Derbarê

İlker Ortaç nivîskarekî Marksîst-Lenînîst, îllustrator û hunermendekî dîtbar e. Ji Mêrdînê ye û gelek sal in li Kadıköya Stenbolê dijî. Nivîs û xêzên wî bi qasî masûlkeyên wî hişk in, bi qasî helwesta wî ya siyasî lihevkirinê qebûl nakin û wekî punkekî ji fikara “hûn ê çi bibêjin” dûr in.

Di sala 1973’an de, bi zirara tevnê mêjî û CP* ji dayik bû. Laş, nasname, sakatî, xerîbbûn, xwestek, şîdet û tenêtî di karên wî de gelek caran rû bi rû tên. Bi tiştên ku civak wekî “normal” pêşkêşî wî dike re pir li hev nayê. Zimanekî tarî, grotesk û carinan jî surrealîst bi kar tîne. Di portreyên xwe de bi qasî rûyê mirovan bi tiştên ku vedişêrin jî mijûl dibe. Ji wêneyên bêkêmasî zêdetir şop, xerabûn û karakter bala wî dikişînin.

Li Fakulteya Ziman, Dîrok û Erdnîgariyê ya Zanîngeha Enqereyê pirtûkxanedarî xwend. Dema mastera sosyolojiyê li Mimar Sinanê dikir, teza xwe ya bi navê “Sakatî di Sînemaya Tirkiyeyê de” pêşkêş kir û piştî hevdîtina bi juriyê re zanîngeh terikand. Di sala 1995’an de ket xizmeta giştî. Bi salan kod nivîsand. Piştî panzdeh salan, nivîsandina roman, çîrok û senaryoyan li şûna kodnivîsînê hilbijart û teqawid bû.

Pirtûkên wî Kaybetme Hırsı (2008), İkinci El Bakire (2010) û Sidik (2016) hatin weşandin. Kurtefîlm çêkir, lîstikvanî kir û DEV-FANZİN damezrand. Dema di navbera xêzkirin, wênekêşî, wêje û sînemayê de digeriya, derdê wî neguherî: vegotina tiştên ku dibîne, di serê wî de dimînin û wî rehet nahêlin.

Ezmûna wî ya sakatiyê pirsên wî yên li ser çawaniya dîtina laş û kesên ku nayên dîtin xurt dike. Nahele sakatî di çîroka jiyanekê ya ku divê lê were dilşewitandin an ji bo wê were çepik lêxistin de were tengkirin. Wê di têkiliya bi nasname, desthilatdarî, temsîl û normên civakî re dinirxîne.

LIMIT rêzeya ku ev pirs rasterast tê de derdikevin holê ye. Sînorên ku li laşan tên xêzkirin û pîvanên bedewî û pejirandinê yên ferzkirî dikole. Dipirse ka kî dikare xuya bibe, kî li derve tê hiştin û kî “normal” pênase dike.

Punk, çanda underground, muzîka alternatîf û sînemaya serbixwe di cîhana wî de cihê mezin digirin. Têkiliya wî ya bi van çandan re di îtiraz û lihevnehatina wan de xwe dibîne.

Di sala 2001’ê de bû bav. Hevjîna xwe di 2003’an de û kûçikê xwe, yê di 2019’an de ketibû jiyana wî, di 2025’an de winda kir. Piştî têkoşînên wan ên dirêj ên li dijî penceşêrê, bi her duyan re xatir xwest.

Li trîbûnên Beşiktaş û Efes Pilsenê gelek caran dengê wî çûye. Piraniya demê bi sakatiya xwe re li hev e. Dema di parçeyên bi BPMya bilind de bateriyê wekî qirêj lêdixe, xemgîn dibe.

*CP (felca mêjî) komek rewşên mayînde ye ku ji zirar an cudahiyên geşedana mêjiyê di pêşketinê de çêdibin û bandorê li tevger, tonusa masûlkeyan û helwesta laş dikin. Bandor ji kesekî heta kesekî din diguherin; CP bi tena serê xwe nayê wateya kêmasiya hişî.