Heykel yükleniyor
Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul
SIDIK · ÖYKÜ
Asuman
asuman, sakallarımı çok severdi. sabaha kadar severdi. asu beni sakalsız hiç görmemişti. bir gün sakallarımı toplarken kap- tırdım. kurtarmaya çalıştım olmadı. ve dört yıl sonra aynada gör- düğüm adam çırılçıplaktı. bunun iki buçuk yılı onunla geçmişti. asu bu halimi gördüğünde gülmeye başladı. durmadan güldü. hiç susmuyordu. koltuğa yığıldı, kahkahalar atıyordu. bir vakit sonra durdu. yüzüme baktı, bir kez daha gülmeye başladı. sonra kalkıp giyinip, çıktı evden. kapıdan çıkmadan dedi ki; ‘akşam yanıma gelme olur mu?’ (ı) asuman kimsin sen? bana onu söyle, kimsin sen? en sevdiğim yönetmen pasolini, ‘takıntılısın. adam bok çekse seveceksin’ dersin ya hani? doğru haklısın. en sevdiğim kitap texas, onunla dalga geçer, ‘büyü olum, ’ dersin, beşiktaş’ın ne gün maçı olsa, bi yerde bi şey bulur ‘gidelim’ diye kafamı sikersin, yemeğe tuz atmaz, atmadığın gibi benim tuz atmama laf edersin, altta se - vişmezsin hep üstü seversin, boşalınca ‘ben boşaldım, başının çaresine bak’ dersin, asuman kimsin sen? asuman sen... sen iyi ki gittin sen. ben gidemezdim. ben gidemezdim. çünkü ben seni çıplak gördüğüm zaman hayat duruyor, şuurum duruyor, dibim düşüyor. böyle hiç olmuyor. sensiz hiç olmuyor. bi sikim olmuyor asuman. ama bak hakkını vermek lazım asuman. iyi içiyorsun. allah’ına kadar içiyorsun. en çok da bunu seviyorum ben. bir büyük açıyo- ruz, ‘yüzlük neden almadın?’ diyorsun. yüzlük alsam iki yüzlük isteyeceksin. köpek gibi içiyoruz ya asuman, sırf bunun için bile olsa seviyorum seni ben. köpek gibi seviyorum. en en çok da ‘yala beni, sabaha kadar köpek gibi yala’ demeni seviyorum. hem başka kadın olsa içer içer arıza çıkartır. sende bu yok işte. senin arıza çıkartmak için içmene gerek yok asuman. içtik içtik, kafaları hep kurtardık da bi kıçımızı kurtaramadık işte. (ıı) sevdiğim kadın son kez gittiği gün, evden çıktı sonra geri dö- nüp kapıyı çaldı, açtım. ‘ilker’ dedi, ‘ben senin kitabında yazdığın bir karakter değilim. ’ , ‘bak, ’ dedim, ‘ne güzel dedin. seni yazmak istesem de yazamazdım. ’ güldü, epey bi güldü. sonra zar zor gülmesini kesip, önce yutkundu sonra ‘eee… ’ dedi. ‘eeesi, ’ dedim, ‘insan bilmediği konularda bırak kitap yazmayı, konuşamamalı da. ’ cebinden anahtarı çıkarıp fırlattı. ‘bir daha tövbe, ’ dedi. ‘ente- lektüel mi, yazar mı, şair mi bir daha işim olmaz, alayınızın amına koyayım. ’ gitti sonra. son kez. (ııı) hiç uyumadan yazmaya devam ederken, reklam metnini; on dakikalık görüntü üzerine iş yeri hekimliği hakkında yazıyorsam, bunu yazmanın tek yolu var, yazdığın her cümlenin endeksini bakkal hesabından düşülecek borç miktarına çevirmek. ben bu saçmalıkla debelenirken, çıkan sonuca, tepeleme dolan kül tablası sahte bir gülücük atıyor. uyumadan çalışan biri, günde kaç paket içtiğini neye göre hesaplayacak? bak bu da bir başka problem. bunları düşünüp boş boş ekrana bakarken, asuman geliyor. ‘ooo
paşam... sis içinde, sizi bıraktığım yerdesiniz hala, ’ diyor. kapıyı, pencereyi açıyor. gelip eğilip ekrana bakıyor. ‘bi bitmediniz’ diyor. kıçının arasına girmiş beyaz donunun içine elini sokup kalçasını kaşıyor. ellerini kaldırıp geriliyor sonra asuman. ‘şimdi sen sa- baha kadar bunu mu yazdın, karı kızla chat yapmış olmayasın?’ diyor. yalın ayak mutfağa gidiyor. ‘çay?’ diye sesleniyor. ‘yok, sen kahvaltı yapacak mısın, çıkacak mısın?’ diyorum. ses vermiyor. ‘asuman, ’ diyorum... asuman ses vermiyor. ‘asu!’ diye bağırıyo- rum. sandalyeyi itip kalkıyorum. mutfağa giriyorum. sakalımı ovuşturup dikiliyorum. öylece dikiliyorum. geri dönüyorum sonra. ayağıma bir şey batıyor. eğilip bakıyorum yere, asuman’ın evden çıkarken fırlatıp attığı anahtarı. tam bir haftadır orda duruyor. buzdolabından bir bira kapmaya dönüyorum, banyoya girip, küveti doldurup içine giriyorum. birayı kafama çekiyorum, midemdeki dumana karışıyor, ağzımdan çekmeden içiyorum, hiç nefes almadan içiyorum. soğuk, buz gibi. böğürmeye başlıyorum, küveti dolduran suyun sesini bastırıyor böğürmelerim, ağzımdan salyalar akıyor, öksürmekten ciğerim patlıyor. küvet doluyor, boş teneke bira kutusu elimden suya kayıyor. suyun üzerinde kalıyor, benimse asuman’ dan arda kalan parçam batıyor. (ıv) selam olum, arama beni lütfen artık. bu son mesajım sana. ben gitmesem zaten bitecekti, ben gittim daha kolay bitiririm diye. sen de arama artık, lütfen ilker arama. hiçbir şey kolay değil. telefonu açmasam da, sen aradın mı diye hep bakıyorum ama arama. bitti. asu. dedi sms’ de. (v) bir şans ver bize be asu. bir şans. tamam biliyorum çok boka sardık ama bir şans. gitme. bak çok feci görünüyor ama bir düşün, biz o kadar kötü müyüz? kafanı eğme asuman. bir şey söyle, bizim hiç iyi bir şeyimiz yok mu, elle tutulacak hiç mi bir şeyimiz yok? yok mu ? sadece içtiğimiz şarapların boş şişeleri mi var, zıvana yapmak için biriktirdiğimiz kartvizitler mi, evimiz yok mu? mutfağımız yok mu? bir sürü şeye gülmedik mi biz? senle ben, gülmedik mi... diyemedim!