekin û piştî nîvro li TRT temaşe bikin

Dû re ez dixwazim li bernameyê guhdarî bikim û dirêj bikim. Ez dikarim dengê xwe bi qasî ku ez dixwazim bilind bikim, kesek tune ku ez aciz bikim. Ez diçim radyoyê û vedikim. Ji bo ku ez tiştekî bixwim, ez yekem tiştên ku ez ji metbexê dibînim tîne ser firaxekê. Na, naxebite, ez ji tiştên ku di radyoyê de tê lêxistin hez nakim, birçîbûna min ji nişka ve winda dibe... Ez dîsa vedimirim. Ez naverokên tebeqê li ser maseya metbexê wek xwe dihêlim, bêyî ku destê xwe lê bidim. Ez meraq dikim gelo ez dikarim razêm…? Piştî ku wextê xwe li ser zivirîn û zivirandinê derbas kir, ez ê bi rengekî dûr biçim? Ez li derekê di nav demê de me. Ez nikarim tam diyar bikim ku ez li ku me. Min li ser vê yekê gelek fikir kir, lê gava ku min nekarî biserkevim, min dev jê berda. Çawa ku ez nizanim ez di kîjan yekîneya demê de me, haya min ji cihê ku lê me jî tune ye. Çavên xwe digirim û vedikim û wan digirim, guman dikim ku dem û cîhê ku ez tê de me ji kabûsê ketiba nav jiyana min. Na, na, ev kabûsek e. Ma ew bi rastî kabûsek e? An jî zehmetiyên ku ez jiyam hîn zêdetir bûne? Ma ev bêhêvîtiya ku dora min girtiye di tevahiya jiyana min de mîna xeyaletekê li pey min e? Yan jî bûyerên nerast, tirs û kabûsên ku min di mejiyê xwe de anîne cem hev, di carekê de tên cem hev û êrîşî min dikin? Ez li navenda diyardeyên ku nizanim kî ne, ez nikarim cureyên wan diyar bikim û bûyerên ku ez bawer dikim ji van diyardeyan çêdibin û nizanim bi çi an çiqas bawer bikim. Li vir xaçperestên hevokên ku bi nîşana pirsê diqedin li dijî şaneyên mêjiyê min dest pê dikin. Dîsa, saetek xerîb li ser milê min. Ez difikirim ku ev kabûsek e lê ez nikarim şiyar bibim. Hewldana min vala ye. Ez direvim, bê rawest dimeşim. Lingên min gêj bûne. An jî divê ew nemîna, piştî ew qas bazdanê. lê ji ber hin sedeman hê jî Ez dikarim birevim. Ez di nav giyayê zer re bi qasî laşê xwe diherimim. Min wan bi destên xwe yek bi yek vekir, mîna ku ez avjeniyê bikim. Ez ber bi pêş ve diçim, tengasiyek di hundurê min de heye ku ji bilbila volqaneke xewê ya ku tenê demek kin heye ku şiyar bibe û biteqe, mezintir û mezintir dibe. Ez hê jî direvim, di dawiyê de ez ê biqelişe û bikevin erdê. Ez difikirim ku eger ez bikevim erdê, ez dikarim tengasiya xwe ya ku dişibihe hesta gêjbûnê xilas bikim û hinekî rehet bikim. Ev tenê texmînên min in. Ger min bizaniya ku ez ê vereşînim û xwe rehet bibînim, ez ê deqeyek din jî nesekinim, lê çawa ku dema ku ez serxweş im, ez têk naçim, wusa dixuye ku dê vê carê jî wisa bibe. Dîsa, ez çawa dikarim di nav giyayên ku min bi destên xwe vekiriye re birevim? Divê dawî li vê bê. Gotinên Mao têne bîra min: "Rê her gav ji ya ku hûn hêvî dikin dirêjtir digire." Bi gavên herî mezin ez li qadan dimeşim. Ez heman pirsê dîsa û dîsa dubare dikim. Ma ez di kabûsekê de me, yan jî kêşe û pirsgirêkên jiyana min gav bi gav zêde bûne û jiyana min kirine kabûs? demjimêr çende? Ez wextê jî nizanim. Ji bo mirovekî ku êdî nizane di kîjan demê de divê li ku be, têgîna demê girîngiya xwe winda dike. Ez dîsa li saetê dinêrim, û têdigihim ku jibîrkirinê jî dest pê kiriye. Dema ez saeta li ser milê xwe dibînim, ji bîrkirina xwe poşman dibim, bi dîtina demê jî kêfxweş dibim. Erê, min tenê li saeta li ser milê xwe nêrî - ew çend piçûk e, çiqas piçûk e? Ev saet heman saet e ku min cara dawî di kabûsên xwe de dîtibû. OK, ev kabûsek e. Ez niha aramtir im. Ez difikirim ku volqan jî aram dibe. Her ku ez bi aramtir direvim - ez hîn jî ne westiyayî me

Lê min razê çareser kir; Di kabûs û xewnan de meriv westiya nabe - dawiya meydanê hatiye. Ev dawiya giyayê ye ku min bi destên xwe veqetand. Baş e, ez li ser rê me. Çima ez hê jî direvim? Ez difikirim ku divê min dest bi bezê kiriba ku ji van giya û zeviyên zer birevim. Ez li dawiya zeviyê rastî kulmek mezin hatim. Ez nikarim vegerim, divê ez bi rengekî ji çolê derkevim û biçim cîhek zevî, mirovî, normaltir. Bêhna min çikiyaye. Min destên xwe danî ser çokên xwe û xwe xwar kir. Ez wek bezê maratonê dema ku digihêje rêza dawîyê bêhna xwe diçikînim - her çend ew dizanin bêhna xwe çawa bikar bînin, lê ez di televîzyonê de dibînim ku bêhna wan nemaye, û ez jî nizanim bêhna xwe çawa bikar bînim. - Ez rûdinim û bêhna xwe vedikim. Baş e, ez vê carê baştir im. Min lingên xwe hêdî hêdî di avê de. Lingê min ê ku ez hêdî hêdî diavêjim avê, li erdê nagire. Berevajî ketina min a gav bi gav, ez bi fikariyek bi lez zêde dibe. Ez her ku dibînim lingên min di nav avê de winda dibin, ez bêtir ditirsim, ji ber ku êdî nikarim bizivirim. Kî dizane rê çiqas dirêj bûn ku ez bezîn û bêwestan vekirim. OK, divê ez dîsa bi aramî bifikirim. Bi herdu destan lingê xwe dikişînim û gavekê paş de diavêjim. Disekinim û bêhna xwe distînim. Baş e, vê carê ez dikarim derbên xwe ji bo avjeniyê bi kar bînim, ne ji bo lêxistina giya. Ez li senaryoya herî xirab difikirîm, ez dîsa bi lingê xwe avê hîs dikim. Ger ew pir kûr be, ez biryar didim avjeniyê bikim. Dema ku lingê min bi erdê re nagire, ez lingê xwe yê din ku li erdê ye, dixe nav avê û nefesek kûr dikişînim û digirim. Niha her du lingên min di avê de ne. Tenê du lingên min? Qet nebe, ev av ji hêviya min kûrtir e. Laşê min di nav avê de diçe. Ez dihelim. Erê, divê ez derb bikim. Ger ez lingên xwe deynim ser hev û serê xwe berjêr bikim, ez dikarim li ser avê bilivînim. lê Her çend ez di teoriyê de tiştê rast biceribînim jî, ez nikarim di pratîkê de encam bigirim. Diçim binî, diçim binî. Bi xatirê te, gava ez dest bi hizir dikim ka bêhna min naçe, çirayek di serê min de vêdixe û sedema vê yekê jî ew e ku ez westiyam. Fêrbûna ku ez ê nefes nekim, bi qasî dîtina wê saeta li ser milê min jî min rehet dike. Ez kûrtir diçim lê niha aramtir im. Piştî ku deqeyan xuya dike - belkî zêdetir, belkî kêmtir - rêwîtiya min ber bi binî ve diqede, ji ber ku ez li binê xwe davêjim. Ez li ser qûmê rûdinim û dimînim. Ez dest pê dikim ku ez ê çawa derkevim derve, ez ê çawa xilas bibim. Dema ku ez di nav ramanên xwe de winda dibim, ava qirêj ji nişka ve rengê xwe yê kesk tarî winda dike û zelal dibe. Ez di nav avê de kulîlkên hewayê yên piçûk dibînim ku min difikire ku ji bilî min kesek din heye. bilbil nêzîkî min dibin. Her ku diçe nêzîktir dibe. Ji pişt bilbilên ku nêzîk dibin, ez dibînim ku tiştek dorveger a spî ber bi min ve tê. çember biçûk û mezin dibe. Her ku piçûk dibe û mezin dibe, spîtî belav dibe, dişibihe kefa ku ji motora keştiyê li pey xwe hiştiye ku ew di nav behrê re derbas dibe. Ez nikarim fêm bikim ku ez çi dibînim. Di vê navberê de nefesa ku ez digirim hîn jî bi dawî nabe. Piştî demekê ew nêzîkî min dibe û ez pê dihesim ku tiştê ez dibînim jî nizana ye. Ew di navbera me de bi qasî mesafeyekê radiweste. "Silav," ew dibêje. Bêhna xwe digirim, mêşhingiv çend peyvên mezin lê zêde dike, dawî li bêdengiya xwe dihêle û hêdî hêdî dest bi axaftinê dike. Dengê wî yê pîr û biaqil e... "Xwedê tu ji zikê dayikên te derxistî, bêyî ku tu tiştî nizanibe. Di dema ku ji te re bihîstin û dîtin...

Û wî dil da min da ku tu şikir bikî, "wî got. Dengê wî yê gemar bêdengtir dibe, lê ez her tiştê ku ew dibêje dibihîzim. Bi rastî ez bandorê li min dike ku ceyranek ji min re hevokek ku tê de tiştên mîna dê, dîtin, û spasdar in vedibêje. Dema ku ez ji bo bîskekê li ser difikirim, tê bîra min ku berê vê hevokê di pirtûkekê de xwendibû - belkî ji ber jibîrbûn û jibîrbûna min e. Bi heman dengê nizm û gemarî bipirse, “Sûreya Nahl 78”, ew didomîne, “guhê xwe bide min, ne wek mêşekî, lê wek dayikekê, şîretên ku ez li te dikim, bigire, kurê min… Çawa ku tiştekî ku li gor xwezaya yekî ne li gor hişê yekî din be, tiştê ku li gor hişê yekî ne li gor aqilê kesekî din e.” Lêbelê aqil û dîn bi hev re dibin belge û pîvanek temam û rast. Ne her hizir, lê aqilê saxlem delîl e û rêya rast nîşan dide. Aqilên ne saxlem jî ji ber ku şaş in rastiyekê qebûl nekin jî tu qîmeta wê tune ye... Di encamê de ya ku ez ê bi kurtî û kurtî bêjim ev e kurê min; Xwe li hezkiriyên xwe bigire, zirarê nede wan û ji bîr neke, yên ku spasiya Xwedê nakin, dê her dem bi windahiyan şiyar bibin... Niha ez ê alîkariya te bikim ku ji vir derkevî, û xezîneya li pişt xwe bi xwe re bigirim, ku bi qasî şîreta ku min beriya tu çûyî, bi qîmet e, û gotinên min ji bîr neke..." Dema ku ez di nav matmayîneke mezin de me û bi bêdengiyê ez ê ji binê avê rabim ser xwe. Di jiyana xwe de careke din nexebitim, di navbera lêdana xezîneya di destê min de û gihandina peravê de pir dem derbas nabe. Ez bi meraq sîngê vedikim, û dema ku li ser gotinên wî difikirîm, ez pir bandor li mêşan dibim, ez bi lez û bez dest bi kolandina sîngê dikim. Yekem tiştê ku çavê min dikeve zerfek e. Ez tavilê vedikim û dixwînim... roj derbas bûn. Wusa dixuye ku ez hêdî hêdî baş dibûm û tewra di nav çend demjimêran de piştî razanê di nav nivînan de raza bûm. Di hejmara şevên ku ez şiyar dibûm de kêmbûnek berçav hebû... şevekê. Tariya ku ketibû ser bajêr, ne tenê bi ser bajêr de ketibû, mîna bêhnekê li min ketibû û canê min pêçabû. Divê demek dirêj bû ku tarî ketibû ser bajêr, her der reş bû, tarîyek kor serdest bû. Ez şiyar bûm, xewa min hebû. Min li saeta xwe nêrî, li ser saeta min deqe û saet tunebû, berteka min wek her carê bû; Ez xemgîn bûm. Xuya ye, min xwe di kabûsek nû de dît. Dema ku min birînê dît, ez hê bêtir piştrast bûm ku ez di nav kabûsê de me. Piştî demekê hêdî hêdî bûyerên tirsnak dest pê dikirin. Ez ê dîsa bitirsim, ez ê dîsa bi teriyê şiyar bibim, û ez ê nikaribim ji bandora tiştên ku min bi rojan didîtin xelas bibim. Min dizanibû ku gava ez şiyar bibim, yekem tiştê ku ez ê bikim ev bû ku saeta li ser milê xwe û birîna di binê de kontrol bikim, û ez ê bibînim ku saet vegeriya normalê û birîn winda bûye. Demên dijwar dîsa dest pê kiribûn, û her çend min dizanibû ku ew kabûsek e, min her carê bêtir dilerizîm. Ji ber sedemeke ku ez nizanim lingên min dest bi livînê kirin û di demek ku min nedizanî de min birin ber bi rêyek ku min nedizanî û min dest pê kir ku di kabûsên xwe de winda bibim... Min deriyê hesinî ku ez pê re hatim hejandim, ew deriyê avahiyek apartmanekê bû. Ez ketim hundir, makîneya firoştina apartmanê

Ew agir bû, û rastiya ku makîneya firotanê nîvê şevê vekirî bû, min guman kir. Nizanim çima, lê gava xewnên min dest pê dikin, ez hest dikim ku ez li bajarekî berdayî me. Lê ev hest zû ji hêla mirovên razdar ên ku ez pê re rû bi rû hatim hilweşand. Ji ber vê yekê divê ez matmayî mam ku gava min deriyê hesinî yê avahiya apartmanê vekir, makîneya firoştinê şewitî. Pêşî, min fikirek pêkenok hebû ku dibe ku apartman vala be, lê dîsa jî min nizanibû çima, lê min ji xwe pirsî çima dê vala bibe, û dû re min fikirîn: "Ji bilî min kî dikare di vê saetê de rabe?" Min bi çend gavan korîdor qedand û hatim asansorê. Hêza ku ez jêdera wê nizanim lingên min kontrol kir û ez birim hundirê asansorê. Min pêl qata jorîn, qata heştan kir. Min rûyê xwe zivirî û li neynika asansorê nêrî. Di nîvê neynika mezin de nîşanek lêva sor çavê min girt. Gava ku min di neynikê de li sûretê xwe mêze kir, ku di nîvê de bi lêveke bi lêvên lêvkirî maçkiribû, min dît ku xêzên li ser rûyê min kûrtir dibin û ez axînek dikişînim, difikirîm ku jiyanê çiqasî ez westandiye. Dema ku ez di nav van ramanan de bûm, asansor rawestiya û deriyê wê vebû û sûretê kesê ku derbasî deriyê asansorê bû bi sûretê min di neynikê de tevlihev bû. Ez di neynikê de di navbera wêneyên tevlihev de asê mam. Ne tenê wêneyên ku bi hev re hatibûn tevlihev kirin. Jiyana min a girêk, ji pisîkeke biçûk ku topa hirî pê re dilîst û di girêkeke bêçareser de hişt, ne cudatir bû, careke din xewnek tevlihev da min. Kesê di neynikê de porê keştiyê tarî hebû. dirêj bû û vekirî ma. Di çavên wî yên qehweyî de ji dîtina yekî ku berê wî nas dikir di demek neçaverê de matmayîbûn. tê de hebû. Wexta ku ew ket asansorê, lêvên wê yên sor ên goştî bala min kişandin. Mîna ku lêvên wê lêvên herî xweşik ên ku dikarin bên maçkirin bûn. Wusa dixuye ku piştî maçkirinê tama yekta li ser lêvên maçkerê dihêlin. Lêvên wê tenê dikarin pencereyek dikanê dagirin. Piştî ku ket hundirê asansorê, tariya ku di asansorê de belav bûbû bi melodiya ku keçikê di nav lêvên xwe yên goştî de dihejand, pê re bû. 'sweta kiss'. Wî ew bi hûrgulî digot. Ji bo ku asansor dakeve qata zemînê, pêl bişkoka bi navê z kir. Qata heştan û ronahiya z bişkokên ronîkirî bûn. Di destê wê de zerfeke pembe hebû. Gava ku em nêzîkî qata ku ez li ser bûm, ez ji derî zivirîm dema ku ez rû bi rû neynika asansorê bûm. Hêdî hêdî zerfa pembe ya di destê xwe de dihejand, bê rawestan melodiya li ser lêvên xwe berdewam dikir. Wî li çavên min nêrî. Eceba di çavên wî yên qehweyî de ji nişka ve bêhnteng bû û li min ket. Sedema matmayîna min ramûsana biçûk a lêvên wê bû ku ji kêliya yekem ve bala min kişand. Maç pir piçûk bû, ez jî ne bawer bûm. Ma ramûsanek ji lêvên wî derketibû û di nav çavan de ber bi min ve hatibû arastekirin? Êdî min nedikarî wî bibînim, gava min lê nihêrî, min tenê lêvên wî dîtin. Ma ez ji lêvên wê yên dilşewat ji hêviya min bêtir bandor bûm? Min hîs kir ku ew ramûsanekê dide min. Belê kir, lêvên wî yên goştî ji nişka ve bi tevgereke piçûk awaz rawestand û maç da min. Min ev dît. na lê! Çima yekî ku ez nas nakim nîvê şevê ramûsanekê bide min? na wî nekir. erê wî kir. Na! Erê! Demjimêr çende? Min dîsa li saeta xwe nêrî. Min dît û dîsa

Hat bîra min ku ev kabûsek e... Paşê min fikirî ku belkî ramûsanek daye min, ji ber ku kabûsên min qet di çarçoveya mantiqê de derbas nabin. Min ji tiştê ku min dît bawer nedikir û neçar ma ku dev ji hewldana aqil berde. Ez fikirîm, dibe ku mirov carinan di kabûsên xwe de demên xweş bijî. Carekê ramûsanek ji wan lêvên pembe yên goştî ku min nedikarî çavên xwe jê bikim di rê de bû, ji bilî ku ez li bendê bim û geşedanan bibînim tu rêyek din nemabû. Cara ewil min xwest şiyar nebim. Bixwazim jî nikarîbûm şiyar bibim. Bi ken li min nêrî û tevgereke din a biçûk xuya bû. Mîna ku ew bi qasî ku gengaz bû hêdî hêdî dimeşiya, mîna fîlmekî hêdî diçû. Vê carê, xala sereke ya tevgera derketî çavên wê yên qehweyî bûn. Çav li min mêze kir û got: "Ma tu maçekê dixwazî?" wî got. Erê, piştî vê pirsê ez dikarim ji ramûsanê piştrast bibim. Wî min ramûsand û çavek lêxist û pirsî ka ez jê hez dikim. Min dixwest ku ew berdewam bike. Bê guman ez ê ji dîtina lêvên wê yên goşt û tamkirina wan kêfxweş bibim. Min ji pirsa wî re, bi lez û bez, xwestekek mezin, berevajî hêdîbûna tevgerên wî û bi dengekî bilind, berevajî nermbûna dengê wî û bi pistepist, got "erê". wî keniya û got, "hmm." "Nîşeya lipstikê ya li ser neynikê ya min e, ez dikarim li ser we jî bihêlim, ew ê li cihê lêvên min lê bikevin de şopên nebaş bihêle." Wê dest pê kir ku destê xwe deyne ser nîşana lipstikê ya li ser neynikê û hewl da ku wê jê bibe. Kîncê şevê yê pembe li xwe kiribû. Kevirên kincên şevê bi latan hatibûn xemilandin. Ew ne kincê şevê bû ku pir stûr û pir tenik bû. Ew ne kincên şevê yên berbiçav bû ku meriv pê xeyal bike. Ev kirasê şevê bêguneh û sadebûn lê zêde dikir, mîna ku ew ji nav nivînên xwe rabûya û ketibû asansorê. Lê gava ku ez li lêvên te dinêrim, ji nişka ve Ew ji bêgunehiyê dûr diçû û jinîtî digirt. Dixwest bi destê xwe nîşana lipstikê ya li ser neynikê paqij bike û bi destê xwe hêdî-hêdî hejand, hewl da ku nîşana li ser neynikê rake. Hêdîbûna tevgerên wê xuya bû ku wê bêtir mê û balkêştir dike. Vê carê jî bi qasî hêdîka, destê ku dixwest neynikê paqij bike anî ber devê xwe û tiliyên xwe mêj kir. Wî dîsa hewl da ku neynikê paqij bike. Û li min dikene, tu dibînî ku nayê jêbirin, "wê got. Destên xwe danî binê neynikê û xwe xwar kir, lingên xwe derxist. Hêdî hêdî xwe nêzî neynikê kir. Min çavên wê yên dor ên ku di bin kirasê şevê de veşartibûn, dît. Wê tenê lêvên wê tune bûn. Çawa ku porê xwe vekirî hişt da ku rûyê xwe veşêre, ew jî bi neynikê re hewce dikir ku hêdî hêdî bi cihên din veşêre. Hêdî hêdî, serê zimanê xwe derxist û ji hemûyan zêdetir li ser neynikê mêze kir. bendim düşebilirdim yavaş eğildiği yerden kalkıp doğruldu “o iz orada kala - cak, herkes sahibini merak edecek,” dedi yavaşça sırtını köşeçımağıp. yanaştım, dudaklarıa alev gibiydi, yanıyorlardı nefes alamıyordum, kendimi elleri belimdeydi kirasê şevê, bi herdu destên wê girt stûyê wê û kincê şevê ji pişta xwe avêt, lê tiştek li xwe nedikir. Cenazeyek zindî ya ku ne li wir bû xuya bû. Di wê gavê de asansor li qata z rawestiya. Kirasê şevê ji milên wê ket, ji milên wê ket erdê û bi lingên xwe yên tazî ew pelçiqand.

Nêzîkî derî bû û got: "Ez hatime erdê ku divê ez dakevim, divê ez dakevim." Berî ku ez tiştekî bibêjim, derî vekir û got: "cara din." winda bû. Dema ku wî dixwest fêm bike ka çi diqewime û ji ber bêparbûna lêv û laşê zindî xemgîn bû, piştî girtina derî bi saniyeyan dîsa derî vekir û zerfê da destê wî û got: "Min ê vê zerfê bişînim postayê, lê min tu dît, êdî ne hewceyî postexaneyê ye, bihêle ez bidim te." Piştî ku zerfê hilda, derî girt û asansor dîsa dest bi hilkişîna qata heştan kir. Bêyî ku wextê xwe winda bikim, min zerf vekir. roj derbas dibin. Her roja nû dubarekirina ya berê ye. Ez her roj heman pirsan ji xwe dikim û bi heman awayî bêbersiv dihêlim. Ez xeniqîm. Ez nikarim nefesê bistînim. Ez amade me ku dev ji tiştên min berdim. bedena min jî. Min berê jî ceriband û nekarî. Ez nikanim wê bikim. Her şev, dema ku mirov xwe ji bo roja din amade dikin, ez diçim meşên dirêj. Dûr in, hejmara wan kêm e, qîmeta wan zêde ye; Ji rojên evînî yên rabirdûya min re. Ez bêriya hezkiriyên xwe dikim. jinan. Dema ku dor tê ser jinan, ne tenê dozek e. Yek jina min e, jina min a berê ye, ya din jî diya min e. Ez ji kaosê direvim. Ez bêyî ku li paş xwe binerim bi pêş ve diçim. Ji nişka ve, ez direvim ku bibînim ka yek ji wan du jinên ku ez jê hez dikim dê ji nişka ve derkeve pêşberî min. Gava ez yekî dibêjim jî, ez xewnên xwe qut dikim, ji gotina hezkiriyên xwe dûr disekinim û hêviyên xwe bi rengekî nermtir sînordar dikim. Her çend diêşe jî, bi sînorkirina tiştê ku ez jê hêvî dikim jî hêviya min mezin nake. Hêviyên min yek bi yek dimirin. Ez bi xwe ketim erdê û digirîm. Her tişt hêdî hêdî rengê xwe winda dike. Jiyan perdeyeke zirav datîne ser çavên min. Tiştê ku ez dixwazim bi bîr bînim tê bîra min. Ez nikarim tiştek bifikirim. ji jina min - pîr Jina min- Ez diçim. Min her gav zehmet dît ku ez pîr bibêjim. Wenda dibe. rûyê wî jêbirin. Ez dixwazim xewnan bibînim, lê rûyê wî nayê bîra min. Êşeke ku nayê vegotin li mejiyê min serdest e. Çirayên odê vedimirim. Dengê kûr her ku diçe bihêztir dibe. Na, ez tariyê naxwazim. Çirayên hemû malê vêdixim. Ez ji deverekê direvim, lê rûyê wî nabînim. Wêneyên ku min girtine derdixim û datînim ser milên xwe. Ev jin ne ew jin e ku ez jê hez kirim. Tenê hevalek kevn... lê salek derbas bû. Na na, yek û nîv. Belê, ne du sal in ku ez çûm. Dema ku ez li yên ku li paş mane dinêrim, em îro ji du evîndaran pir zêdetir in. Tiştên di destên xwe de bi yek avêtinê davêjim. Bi destên xwe rûyê xwe dipêçim, hêsirên min nasekinîn. Dixwazim diya xwe, hembêza wê ya germ hembêz bike, razê û ji bîr bike... Hêza min diqede. Hêza min tune ku ez çirayan vemirînim. Ez xwe digirim û li cihê ku lê me dimînim. Tê bîra min ku çavên min ji bo bîskekê girtî bûn, dûv re demek vebûn, ez difikirim ku wextê navberê di xewê de derbas bû, ez nikarim tam bibêjim. Ez dîsa di kabûsekê de me, ez wisa texmîn dikim. Lê gava ku ez çavên xwe vedikim, ez hîn li cihê ku ez lê derbas bûm. Ez meraq dikim gelo ew kabûsek e? Ez dixwazim rabim lê nikarim. Ma ji ber ku lingên min westiyayî ne ku ez nikarim rabim? Ez hemû hêza xwe kom dikim û hewldana dawîn dikim. Hewldanên min bêçare ne. Ez difikirim ku ez hîn di xew de me, ev jî kabûsek e. Ez gelek diêşim, lê her tişt di kabûsê de ye. Ez ji êşê dizivirim. Her perçeyekî laşê min diêşe. Berî ku ez wenda bikim, westandin û kîna min bi milyonan qat zêde bû. mêjiyê min diteqe

Wusa dixuye ku dê bibe. Ez nikarim li ber êşa ku ez hîs dikim rabim. Di hundirê mejiyê min de, di hucreyên min de kesek heye. Bi pêpên bilind, ji quncik bi quncik direve, pir deng derdixe. Di destê wî de sîng heye, dixwaze hucreyên min bişkîne û dîwarên min xera bike. Destekî xurt li qirika min pêçayî ye, bi hemû hêza xwe wê diqelişe. Ez qet nikarim tevbigerim, her çend ez biqîrim "Alîkar, arîkar!", dengê min nizm û gemar e. Ez nikarim wî bibînim, lê ez wî hîs dikim. Ew kesek e ku ez bi çavên xwe nabînim, ez nikarim bi destên xwe bigirim, lê ez dikarim hêza wî di qirika xwe de hîs bikim. Di dawiyê de, ez hest dikim ku ez dest bi hişê xwe winda dikim. Divê ez piçekî biceribînim, piçekî zêde... Bi rastî jî mîna ku êşa min siviktir û kêm bibe... De ka ew li ku derê di mejiyê min de digere ku hucreyên min bişkîne, dîwarên min hilweşîne, ew êşa ku li min dike li ku ye...? kaç? gücümü birden bire toplamışçasına kolumu kaldı - rıyorum, saate bakıyorum, kolumda saat yok. kolumda sadece büyük bir yara izi var. sanırım az önce çektiğim acılar da bir yanılgıydı. birdenbire, bir bıçak kesiği gibi yok olmaları mümkün mü yoksa? yok yok, bunlar acı değildi. korku ve endişe tüm bedenimi kapladı. korku içindeki bedenim, korkularımla yüzleşmekten kaçıp, korkularına acı kostümü giydirmiş. peki bu bir kabussa, kolumda neden saat yok? saat yok ama Birînek heye, Dixwazim şiyar bibim, dîn dibim... Erê xew im, xew bim jî çêtir e, her çendî bixwazim jî ji xewê şiyar nabim. Ji nişka ve ez dibînim ku diya xwe li ber deriyê oda min li min dinêre û dema ku ez çavên xwe vedikim, nîşana pirsê di hişê min de ye ku siya li ber derî xuya dibe ya kê ye, ji nişka ve ew tê ber nivînên min û hevokek dibêje: "Tu dê sibê bimirî." Ew bi lez ji odeyê derdikeve û winda dibe. Ez bi zehmetî ji nav nivînan derdikevim, hemû hêza xwe xerc dikim. Di wê kêlîkê de, tiştê ku min dixeniqîne, hê bêtir zirarê dide min, ez hişê xwe winda dikim. Ji bo bîskekê ez xwe wek goştekî ku dimeşim hîs dikim. Dûv re jûreya ku ez tê de me dest pê dike dizivire, ez hişê xwe winda dikim û dest bi kenînê dikim. Ez gelek ditirsim dîn bibim. An ez dîn im? Dengê min tune be jî ez diqîrim "alîkarî, alîkarî." Paşê ji nişka ve devê min diqelişe! Ji aliyekî ve hêzek min dixeniqîne û nahêle ez bilivim. Ez pir hêdî û bi zehmet dimeşim; Ez hewl didim ku ji odeya xwe derkevim, diya xwe bibînim û alîkariyê bixwazim. Ez bi rastî ditirsim ku ez ê di dawiyê de dîn bibim. An jî ev e ku jê re kabûs tê gotin? Ger weha be, divê ez dua bikim. Lê ez nikarim duayan bikim. Gotinên nimêjê li hev dikevin û gotinên bêwate ji devê min derdikevin. Di dawiyê de ez konsantre dibim û dest bi xwendinê dikim, lê hêza ku min dixeniqîne nahêle ku ez devê xwe vekim. Ez ji wê hebûnê re dibêjim ku ez nikarim bibînim, "Temam, ez ê nimêj nekim" û ew hinekî berdide. Ez niha rehettir im. Paşê, di dawiyê de, bi zehmetî ez oda diya xwe dibînim. Diya min di nav nivînan de ye. Êdî hêza min nemaye ku li ber xwe bidim û bi qîrîna dirûşma "dayê, dayê!" "alîkarî, alîkarî!" Her çiqas min qîriya jî, min nikarîbû wî ji xewê şiyar bikim. Dengê min pir kêm e. Di dawiyê de diya min ji xew radibe û bêyî ku min bibîne di ber min re derbas dibe. Piştî demeke kin diya min vedigere oda xwe û ferq dike ku ez li erdê me. Bi nermî dibêje: "Xalê min, netirse, ez bi te re me." Ji nişka ve hemû êşên min qediyan, radibim ser xwe û vedigerim rewşa xwe ya asayî. Min Tiştê ku difetisîne êdî nema ye

Tiştekî nake, diya min di xew de ye û destê xwe ji serê min digire û li ser nivînên xwe radizê. Wexta ku diya min destê xwe ji ser serê min radike, ez xwe li erdê dixim û ez dîsa hêza ku nayê dîtin li ser qirika xwe hîs dikim. "alîkarî, alîkarî!" Her çiqas ez dîsa dest bi qîrînê bikim jî diya min şiyar nabe. Ev serpêhatî ji bo min çiqas westiyayî ne; Demekê ez diêşiyam, kêliyekê ez ji derdê xwe xilas dibûm, kêliyekê min xwe difetisand, kêliyekê bêhna min vegerî û min rehet bû. Diya min her çend ez gelek caran biqîrim jî şiyar nabe, dema ku hemû hêza min nema ji xewê radibe, bêyî ku min bibîne di ber min re derbas dibe, dizivire û bi destên xwe yên dilovan serê min dihejîne; Lê dîsa xwe dide xewê û min bi tenê dihêle. Êşa min vedigere jiyanê, destê li qirika min vedigere hêza xwe ya berê, dîsa diqîrim: "Alîkar!" Min lava kir, ez diqîrim, ez dixwazim jiyanê bidim dengê xwe yê gemar, dengê min çiqas gurtir bibe, dilê min hêdî hêdî lêbide, ez dibim mîna erebeyek ku dê raweste û sotemenî biqede. Ez cara dawî bi dengekî nalîn, nizm û qels gazî diya xwe dikim. Pişta diya min ber bi min ve ye, hêdî hêdî dizivire, hêdîka yek û dû re vedike û bi çavên xewle li min dinêre. "Sat çend e? Ma hûn nabînin? Ez tevahiya şevê mam. Min ew name xwend," ew dibêje. Ez saeta ku ew ber bi min ve dizivire û îşaret pê dike dibînim û di wê gavê de ez têm jiyanê! Saeta li ser milê wî, xêzkirina kabûsên min, saeta bê deqe û saetan, vê carê li ber destê wî ye. "Kîjan name?" Ez dibêjim, "li ber neynika maseya cilûbergê," ew dibêje. Ez zorê didim xwe ku rabim û nameyê bigirim destê xwe. Roj niha hiltê, sibe ye, bi ronahiya ku ji perdê diherike dest bi xwendina nameyê dikim.

roj tijî vexwarin û titûn bûn. Ez tenê ji malê derketim da ku biçim dikanê. Li her quncikekî şûşeyên bîrayê yên vala û aştiyên tijî qûnek hebûn. Demekê titûn bêçare ma. Ez vegeriyam cem hevalê dilsoz ku beriya bizewice min hebû. gîha. Min ew bi qalind, pir qalind pêça. Ez dikişandim. Kûr... ji nişka ve her tişt guherî. her tişt eşkere bû. Her hûrgilî li ber çavên min bû. Her kabûsek min heye. Her yek bi saeta li ser milê min dest pê dike û bi nameyekê ku kesek daye min diqede. Min hemû kabûsên xwe danî ser kaxezê. Min ev kaxiz li hemû malê daleqandin. Bi rastî, xeyal û rastî tevlîhev bûn. Dibe ku ev kêlî jî xeyalî bû. Min fêm kir ku bi rastî ez pir caran nabînim kabûs. Min her yek yek bi yek di salnameyê de nîşan kir. Diviyabû ev hemû wateyek bihatana. Her nameya ku min di dawiya kabûsan de dest bi xwendinê dikir bi "Tu dizanî?" Ez çi dizanim? Min dest pê kir ku ez bifikirim ku kodek ji van hemîyan re heye û roja mezin hat. min ferq kir. Her meh kabûsek hebû. Di salnameyê de her meh rojek cuda hatibû nîşankirin. Min her roj di salnameyê de kabûsek dît. Her meh kabûsek e. Roja cuda ya her mehê kabûsek e. Yek ji wan di heman rojê de nebû. Ez di 6ê adara 2001ê de li qehwexaneyekê li Amedê me. 29 Nîsan 2001 mêşhingiv, 12 Gulan 2001 asansor, 14 Hezîran 2001 diya min... her yek ji van tarîx divê wateyek hebe. Bi rojan li ber salnameyê sekinîm û fikirîm. Ji min re şîfreyek lazim bû. Çima min êdî kabûs nedidît? An jî ev kabûsa min a nû bû? hûn dizanin? hûn dizanin? hûn dizanin? çi, tu çi dizanî? Divê ez çi bizanim? Nizanim ka ez wan herfên ku her yek ji hêla jina min a berê (ez niha dikarim jê re berê bibêjim) hatine nivîsandin, dizanim. Wî çi pirs dikir? Diviyabû rêyek ji vê yekê derkeve. Piştî ew qas wextê ku li ber salnameyê derbas bû, di demek bêhêvî ya rojên ku ez li ser hejmarên 6, 29, 12, 14 sekinîm, rastî û sir hat.

Perda xwe hilweşand. 6= e 29=z 12=i 14=k. Her reqem yek tîp e. Hûn dizanin çi, hûn winda ne. Jina min a berê di kabûsên min de xuya dibû, sedema vê veqetînê bi yek gotinê vedigot û bi hemû sarbûna xwe min dişand giyotînê. Ez winda bûm ji ber ku bavê min qet ji min re negot ku ew ji min hez dike. Ji ber ku birayê min bi min re ne dilîst, lê bi kurê cîranê xwe re dilîst, ji ber ku ez bi tena serê xwe li quncikek bexçe di dema bêhnvedana dibistanê de li benda lêdana zengilê dimam, ji ber ku ez her dem evîndarê keçên depresyonê dibûm. Û ji ber ku ez her dem ditirsim ku ez biterikînim û nikarim pirsgirêkên di navbera min û jina xwe de derbas bikim. Wê rojê gava ku derî lêxist û çû, min digot qey min hemû têkçûyîna xwe ji dest da û cara yekem hewl da ku pê re biaxivim û di bin giraniya xwe de hatim perçiqandin. roj, şev, meh, terapîstê ku ez vegeriyam, pirtûkên ku min dîsa dest bi xwendinê kir, maçên basketbolê yên ku min bi zarokên taxê re li qada nêzî malê dest pê kir, dîsa pirtûkxane, mîna salên xwe yên dibistanê. Ez li pirtûkxaneyê bûm, pirtûkek dixwendim, ez ewqas di nav ramanan de winda bûm ku gava pirtûkvan got em bar dikin, ez ji nişka ve hatim ser hişê xwe. Min li saetê nêrî. Min çavên xwe rijand. Min nebawer bû ku min çi dît. Jiyan di destên min de diherikî. jiyan wek maçeke satrancê bû. Tevgera bêhêvî tenê ji bo dirêjkirina maçê xizmet kir. Serketî jixwe diyar bû. kûr kûr... kûr... kûr... "De were kûr, serê xwe rake... li bedewiya van binêre." "Kevokek li pencerê ket. Li van kûr binêre. Rabe, kûr, kûr kûr... Diya min digot, kevok mizgîn e, em ê îro mizgîniyê bigirin. Binêrin, min nan perçe kir. Rabe em nan bidin kevokan. Kûr... kûr... kûr." Dema ku saeta alarmê lêdixe, ez serê xwe ji balgiyê radikim. Tişta ku dibêje şiyar bibe saet e. Ez bi tenê me. Ez radibim û radibim Ez ji nav nivînan derdikevim, palpiştekê li xwe dikim, xwe digihînim binê nivînê û palpişta din hildigirim. Ez bi tena serê xwe ji nav nivîna ducan derdikevim. Li vî bajarê ku ez xerîb im, ji xeynî min xerîbek nû jî tune ku ez nêzîkî wî bibim. Min tu carî li vî bajarî evîn nekiriye, ne jî şer kiriye. Ez sed kîlometre dûrî malbata xwe me. Ez li tirimbêla xwe siwar dibim û diçim, ger ew were... Rabûna ji nav nivînan têra rabûna xwe nake, piştî şevê min sînorê alkolê derbas kir. bila bibe, dawî

Du saet ji şeva çûyî nayê bîra min, ev hêjayî her tiştî ye... Çiraya ku dibiriqe, îşaretê dide ku sê peyamên nû hene. Ez guhdarî dikim. "Dayê... bavê min destûr daye min, tu jî were rojbûna min, gazî min bike dayê, ez pir bêriya te dikim." “Silav, Derîn, mêrik got ku wî pereyê karê ku te kiriye veguhestiye hesabê wî, kontrol bike…” “Dener, çi ye, min ê ji pismamê xwe yê delal re bigota ku ji bo firavînê derkeve derve, lê ji ber ku te bersiva telefonê neda, tu ne li malê yî, gazî min bike cano, min mezin maç bike…” peyam bi dawî dibin. Ez kirasê xwe yê şevê bi yek lingan diçirim û davêjim ser nivînê. Ez riya xwe ber bi serşokê dikim. Dema ku hemû mirov nêzî min in, ez dîsa dibêjim ez çiqas dûrî wan im. Ez careke din dibêjim, dubare dikim, dubare dikim... Em malbatek pir mezin in. Ji xeynî dê û bavê min hemû xizmên min li vir in, em her tim bi hev re ne. Bavo, bavê min ê bedew, ne pir dûr e, wekî min got, tenê saetek dûr e ku ez lê difikirim. Lê min tu carî li vî bajarî evîn nekiriye û ne jî şer kiriye. Pêşî, ava germ vedikim, hemû westandina min dihele, paşê germê hetanî dadixim û bi ava sar şiyar dibim. Ez xwe ziwa dikim û yekem tiştên ku tên destê min dikişînim. Ez ji malê derdikevim ku çarşefeke reş, blûzeke bej bi stûyê v, û çakêtê ku pê re tê, tevî ku ez jê hez nakim, ji malê derdikevim. Ez ê di deh deqeyan de li ofîsê bim. Hema ku ez li ser maseya xwe rûnim, xemgînî destê xwe davêje qirika min û pêşî li qirika min dimîne heta ku şopa tiliyên xwe bihêle, paşê li tevahiya laşê min hemêz dike. pêşî hişk, paşê nerm. Gava ku ez çaya xwe vedixwim, destê min pêşî diçe ser bişkoka kompîturê, mîna her sibehek rojek asayî, û enerjiyek bêserûber di çena her yek ji wan kesên ku ji xirecira sibê di ofîsa qelebalix de sax bûne diherike; Dermanê hêzê ku ew serê sibê bi intravenous derzî dikin Pêdivî ye ku ew bandorek hebe ji ber ku hûrbûna li nivîsgehê her ku diçe zêde dibe. "Kûr e," hevala min ji maseya din dibêje, bişirîneke sexte li heftsed û pêncî gram makyajên li ser rûyê wê zêde dike. "Te duh rêzefîlma televîzyonê temaşe kir?" "kîjan?" “Ew rêzefîlma wê keça Mêrdînê…” awira min a li ser ekranê hêdî hêdî di qulikên çavê min de dikole, şagirtên min gazî li ber çavên min dikin, dixwazin ku ez kefenê xwe bigirim… bigirim, careke din venekim… Ez tavilê dest bi terapiyê dikim, yekî hênik dikim, duduyan aş dikim, sêyan… Serê xwe radikim û dizivirînim ser maseya te. nikaribe şimaya ku ji hundir ve li ser rûyê te xuya dike veşêre.” "Tu têk çû," ez ji jinê re dibêjim... "Kûr e," hevala min ji maseya din dibêje, bişirîneke sexte li heftsed û pêncî gramên makyajê li ser rûyê wê zêde dike. "Kûr, te duh rêzefîlma TV temaşe kir?" dibêje, "kîjan?" Ez dibêjim. Dibêje: “Ew keça Mêrdînê rêzefîlmek xwe heye” û dema ku ez ê rastiyê ji jineke ku ji xeynî rêzefîlmê di jiyana wê de rastiyeke din tune bibêjim, ez sed gram ji makyajê jinê digirim, ger ne li ser rûyê wê be jî dê baş be û derewa xwe tê de dibînim. Ez dibêjim baş e, baş e, derewek pembe ye wek ku wî dixwest. "Erê, min lê temaşe kir, ew pir baş bû." Dibêjin patronan gazî dike, ez ji ser maseya xwe radibim, bi qîrîna guhên min re, li deriyê mêrik dixim û diçim hundir. Ji belgeyên li ser maseya xwe mêze dike, "were, rûne," dibêje, kursiya çermî ya li ber maseyê nîşan dide, kravata xwe jê dike, "tu dixwazî ​​çi vexwî?" Dibêje, ezê bibêjim ku ez tiştekî bikirim, lê ez dibînim ku serê halay di guhê min de destmala di destê wî de dihejîne. Huma hundir tê hişê min. Ez dixwazim bêhnekê bigirim, "Tu çi distînî?" Ez dibêjim. "qehwe",

ew dibêje. Têlefonê hildide û emir dide du qehweyan li hundir... - Delal, rewş çawa ye? Bi gotina wî dest pê dike: Ez qûna xwe datînim ser sofa çerm û lingên xwe xaç dikim. Di vê navberê de, çavên wî li şika min a ku gava ez lingê xwe bilind dikim vedibe, asê mane. Li derîyê odê bi nermî lêdixe, qehweya me tê hundur, dema em ê wê li ser masê bihêlin, ji jinikê re dibêje: "Bihêle li ser maseya qehweyê", "em bi hev re vexwin, kûr." Dema ku em berê hevdu ne, em nêzîktir dibin. Serdar ji maseya xwe radibe, tê li ser textê li ber min rûdine. Destê xwe bi goşeyekî fireh vedike, wek kumpasek be û tasê ji masê derdixe. Gava ku qedeh nêzîkî devê xwe dike, di heman demê de serê xwe dadixe jêr. Dema ku ez qehweyê vedixwim, çavên wî hêdî hêdî bi ser min de diherikin, awira wî li ser sîngên min sekinî. Ez awira wî rast li ser piyan digirim. Pêşî memikên min hişk dibin. Mîna ku ew bi awira xwe qeşayê di nav nigên min de dihejîne. Ez matmayî mam, çavên wan kêliyekê jî ji bal wan nagerin. Ez hê bêtir matmayî dibim. Ew min hişyar dike... Ez awira wî digirim, tam li ser nigên xwe, xwe digihînim. Ez tavilê dest bi terapiyê dikim, yekî hênik dikim, duyan hênik dikim, sêyan hênik dikim... Digirim navbera kefa xwe. Ez wê digirim û bi hemû hêza xwe pê diçim. Ez neynûkên xwe dikolim, xwîn dirijin. Nêrîna wan di destên min de dibe ax. Ez li çavên te dinêrim. Destê xwe yê girêk hildigirim, ez hêniktir li çavên wî dinêrim, ew hemû bala xwe ji dest dide, demekê gêj dibe, serê xwe dike kulmek ku min di hewayê de hejand, ez diranên xwe dihejînim, ew diqelînin. Qîqin ji nav diranên min derdikeve, pêşî li erdê dikeve, ji erdê xwe dide der û li dîwêr dixe. Ez kulma xwe zexm digirim, bêtir xwîn dikeve ser neynûkên min û wê ji destên min dihejînim - Diêşe. Ez di dawiyê de destê xwe vedikim, çavê te dirijînim erdê û bi lingê xwe diperçiqim. Li derîyê odê bi nermî lêdixe, qehweya me tê hundur, dema ku ew ê li ser maseya xwe bihêle, ji jinikê re dibêje: "Bihêle li ser maseya qehweyê", "Derîn em bi hev re vexwin." Patron ji ser maseya xwe radibe, tê û li ser sofaya beramberî min radizê, destê xwe wek kumpasan bi awayekî fireh vedike û fîncanê ji maseya qehweyê derdixe. "Kûr," ew dibêje, "Ez dizanim ku hûn bi qasî ku hûn dikarin bixebitin, lê di vê navberê de, divê em zêde bixebitin, ji ber vê yekê min gazî te kir." "Baş e," ez dibêjim, "Baş e, baş e." ev winda bû. Zêdetir kar, bêtir deng, bêtir halay. "Baş e," ez dibêjim. Ev tê wê wateyê baş e, li te bixapîne. "Kûr," ew dibêje, "Ez dizanim ku hûn bi qasî ku hûn dikarin dijwar dixebitin, lê di vê navberê de, em hewce ne ku em zêde bixebitin." "Ez fêm dikim," ez bi bişirîn dibêjim, "xem neke, ez difikirim ku ew baş e. Rehet be." Dema ku em qehweya xwe biqedînin ez destûrê dixwazim. Piştî nefesê têr, ez vedigerim ser maseya xwe. Destê min diçe telefona desta, em bi pismamê xwe re randevûyekê çêdikin ku nîvro bixwin. Tevî ku ez pênc-deh deqe dereng bûm jî, dema ku ez gihîştim cihê ku em lê axivîn, min dît ku ew li benda min e, fermanên asayî dayê. Bi wî re bipeyivin hestek baş e. Ew axaftinên wî yên dawiya hefteyê bi jina bedew a ku xaltîka wî û diya min bû re vedibêje. Em pir dikenin... “Werin dawiya hefteyê taştê bikin. Ez du, herî zêde sê saniyeyên dirêj bêdeng dimînim. "Huh ..." Ez çawa dikarim bibêjim na! "Huh ... erê, ew ê baş be," ez dibêjim. Em maç dikin û xatir dixwazin... Ez vedigerim ofîsê. Ez tevahiya nîvro bêyî ku li jor binêrim dixebitim. Di dema xebatê de qet napeyivim. Êvar e, ez xwe kaş dikim malê. Ez çend deqan digirim. bê serrastkirin di sibehê de

Ez bi nivînên xwe yên terkîdî re hevdîtin dikim. Ez serê xwe di nav balgi. Mêrik her şev dîsa tê ber nivînên min. Ew porê min hemêz dike û ji rûyê min hez dike. Paşê dilê min digire destên xwe. Dilê min mîna çivîkekî piçûçik difire. Ew hêdî hêdî hez dike. Mîna ku ew her şev dike. Beriya ku bikeve oda min, roviyê ji sindoqê derdixe, kaxiz li ser vedike û rizîka ku xistiye navbera tiliyên xwe yên navîn û zengilê, dixe dilê min. Dûv re ew demekê ji zextê disekine û pozîsyona rizîna ku ji destê wî derketiye ewle dike. Destê xwe dide ser zimanê xwe û bîskekê bi şûşeyên xwe yên hestî yên reş dilîze. Paşê ew dilê min dihejîne. Ew roviyê dixe. Dilê min xwîn dibe. Xwîn diherike lê naêşe. Ne dilê min û ne jî tenêtiya min a kûr. Ez di xew re diçim... "Kûr... kûr... kûr... De were kûr, serê xwe rake... Binêre bedewiya van." “Kevokek li pencerê ket. Li van kûr binêre. hişyar be. kûr, kûr kûr... Diya min digot kevok mizgîn e, emê îro mizgîniyê bigirin. Binêre, min nan perçiqand. Rabe em nan bidin kevokan. kûr… kûr… kûr…” Ez serê xwe ji balgiyê radikim dema ku saeta alarmê lêdixe, tenê saet e ku dibêje şiyar bibe.