Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Z

z. burası bir yer ismiyle değil daha çok kişi ismiyle anılan bir yer. paris’te de aynı kalabalığa haiz bir yere gittim. iki kürt ziyaret ettim. bildiğim tüm marksist duaları okudum, orası buradan daha şık. neyse burası z. buraya parmaklarımın ucunda geliyo- rum. sanki uykularını böleceğim, uyandıracağım onları… hem uyansalar mesela, ‘hoş geldin kocacım’ dese. nasıl olur z? bak o gittiği zaman ben de hacettepe’nin morguna gittim. orada bir imam vardı, iki de görevli, görevlilere lafım yok, acımı anlıyor gibi bakıyorlardı, bak bunu seviyorum, sinemada doğallık bu, tekniğe karşıyım. neyse oynayacaklar tabii ama ben o arada onlara bahşiş verebilecek bir adam tezahür edemiyorum, bu da sinema olsa tüm bu yaşananlar, gerçeküstücü olduklarını bana düşündürüyor olacak. neyse imam, ben z’nin elini tutup öpece- ğim zaman, ‘aman ha’ dedi, ‘öpme… sizin nikah düştü. ’ ben ne yaptım? kafamı sikiyim. ayaklarımın ucuna basarak geldim z’ye. uyanır filan ne diyeceğini bilemez. hiç gerek yok, kızcağızı zor durumda bırakmayalım. ahmet abi ve yılmaz abi ile abi kardeş uzun uzun konuştuk, imam ağabeylik müessesesi için bir kelam etmediğine göre zannımca ağabeylik iki cihanda baki. mantar kafası var mıdır meşruluğunu sonsuza dek koruyabilen? sap döner, keser döner. buraların kralı aslanmış. tüm bu ağaçların, çimenin, börtü böceğin, yeşilin ve dahi anavatanından kopartılmış deney fa - relerinin. burası aslanın sarayı. ve belki de benim burada olma sebebim sadece ve sadece saygıdeğer zatıalilerine yarenlik etmek. hem ben kim oluyorum da o muhterem zat ile yarenlik etmeye muzaffer biri olarak kendimi şekillendiriyorum ki? peki. ben bir saray soytarısı olmaya da çoktan razıyım. çok komik olan bu halimle. ben, bir kadının nadasa bırakılmış ve asırlardır doku- nulmamış bacak arasında birbirine karışmış tüyler gibi, dalları birbirinin içine geçmiş ağaçların gölgesinde ışıktan ırak bu or- manda yalnızlığım ve tekilliğimin, asal bir sayı gibi kendimden ve ‘bir’ den başka hiç bölenimin olmamasının öfkesini kusmaktan öteye gidemeyecek bir zavallı iken. tek başıma değilim yalnızım, yapayalnız, bir başıma. işte ‘bir’ . hep de beni lime lime parçalara ayıran benim, ‘kendim’ . bu ormana geldim. oysa aradığım yer burası mı? bak emin olamıyorum şimdi. bana koskoca bir sıfır lazım. benim yüzüme çarpmalı. ve yutmalı beni o sıfır. yok edip kurtarmalı. işte o vakit yok olup çok olur, yeniden ruhuma ita- atsiz bir köpeğe davranır gibi zorbalık etmekten alıkoyabilirim

← Tüm öyküler