Bîra vala

Ez li ser banê nexweşxaneyê me, xwe xwar dikim û li bajarê mezin dinihêrim, destên min li ser hesinên spî ne. Ez li kolanê dinêrim; Ez lingên xwe hildigirim, bejnê xwe dihejînim, destên xwe ji hesinan derdixim û destên xwe paralelî hev li ser hesinê dixim. Ez destên xwe dikişînim, pişta xwe didim milê xwe û destê xwe didim rûyê xwe. Bi guhertina pozîsyona xwe, ez bîst deqîqeyan winda dikim; Kuştina dema li vir ji sûîqestê herî dijwar e, zehmet e û hewldan dixwaze. Ez li kolanê dinêrim, çavên min li mirovên piçûk digere, ew jî mîna min piçûk in. Her ku diçe ez aramtir dibim. Ez nefes dikişînim. Ez dixwazim nefesa kûr a ku min kişand di quncikek rihên xwe de hilînim, da ku ez bikar bînim dema ku ez daketim odeya xwe û bi hewaya gemar û bêhna nexweşxaneyê re rû bi rû bim. panzdeh û bîst deqeyan, belkî jî zêdetir,

Min li vir bi xwe keniya. Dê rasttir be ku meriv jê re bêje şkestinek nervê, ji kenînek. Min nedikarî bêdeng bimînim. ne birrîn. Ji kenê kenê min êşiya. Çawa ku min fikirî ku ew qediya ye, ez dîsa dikenim. Ez bêçare bûm, mîna rojên ku ez keçikek piçûk bûm ku dixwest bêhna xwe bigire û bêdengiya sinifê bi qîrînek aciz bibire, dema ku ew difikirî ku ew qediya ye. Nebûna min a ku ez ji kenê bisekinim, ez hê bêtir aciz dibûm. Em bi gavên senkronîzekirî mil bi mil dimeşin, ne kêmî hevdemkirina gavên leşkerên ku di merasîmeke dewletê de dimeşin. Dê pir rasttir be ku em bibêjin em li şûna meşînê dimeşin. Em di sergoyê de bi vî alî û wî alî diçin. Di dawiyê de gav bi dawî dibin. Sersax vala ye, ji me pê ve tu kes tune. Em li ser kursiyên hesinî yên li kêleka rêçan rûdinin. bêdengî serdest e. Serê min xwar e. Serê xwe hêdîka radikim û bi helwesteke şermokî li rûyê wî dinêrim. rûyê wî diguhere. Her çend ew qas eşkere ye ku ew nikare hevoka yekem a ku dixwaze biaxive hilbijêre jî, gava ku ez dibêjim ez neçarim û bêdeng bimînim, benda min a bêdeng diqede. Devê xwe vedike. ew diqelişe. Ew bi "ez, ez ..." dest pê dike, di dawiyê de ew dikare çend peyvan bi hev re binivîsîne, her çend bi dijwarî be. Hevoka ku ew dike şeklê sîleyekê digire. Ew bi lez nêzîkî min dibe, goşeya wî diguhere; Dema ku min goşeya raketek ping-pongê di dema lêdana şikestî de heye, ew leza xwe duqat dike, nêzîktir û nêzîktir dibe, û her ku ew ê di rûyê min de biteqe, ez ji nişka ve baz dibim. Ne razî me bi derketina ji rêza hedefê re, ez li dijî êrîşan, tevî ku bê dilxwazî ​​be jî, dikim û dikenim. Hevoka "Ez pir xemgîn im, bawer bike ez nikarim li rûyê te mêze bikim" di hewayê de bû molekul. Ji hev dikeve. "Ez pir xemgîn im," wî got, "Ez pir xemgîn im, ji min bawer bikin, ez nikarim li rûyê we binêrim." Min nikarîbû xwe bigirim, ez bi ken ketim. Kenê min bi qasî bombeyek bi hêzeke wêranker a bilind bû ku ez bawer bûm ku dê di guhên sedsala 20-an de deng vede. Bi tiliyên xwe guhên xwe girt û rûyê xwe daxist erdê. Herdu milên xwe danî ser lingên xwe û serê xwe xiste navbera destên xwe. Destekî wî li ser rû, eniya wî û çengê wî geriya. Mîna ku ji nişka ve serê wî biêşe, dîsa destê xwe da ber eniya xwe, çendekê û bêyî ku tiştekî bibêje, çavên xwe li xalekê ma; Dixwest rabe û here. Dengê ku di guhên wî de diteqiya, dê wek zengilek bêdawî bimîne, min ev yek ji tirşiya rûyê wî yê bi hesta şermê re têgihîşt. Dema ku jina ku sedema ku ez li vir im hewl dide biaxive, bila ez careke din rave bikim ka ez çawa û çima li vir im. Ez careke din dibêjim, ji ber ku min ev yek car û car dubare kir, ji xwe pirsî... çima? ji bo ku têk bibin. Ji bo ku bi her tiştê ku diqewime têk biçe û îhtîmala serketinê red bike. Ev nexweşxaneyek hînkirinê ye. Ez demeke dirêj li vir im. Algorîtmayek piçûk bersiva pirsa çiqas dirêj dide. hejmara rojên ku ez di komayê de mam, zêdeyî dema heta îro, zêdeyî îro. Bi xebitandina vê algorîtmê her roj careke din, ez daneyên nû distînim. Gelek wextê min hebû ku li vir bifikirim. Di hişê min de gelek pirs hebûn ku min nikarîbû tam bersiv bidim. Çima ez ji mêrê xwe hez dikim, ma tu bi rastî evîndar bûye, dê kengî jiyan min têr bike, çi dibe bila bibe, her tişt diqede... Min li vir çend bersiv dîtin. bîr! Erê, heke bîranîn biçe, her tişt diqede. Qîmeta hafizeya min, ango hemû rabirdûya min qet venagere.

Min di rojên ku min bawer kir de fêm kir. Min nikarîbû bersiva pirsa çima ez ji mêrê xwe hez dikim bibînim, lê niha ez dizanim çima ez hez nakim. lûleyek ku ji bo ku xwarinê peyda bike dakeve zikê min; kabloyên bi tiliyên min û destikên min ve hatine girêdan da ku bi berdewamî tansiyona xwînê û ritma dilê min li ser ekrana li kêleka serê min nîşan bidin; Injektorên ku ketine nav çarsed hezar cihên min da ku oksîjen û karbondîoksîtê di damarên min de bipîvin û gaza xwînê bihesibînin; lûleke din a ku digihêje kateterê li ser keviya nivîna min daleqandî ye û dikeve navbera lingên min; elektron li ser sîngên min danîn; Dema her du destên min ên ku ji bo vekirina damarekê qul kiribûn, hemşîre li ser zikê min bi hev re girtin, ez hêdîka çavên xwe vedikim û ji komayê derdikevim û çîrok dest pê dike. Di rojên ewil ên piştî ku ez ji komayê derketim, vebûna çavên jineke ku bi mehan bi makîneyan ve girêdayî bû hêviyê dide kesên li nexweşxaneyê. Vekirina çavên min ji bo çareserkirina her tiştî têrê nake, lê ev çend rojên pêşî bes in ku ez ji her tiştî li vir nefret bikim. Ez li vir mirovan dikim du par. yên ku kincên spî li xwe kirine û yên din. Di heman demê de ez dikarim kesên bi kincên spî wekî yên ku ez jê hez nakim û yên ku ez nefret dikim bi nav bikim. Zilamekî navsere bi qapûtê spî û stetoskop bi stûyê wî ve hatiye ber min û silavê dide min, lê ez bersiv nadim. Ew pirsên xwe bi edebek ku deyndar xuya dike dest pê dike. Navê min, paşnavê min dipirse. "ev li kuderê ye?" ew dibêje. Ez nikarim xwe araste bikim. Tiliya xwe ya nîşanê nêzîkî pozê xwe dike û dibêje: "Tu jî tiliya xwe ya nîşanê nîşanî min bide. Belê," dibêje, "niha pêşî li pozê xwe bigre û paşê jî tiliya min. Erê," dibêje, "gelek xweş e, em dîsa bikin. Ez," dibêje: "Ez ê çend hejmaran ji te re bibêjim, ez ê di kêliyekê de bidim min." hûn ê dubare bikin. pir baş e." Bêdeng namîne, dipeyive û dipeyive, dipirse û dipirse. Ey Xwedayê min, min azad bike, xwedê jî, min hilweşîne. Ew pişta stûyê min dihejîne. Bi saeta li ser milê xwe nîşan dide: "Ev çi ye?" Dibêje, emê çi bikin? hej te! Tu naxwazî rûyê min bibînî. Pênc milyon xwe avêt ber firoşgehê û got: Heft bîran bide min! Serxweşên ku bi dev û rûyên werimî, bi kul û kîsên di bin çavan de, yek li pey yekî bêhna xwe vedidin, ji min xweştir in. Ez li yê sipî yê li ber wî, di bin banda, ku guhekî wî jêkirî û aliyê rastê yê lêva min bi rûyê min ve zeliqiyaye, dinêrim. Dibêje hatiye ku cilûbergê bike, ez bersiv nadim. "Ew ê qet zirarê neke," ew dibêje. Ew hêdî hêdî bandên rûyê min radike. hemû ziwa bûn. Pir diêşe. Ew dizane ku ez diêşim. "Ez bibore," ew dibêje, "bibore, bibore. Dibêje, qediya. Erê, êdî bi dawî dibe. , Qediya, qediya. Zêdetir diêşe. "Erê, pir hindik maye. Ew bi dawî dibe." Ya Xwedayê min, min azad bike, heta Xwedê, min hilweşîne. "Em vê derê paqij dikin û ew e. "Xweş e, xweş e." bixêr! Ew her sibe bi heman dengî diçe odê û dipirse, "Em îro çawa ne?" Hemşîreya bi ken, dipirse ez vê sibê bi heman bêrûmetiyê çawa dimeşim, bes e ku ez rojê dest pê bikim, wekî tansiyona xwînê dest pê bikim, pîvaza xwînê û tedbîrên xwe kontrol bikim. Bi muayeneya derûnî û cil û bergkirinê dest pê dike.

Bi rastî tiştekî pir mezin e ku meriv xwe teslîmî wijdanê xortên gemarî yên ku di navbera çarşefên spî yên nexweşxaneyê de asê mane û bêyî ku tiştekî bikin bi êş li bendê bin. Karekî ew qas mezin e ku ger ji jiyana xwe derkeve dê jiyana we vala bibûya. Ji ber ku tiştê ku we heye her tiştê we ye. Dema ku min ev yek fêm kir, min xwest serê xwe bigirim destê xwe û bihejînim. Çep û rast lê dixe, dihejîne, dibe ku bîra min vegere. Tiştek nayê bîra min. li ser jiyana min, rabirdûya min, xweya min. Yên ku li vir di girtîgehê de dijîn, divê bê guman bêriya jiyana xwe ya li derve, yên ji wan hez dikin, yên ku kêfa wan ji çêkirina malê re tê. Her çend ez xwe nas nekim jî bêriya xwe dikim. Ji bo ku ez bi xwe re bifikirim û nîqaş bikim. Bêyî jibîrkirina tiştekî li benda tiştekî ne tiştekî mezin e. Derketiye holê ku ez mirim û paşê ez vejînim. Ez carek din mir û dîsa vejînim. Ez her şev beriya razanê dimirim û her sibe dema hemşîreya xapînok dikeve odê ez dimirim. Ya Xwedayê min, min azad bike, heta Xwedayê min, min hilweşîne. Ez nizanim çend roj derbas bûn, lê ez dîsa bi wê hemşîreya sextekar vejiyam, ez şaş bûm, "çima ez nemirim?" Min got. Du zilamên mest li kêleka min xuya bûn, destên wan ên mezin hebûn, wan li tenişta nivîna ku ez lê razayî bûm, pergalek anîn. Wan ew bi çarşefa li binê wî girt. Yek ji serê min, yê din ji lingên min, "yek, du, sê, Xwedêyo!" yekî got û yê din dûbare kir: "Xwedayê min." Wan çarşefa ku girtibûn ser milê xwe hiştin, da ku kesek bi rengekî min ji cihê ku ez lê razayî veqetînim. Min kincek nexweşan a şîn a sivik li pişt xwe bi kemberê ve girêdabû. Lingên min vekirî ne. Gava ku ez çûm ser milan, kenê min eşkere hişt. Zilamê gewre yê bi musteq li lingên min dinêrî. Ji kul û lingên min re vekirî. Mêrik bi hemşîreya sextekar re rû bi rû hat û Hemşîre di spartek firînê de rabû. Ew hat û cilên min sererast kir. Em ji derî derketin. Em di korîdoran re diçûn, dengê çiqîna çerxên tekeran korîdoran perçe dike. Em li benda asansorê man, em ketin asansorê mezin, em daketin, ketin derî, ji derî derketin, quncikek zivirî û pêş de çû, quncikek din zivirî û pêş de çû. Em ji deriyê bi nîşana Radyolojî ketin hundir. Em li bendê bûn, li bendê bûn, li bendê bûn. Zilamê mustaq dosyaya di destê xwe de da zilamekî bi qapûtê spî. Yên ku ez anîne vir, êdî nayên dîtin. Ez ketim hundir. Wan ew xistin nav amûra îşkenceyê ya ku tomografya mêjî girt. Piştî ku bi qasî sedsalekê di nav cîhaza ku deh qat dengê makîneyên şuştina rokan dikir de mam, zilamek li kêleka min xuya bû. Dê min derxîne derve, dê bigota zû sax bibim, bi çarşefê min bigrin û bavêjin ser milê min, dê min bibirin odê û nivîna min, ez ê îşev careke din bimirim, ez ê sibê dîsa vegerim jiyanê, lê wisa nebû, derziya dermanê bi întravenosê li min kir û min dîsa xist hundir. Ya Xwedayê min, min azad bike, heta Xwedê, min hilweşîne. lê ne niha. Ez êdî nikarim li cîhek girtî bimînim, ez difikirim ku fobiya min heye. Ez ê vereşînim. Ez naxwazim di vereşîna xwe de bimirim. Rojekê lêvên jina ku bû sedem ku ez li vir bim, hat bîra min. Ev wêneya yekem bû ku ji berê de hat bîra min. Ev lêvên ku tu eleqeya wan bi rabirdûya min re tune bû, lê bi paşeroja min re gelek eleqedar bûn, digotin: "Raweste, berdewam bike, bidomîne." Cih mitbaxa mala me bû. Ez dibêjim mala me, lê gava van lêvan tê bîra min, têgeha mala me diqede. Paşê diherike û winda dibe. lêvên sor, sor, goşt, lêvên mezin. lêvên ku bi berdewamî heman hevokê dubare dikin. Di wêneyek bi tevahî gemar de yekane tişta zelal. xala navendî. Bîra min a windabûyî vedigerînim, li ser pêşeroja min

Yê ku ez kişandim, yê ku ez xistim vê valahiya nexweşxaneyê... Tê bîra min ku te heman hevokê tim û tim dubare kir. Ez di nav nivînên xwe yên nexweş de kûrtir diçim. Ez çavên xwe digirim. Mejiyê min diçe. Bîra min vedigere, giyanê min ji bedena min derdikeve. Guhên min dihejin. “Biçe, nesekine, nesekine, berdewam bike, nesekine, nesekine, nesekine...” Gava ku hûn jê bawer bikin, evîn rast xuya dike. Heya ku hûn dibînin zilamê ku hûn jê hez dikin li ser lêvên xwe yên ku li ser kevirê mitbaxê pêçayî ye paş û paş ve diçe. Kolandin zû bi dawî dibe, hemû arkeolog vedigerin malên xwe. Ez venagerim mala xwe, ez vedigerim ba zilamê ku jê hez dikim. Hûn dizanin, ez dixwazim surprîzek bikim. Deh meha zewaca min e. Evînê dikin, mêrê min û lêvên goşt, sor, goşt, lêvên mezin. Di vê navberê de, derî vedibe. Bijîjk li ser nivîna min a nexweş xuya dike, li wir ez hê bêtir noq dibim. Dema ku ez fêhm dikim ku doktorê ku min rûyê wî dît, hat ku birînên rûyê min kontrol bike, ez hê xerabtir dibim. Ji bo ku birînên rûyê min kontrol bike ew ê bandên yek bi yek jê bike û ew ê dîsa pir bi êş bibe. Bijîşk bi bişirîneke sivik silavê dide te. "Em kêfxweş in ku hafizeya we vegeriya, hevalên min li ser teşhîsa windakirina bîrê ya demkî, ku bi îhtimaleke mezin piştî kêliya bûyerê peyda dibe, li hev kirin, lê ez dikarim vê yekê bibêjim, hem dema di komayê de hem jî vegerandina bîra we dirêj negirt. Di hin rewşan de, ev heyam dikare pir dirêj û acizker be. Tê bîra min ku hûn di beşa veqetandî de, ku hûn lê radiwestin, dema ku hûn di xetereya herî mezin de ne ji ber dermankirinê pir çêtir e. sterilîzekirina ne têra xwe niha, wek min got, hûn hem li cihekî rehettir in û hem jî di rewşek çêtir de ne. Dema ku ez van raveyan dibihîzim, ez neçar dibişirim û doktor dipejirînim. "ji min re pir Ez dizanim ku tu hêrs î, lê hem di dema cilûbergê de û hem jî dema ku min qalikê bi qasî yek santîmetreyî li ser şewatê rakir, pir êşiya. Em jî naxwazin te biêşînin, lê ez bibore. "Niha ez ê hêdî hêdî bandên te rakim, ev dê bibe cara dawîn, û mizgîniya herî baş ku ez dikarim bidim te ev e ku ji niha û pê ve bend li ser rûyê te namîne." Ew dest bi derxistina derziyan dike. Bandor tên vekirin. Ez tavilê li cama milê çepê dinêrim. Rûyê min di camê de xuya bû. Rûyê min... na, na, ev nikare rûyê min be. Min carek berê dîtibû, wê demê min tu carî ew qas ji xwe ne poşman bû. Vê carê ez poşman dibim. Dema ez biçûk bûm, Elî - Elî, birayê min, sê sal ji min biçûktir e - bê rawestan dipeyivî. Wê demê jî, wek keçeke ku bi mîtolojî û dîrokê re eleqedar bû, ez bi dizî di nava pirtûkên bavê xwe de kirîbûm. Elî her tim digot: "Tu çi dixwînî?" Min tim ji Kızılmaske nefret dikir. Niha pêdivî bi maskek heye. Ez nikarim hevalek mîna wî, mîna Diana Palmer, hebe. Ez ê nikaribim zarokek jî çêbikim. Kî dê li min binêre? Na, na... Ne wisa ye! Ya Xwedayê min, qet nebe vî rûyî hilweşîne! Lêbelê, her tişt baş bû. Mêrê min xema min ji bo zanist û dîrokê, û heta kolandinên min.

Bi heman awayî min hestên wî parve kir û pirsgirêkên wî hembêz kir. Nêzîkî pênc sal bû ku ew roja Yekşemê diçû seyrangeha terapiyê. Şemî rojên maça wî bûn. Bi kurtasî, çawa ku min qet nexwest ku ew dev ji hewesên xwe berde, min jî piştgirî da çareseriyên ku wî ji bo pirsgirêkên xwe dît. ji ber ku ez bêaqil im. Lêbelê, her tişt senaryoyek bû ku ji bo lêvên goştê sor hatî çêkirin. Ez niha rastiyê fêhm dikim û wek sîleyekê li rûyê min dixe. Rojekê gava ku tu bi hewceyî ravekirina hemû bêexlaqiya xwe bidî û xwe rewa bikî, tu çîrokeke wisa dinivîsî ku ne tenê ji bo ku xwe têr bike, Sokrates jî bixwîne wê li çepikan bide te. Çîroka we dibe ku rastiyek be ku pir dişibihe derewan, an jî dibe ku ew rastiyek bi derewan xurtir bibe. Bi rastî, yek ji van ne girîng e. Hûn dinivîsin û hûn bawer dikin. Xwedî pêdiviya wê pê hesiya ku wê çîrokê bixe tevgerê dema ku ew di ber tavê de li cîh û demek neasayî dibiriqe, mîna pornoya ku ji hêla hin xwepêşanderan ve hatî danîn dema ku li televîzyonê fîlimek li ser mermerê mitbaxê temaşe dike. Ji bo we, her tim pêşî arkeolojî hebû. Ez her tim duyemîn bûm. Ma ne ev bû ya ku nehişt ku em zarok bibin? Fuck! "Ez pir xemgîn im," wî got, "Ez pir xemgîn im, ji min bawer bikin, ez nikarim li rûyê we binêrim." Min nikarîbû xwe bigirim, ez bi ken ketim. Kenê min bi dengekî bilind bû wek bombeyeke bi hêzeke wêranker a bilind ku ez bawer bûm wê li guhên sedsalê bixista. Bi tiliyên xwe guhên xwe girt û rûyê xwe daxist erdê. Herdu milên xwe danî ser lingên xwe û serê xwe xiste navbera destên xwe. Destekî wî li ser rû, eniya wî û çengê wî geriya. Mîna ku ji nişka ve serê wî biêşe, dîsa destê xwe da ber eniya xwe, demekê li xalekê mêze kir û bêyî ku tiştekî bibêje xwest rabe û here. Deng di guhên te de diteqe, Dê ew zengilek bênavber bimîne, min ev yek ji tirşiya rûyê wî yê bi hesta şermê re têgihîşt. Ez diçim, êdî bes e, di van saetan de, di navbera pênc û heftan de valahiyek heye. Ez ji vê qulê derdikevim, ma ezê çiqas ji jiyanê vekişim...? Ez hêdîka ji nav nivînan radibim, lingên xwe datînim erdê, hest xweş e, divê ez tiştê ku li xwe dikim biguherim; Divê ez ji vî tiştê ku xiftanê Sümerbank ê kevin tîne bîra min ku ji nîvê kenê min zêdetir nagire, ku ew li piştê bi tiþtekî mîna þaþê ve girêdidin, xilas bikim. Ez li çep û rastê xwe dinêrim. Wey, ev mal e? Helbet ez tiştekî nabînim. An jî hewcedariya vê yekê nîne? Ez hêdî-hêdî ji odeyê derdikevim, ez korîdoran derbas dikim, lingên min ên tazî, qûna min eşkere ye, xeta intravenozê di milê min de ye, û rûyê min ê tevlihev bi min re ye, ez dikevim deriyê odeya acîl, ku ji bo astengkirina D-yê vedibe, ez di ber beşa lênihêrîna zirav a acîl re derbas dibim, ez diçim ser milan û kesên di kursiyên bi teker de, ez dibînim ku deriyê odeya lezgîn nêzîk dibe ji her du aliyan re vedibe, ez ji bo bîskekê jî li paş xwe mêze dikim, difikirîm ku ez serketî me, ez rûyê xwe, mala xwe, mêrê xwe winda dikim. Her çend ez li paş xwe dinêrim jî, lingên min ji sekinîna xwe aciz dibin û ez dest bi tevgerê dikim. Li ber deriyê odeya lezgîn, ez bi dixtorê ku çayê vedixwe û di destê wî de qedehek plastîk vedixwim, li ber xwe didim. Di vê navberê de çi di destê wî de ye, ne li min, li erdê dirijîne û ji min lêborînê dixwaze. Dem zû tarî dibe, ez pêşî çend gavên piçûk davêjim, dûv re lez dikim, bi leztir, gavên herî zû, ez dimeşim, ez di rêyên ku lampeyên kuçeyan ronî dikin û asfalt di navberê de perçe dike dimeşim. Dema ku min golfeya sor li ser peyarê parkkirî dibînim, ez têdigihim ku ev demek dirêj e ku min otomobîlek nedîtiye. Erebeya dawî ya ku min dît, ji nexweşxaneyê tê bîra min.

Ya paşîn min yekem dît. ew li malê mêş dikir... min dît û ji malê derketim... wan jî ez dîtim, ​​paşê min dest bi bazdanê kir, paşê ew hat dû min, erebeya min li jêr bû... jina ku bi ezabê hat cem min, poşman bû! Tenê pêşde biçin û wiya bikin - çi ... hûn ê qet fam nekin, jin. Ez bawer im ku dê zarokên wê hebin. Ji ber ku zarok jî wê poşman bibe. Lêbelê, her çend ew difikire ku bi xapandina min bi mêrê xwe re jiyana min xera dike, ez jiyana wî bi hiştina her tiştî ji wî re dikirim. Ez direvim... ev hemû çîrok in? Werin, li kursiyê çermê qehweyî siwar bibin. Ger mimkûn be, qehweyekê vegerîne, li çîrokê guhdarî bike û bêyî ku tu metirsiyê bigire, beşdarî bûyeran bibe. Di vê dikana piçûk de ku du metre bi yek û nîv e, sofa çermê qehweyî cîhê herî rehet e. li tenişta sobeya elektrîkê. Nexapin ku dikana biçûk e û bi germahiyê tê germkirin, ev der cihê ku gelek pere qezenc dike ye. Tenê karekterê me yê zirav difikire ku ew pereyê di berîka xwe de vedişêre û ji luksê dûr dikeve. Di nêzîk de Elî dê bikeve deriyê spî û silavê li hev bikin, bi vî awayî çîroka me dest pê dike. Kenan Tekîn ev deh sal in kirêdarê vê dikanê ye. Di nav esnafan de kesên ku jê hez dikin tune ne, lê gelek in ku jê ditirsin. Kes naxwaze bi wî re mijûl bibe. Wî ji cixareya ku di devê wî de dixuya ku li pişt sîstekên xwe yên stûr ku bi stûyê wî yê spî yê stûr hemêz kiribû, kaşeke dawî derxist û avêt dûr. Deriyê dikanê vekir, silav kir û ket hundir. Helbet haya wî ji te nekir. Dibe ku eger wî tiştek nedît

Wê hingê bûyer dê wekî ku di bîst hûrdeman de pêşde neçûn. Ger te lê binihêrî, çîrokek min tune ku ji te re vebêjim. Qeder, ma her tim du rê nade te? Bi rastî, gelo girîng e ku hûn têkevin kîjanê? Ma hûn dikarin hay jê hebin ku hûn ji ber ku hûn nekevin ya din wenda dikin? Kenan Tekîn çawa dizanibû ku dema difikirî ku bi ser ket, rastî windakirinê hat, careke din bi ser neket? Kenan Tekîn ji bilî rojên yekşemê her roj saet di deh de dikanê vedike; Bi rojnama werzîşê, nîv nan û sed gram penîrê spî ku ji firoşgeha li kêleka kolanê kirîbû û pênc-deh zeytûnên ku di quncikekî ji rojnameyê de hatî pêçandî de ketibû derî û çaya xwe li ser lûleya piçûk çêdikir. Dema taştêya xwe dixwar, ji rojnameya di destê xwe de nûçeyên werzîşê jî dixwend. Ne spor e, futbol e. Îro jî wisa kir. Ew di rewşek baş de bû. Diwanzdeh otomobîlên wî hebûn: sê li ber dikanê, pênc li kuçeya li pêşberî wî, û çar li paş parkkirinê. Her tim erebeyên baş li ber dikanê dikişand. Niştecihên apartmanê ku cîranên wan bûn, nekarîn seyareyên xwe park bikin, her çend bi zor ji wesayîtên ku pêşiya malên wan girtine derbas bibin û têkevin malên xwe jî nikarin dengê xwe bilind bikin. Ji ber ku dikana wî û derdora wê tijî erebe bûn, her tim bû sedem ku firotan zêde bike û bala rêwiyan dikşîne. Li ser van hemû otomobîlan "ji erebeya min firotin" hatibû nivîsandin. Kenan dema Alî Ak dît ku bi laşê xwe yê mezin ketibû derî û bi tena serê xwe dikanê tijî dikir, rabû ser xwe û got "ve aleykum selam". Ne kêfxweş bû, dizanibû çima hat. Wî ji nişka ve daqurtand, derbirîna rûyê xwe guhert û bi bişirîneke diltenik ku ne nirx bû got. Wî jî dizanî ku ev serdan ne pir bû Ew ne nîşanek baş bû. Got: “Oooo, bibore bira Alî, dema ew li hundur bû, me nekarî em werin, me jî ji xelkê te bihîst ku çûye, em nekarîn careke din werin em destê wî maç bikin, halê dinya pir xerab e, were vir...” Alî Ak bi rûyê xwe yê tijî tecrûbe yê bi salan qermiçî kir, û destê xwe hejand, mîna ku bisekine. Ew rûniştin û gava Kenan nota çil û pêncî ya ku bi quretî rûniþtibû çavê wî ji bejna wî diçirisî, careke din daqurtand û di vê navberê de kenê xwe avêt ser rûyê xwe yê ku ne qîmet bû, lê zêde winda nekir. Alî spî bîhn kir. mîna kişandina giya. Mîna ku ew di seknek yek-şevê de bû ku testosterone wî teşwîq kir. "Ev," wî got, "hemû çîrok in?" te bihîst? Nebêjin ku bê guman di dawiya vê yekê de tiştek xelet heye, hûn tenê li wir in ku bibin şahidê bûyerê. Dê dilopek xwîn jî bi ser we de neçe. Em werin ser Kenan Tekîn. Ew çay bû. Qedeh derxistin, bi piçekî ava germ şuştin, av kir binê masê û çay tijî kir. Dema ku çaya xwe vedixwar, bê navber got: “Daxuyaniyên we dereng mane, qanûnek bi we re heye ku bi salan mîras maye, min xwest bibihîzim ka çi ye û çi ye…” Kenan bêyî ku li bendê bim ku gotinên wî bikevin erdê, dest pê kir: “Ji ber vê sedemê... heta niha telefona min qut kiriye, an jî ev tişt di destên min de qut kirine. van salan?" Gava ku deriyê dikanê vebû, sekinî û gotina xwe berdewam kir, kurê beqal hezar dolar danî ser masê. Dibêje: “Dolarfiroş nû vebû kekê Kenan” û dema taştê dikire pere dide lawik û şîret lê dike ku hezar dolar ji bazirganê biyanî bikire. Wî hê bêtir qerf kir, pere hilda û xiste bêrîka kirasê xwe. Giliyê xwe berdewam kir û got: "Na, ezê te westiyam û bînim vir."

Gava ku telefon lê ket, digot: "Divê ez demeke dirêj bihatama cem te." "Ax," got: "Necatî." "Baş e, baş e," dengê wî li ser têlefonê piştrast kir, "eynî navnîşan. Erê. Ok. Ok. Diwanzdeh dereng e, zû were. Ok. "Ok. "Tamam, serê sibê zû hilnede." Min telefon bir û got, "Me çi digot, bira?" wî got. Bêhn kir. Mîna çîrokan, giyayê dikişîne, wî got. jê pirsî: "Pimp Necatî bi telefonê bû?" digotin. "Erê," Kenan got û bi îfadeyeke sexte serê xwe xwar kir. Vê carê, şermoka sexte ji rûyê wî ket û wek camê şikest û bû xwelî. Alî Ak hest dikir mîna ku wî pîvaz Necatî dikişîne, porê rûnkirî û tirşikê ku bi destê xwe ketibû ser milên wî dihejand. Ew hê bêtir bêzar bû. Mîna ku rawestana wî ya yek-şevê di gola testosterone de ji pozê wî derketiba. Çawa dikaribû Necatiyê ku hat ber çavên wî ji holê rake? Beriya du salan tişta ku herî zêde bêriya wî dikir, meşa bû, heta ku ji paşîn westiya bû û hêz di lingên wî de nema û nalîna jinê. Necatî ji dozgeriyê hatibû vexwendin. Necatî du hefte di girtîgehê de ma. "Kesên li şaxa biyanî min li pişt hefsê nahêlin, yê min girtiyê şovenî ye, ji ber nebûna delîlan ez ê di nav çend rojan de wan berdim." Paytexta wî, rûs, dê di bin polîs, karsaz û burokratan de derbas bibe. Tiştekî wî yê xerab tunebû. Kesek ku karê xwe nizanibe tune bû. Derewa ku wî got, zû ew xist girtîgehê. Êdî dihat zanîn ku ew vê carê ji ber firotina jina xwe neketiye girtîgehê. Em werin ser çîroka Necatî ya ketina hundir; Li pey zilamê li ber xwe ket û ket tuwaletê. Berî ku bikeve hundir, hinekî serê xwe kir hundir û seh kir ka tuwalet vala ye. Wî derî girt. Du tuwalet hebûn, yek mîz, yek jî lavavok bi neynika şikestî bû. Cixareyên ku li hundur dikişiyan tuwaleta piçûk bi dûman tije kir. Pêşî derî ji hundir ve girt. Niha li hundir tenê du kes mabûn. Beriya ku ew derkeve, nedixwest kesek din bikeve hundir. Ew li ber mîzê li ber tuwaletê ku zilamê ku li pey wî ketibû, sekinî. Dengê derve ji hundir nedihat bihîstin; Dengê keviran, dengê lîstokvanên tavê yên ku li çolteran dixin, dengê çayfiroşê dema çayê difiroşe bilindtir, fincanên çayê tevdigerin û dengê mirovan. Mêrik derket û bi camên şikestî li ber lavaboyê rawesta. Çîp vekir û dest bi şuştina destên xwe kir. Bi du gavên biçûk li pişt mêrik meşiya. Her du bişkokên çakêtê wî bişkok bûn. Yê binî vekir û destê xwe danî ser benga xwe. Yê li ser pişta wî zîv bû, li Swîsreyê hatibû çêkirin. Tam heft gule tê de hebûn. Yek ji wan xiste devê xwe û kulm vekir. Dengê guleya ku di bermîlê de hat avêtin yek bi yek li hemû dîwarên tuwaletê ket. mîna topeke bîlardoyê di navbera bendikên maseyê de diherike. Dengê ku di hundirê dîwaran de dihejiya, di guhên mêrik de qediya, mîna ku di destê wî de karta navnîşanê hebe û dizanibû ku bi ku ve biçe. Destên şil ên mêrik ji nişka ve li eniya wî şil bûn. Vê carê ne av bû ku şil derket, lê ter bû. Belkî jî ev cureya ku wek xwêdana mirinê tê binavkirin bû. Sorbûn ji eniya wî dest pê kir, heta guhên wî û ji wir jî li hemû rûyê wî belav bû. Reşîk ji nişka ve li hemû laş belav dibe, mîna dermanê ku bi derziyê ve tê derzîkirin li laş belav dibe. Serê wî yê bejik êdî bû topeke sor a agir. Serê xwe hinekî rakir û di neynikê de li sûretê ducarî nêrî. Neynikê şikestî bi du rûyan li wî dinêrî. Gava ku hûn lê dinêrin yekem tiştê ku çavê we dikişîne ew e ku stûyê wî ye ku li binê lêvên wî de stûyê wî digire, çavên wî yên reş ên mezin di bin birûskên wî yên reş ên tarî de, û porê wî yê paşîn ên şilbûyî ye.

lê necatî bi porê xwe yê ku nikarîbû ji zirav derbikeve; Yê din Necatî bû, ku di çavên wî yên reş ên biryardar de hêrs û bêsebir hebû û di her kêliyê de dikaribû tetikê bikişîne... Tenê çavên wî di çiqîna dawiya neynikê de didît. aliyê din mezintir bû. Li wê derê rûyê wî yê ku lêvên wî bi mûyên wî veşartibûn dît. Çend saniyeyên bêdeng ên ku di navberê de derbas bûn, ji wî mirovê ku germahiya bermîlê li stûyê xwe hîs dikir, wekî rêwîtiya herî dirêj, herî bêdawî û tarî ya jiyana wî xuya bû. Di kêliyekê de hemû jiyana wî li ber çavên wî derbas bû. tiştên ku ji wan hez dikirin, tiştên ku nikaribûn bikin, tiştên ku dixwestin bikin lê heta niha paşxistin. Heger li vir bimira wê kî bihata ser gora wî, kî tabûta wî rakira, kî biçûya sersaxiyê ji malbata wî re? Kî dê piştî wî hêsirên herî zêde birijîne? Kesek ji paş ve li piyanoyekê dixist, ji bo tiştên ku di çavên wî re derbas dibû muzîka paşperdeyê çêdikir. Tiliyên piyanîst di ser kilîtan re diherikîn. Muzîk her bi lez û bez diçû. Bi her çarçoveyek xemgîn a ku di ber çavên wî re derbas dibû, dengê muzîkê zêde dibû û tempo lez dibû. Piyanoya ku di paşperdeyê de lêdixist, mîna dengê fîlmek ji bo wî hatibû çêkirin bû. Muzîk bi lez û bez bû, bi lez û beztir bû, û gihîşt fînalê. Dema ku bermîla stûyê wî lêxist serê wî li neynikê ket. Hejmara şikestinên di neynikê de bû sê. xwîdan bi xwînê têkel. Rûyê tirsnak yê zilamê di neynikê de bi xwîna wî renggirtî bû, û ji nişka ve dengê serê wî li neynikê û dengê piyanoyê ku ji paş ve dihat rawestiya û tiştê ku di çavên wî de bû bi dawî bû. Tengasiya di tuwaletê de bi zêdebûna lêdana dilê zilamê ku xwîn ji rûyê wî diherikî re têkildar bû. Necatî ku sistê wî ketibû binê lêvên wî û devê wî girtibû, devê xwe hejand, got: - Tu carek din Mariya nabînî. Ezê jê bikim û têxim devê te!” Mêrik destên xwe dida ser lavaboyê, lingên xwe derdixist derve û pişta xwe dixist. Ew bi berdewamî cihê ku lavaboyê girtibû diguherand. Destekê ji jor ve, kefa din jî ji binî ve digirt. Sedema ku wî di deqeyekê de çend caran vê tevgerê kir ew bû ku germahiya bermîla êgir li ser stûyê xwe di tevahiya laşê xwe de hîs dikir, û ji vê germê ya bişewittir ew bû ku agirê ku ji dilê wî yê pêçayî bilind dibû, bi destên wî ve diherikî û wek teriyê derdiket. Hejmara xulekên ku mirov bi destên xwe yên terbûyî di dema bendewariya bê deng de li ber lavabokê derbas kir, bi qasî wê demê bû ku mirov bilêta dirêjtirîn rêwîtiya jiyana xwe bikire û ji rêwîtiya dirêj a ku pê de çû, ku herî zêde yek an du deqe bû, vegeriya. Em vegerin ser tiştên ku di girtîgehê de di navbera Necatî û Alî Ak de qewimî; Necatî û Alî Ak di danişîna hewayê de hatin cem hev. "We şand pey min," wî got. “pişk, axaftvanê mezin, pîç, broker, rêvebir. "Tiştê ku min bihîst," wî got, "eger rast be, divê ew çermê tarî be, ali spî be," ji ser milên xwe hejand. "ew li ku ye?" Got: “Tu dê kengî bîne?” "li ofîsa sereke nîvê şevê." "Şaşiyê nekin," wî got. "wek çi?" Got: “Navê me wek pîçkan heye, lê min tu carî mêr nefirotiye, min her tim jin firotiye. Yên ku pere qezenç dikin, yên ku bi wan re baş tê kirin.” Got: “Îşev, heta sibê ji bîr nekin ku hûn masajek xweş bikin. Ew masajên baş didin, wan didin zarokên we dema ku ew hîn di nav şeqê de ne da ku herikîna xwînê bileztir bikin." "Kêfxweş bibin." Em vegerin wê şevê; Ji bo hevdîtinên bedewiya rûsî ya bi porê dirêj û spî û esmer, çavên pisîkê, û jinîtî di binê wê xuyangê hov de. Tiştê ku wî dixwest bibihîze nalîn bû.

Mêrik qet nepeyivî. jinan jî. Wî zilamî kir ku her perçeyek wî bikar bîne. Paşê raza û wê masaj kir. Dema ku masaj qediya, wê neynûkên xwe yên dirêj bi neynûka sor ji stûyê wî ber bi lingên wî ve birin, bi sivikî pê da û bi devoka xwe ya şikestî spasiya zilamê matmayî kir. Ew ji şeva spî, nalîn derket ku tiştê ku ew hêvî dikir girt. Em werin ser çîroka din; Necatî bersiva mêrik da. "Hûn ê careke din Mariya nebînin," wî got. Gava ku wî ji mêrik re got ku devê xwe veke, di dengê wî de hêrs û hêza kesek ji xwe bawer bû. Mêrik depik vekir. Ava ku hêdî hêdî diherikî nav lavaboyê bi fermana duyemîn zêde bû. Vê carê jê re got ku bi tevayî depikê veke. Wî çeka xwe li heman cihê ku ew jê derxistibû, bi xistina destê xwe li pişt pişta xwe, li asta bişkoka binî ya vekirî ya çakêtê xwe vegerand. Necatî çeka xwe danî pişta xwe û bi destê xwe yê rastê yê mezin û bi hêz stûyê zilamê ku ji ber tunebûna lûleyê ji nişka ve ji agirê li stûyê wî sar bûbû, bi destê xwe yê rastê sar kir, bêyî ku ev sarbûn û rihetî dirêj bibe. Wî destê xwe yê din bikar anî da ku av neherike nav lavaboyê. Di lavabaka ku hetanî rê hatibû vekirin de av kom bûbû. Ava ku bi tundî li lavabokê dixist, vir û wir de dipijiqî û bilbilan çêdikir. Çiqas îhtîmal e ku ew ji destê xurt ê ku bi germahiya bermîla li stûyê wî dizivire, xilas bibe, mêrik ew qas ditirsiya ku ji bersiva vê pirsa ku di hişê wî de derbas bû jî xwe dûr xist. Tiştên ku di serê wî de derbas dibûn, di neynika teng a destavê vê qehwexaneya piçûk de diteqiyan û xwîn diherikî, hema ew dîn û har kir... Êşa ku dest pê kir dema ku destê germ ê çermê wî bi hemû hêza xwe pişta stûyê wî girt, bi tirsa ku hêdî hêdî di hundirê wî de mezin dibû, xwîna li ser rûyê wî zêde dibû, ava sor diherikî, ava sor diherikî... hêdîka serê xwe yê xwînmij hilda jor. kêliyek Destê stûyê wî xurttir bû. Zêdetir êşiya. Bi çavên bi tirs li deriyê tuwaletê nêrî. Ger deriyê girtî ji nişka ve vebe, gelo ew dikaribû sûdê ji bal kişandî ya kesê stûyê xwe dihejîne û bireve? Xwediyê desta li ser pişta stûyê wî pir xurt bû. Ger stûyê wî kevir bûya dê heta niha bibûya axê. Êşa cihê ku destê wî lê diqeliqî zêde dibû. Nikaribû êşê vebêje, kêliyekê hest kir ku stûyê wî ji laşê wî vediqete, zû zû êşê ew di nav gêjbûnê de hişt. Ji nişka ve li ser damarên xwe fikirî û pê hesiya ku xwîna ku di rehên wir re diherikî rawestiyaye. Îcar mîna ava ku diherikî nav zeviyeke ku tê bendkirin û jêkirin, xwîna tije tirs û jan ku dilê wî lê dikişand, li nuqteyek di damarên wî de sekinî û nedikarî pêşde here. Wî hîs kir ku herikîna xwînê berbi laşê wî yê jorîn rawestiyaye. Dîtina wî tarî bû, laşê wî yê ku di valahiya fezayê de vir û wir de dihat avêtin, bê guh û bê sedem, ji tirsa hundirê wî pir piçûk bû. Dikaribû her kêliyê biteqe. Ji nişka ve dilê wî ê xwînê nekişîne û bi dengek bilind biteqiya. Parçeyên laşê wî yê pelçiqandî dê di valahiya bêdawî ya fezayê de belav bibin û winda bibin. Stêrên ku di ber çavên wî re derbas dibûn, dibiriqîn, paşê diçilmisîn, çav li wî dixist. Ew di nav stêrkên piçûk de diçû. Gava ku ber bi pêş ve diçû, serê xwe çep û rast zivirand da ku stêrk li wî nekevin. Her yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko yeko? Lê belê, ne dikaribû serê xwe bihejîne û ne jî di Riya Şîrî de bilivîne, serê wî di xefikek teng, teng û xurt de asê mabû ku nedikarî wî bilivîne. Destê li ser pişta stûyê wî jî bêhna xwe jê girt. Necatî bi hemû hêza xwe stûyê mêrik xist û serê wî jêkir, bi xwîna wî boyax kir. Ew xiste nav ava sor. di damarên te de diherike

Li ser tirsa wî mirovê ku hest dikir ku xwîn dest bi rawestanê dike, vê carê xemgîniya pişikên wî yên ku nefesa wî nagirin zêde bû. Di destpêkê de eniya wî bi avê ket, lê destê stûyê wî ew her ku diçe kûrtir di avê de. Çavên wî jî ketin avê. Vê carê çavên wî şewitîn. Dema ku ew di nav avê de bû, wî fêm kir ku dengê ziravê ku ji kûrahiyê dihat nêzîkî guhên wî. Di demeke nêzîk de qîrîna ku nêzîk dibe, forma bomek mezin girt û di dawiyê de mîna bombeyek tund teqiya. Ava ku pozê wî tije dikir nehîşt ku nefesê bigire, bayekî ku kûr di guhên wî de dest pê kir, bû tofan, tofana ku ji guhên wî derdiket, lez dibû, mezin dibû, her ku diçû derdorên fireh dikişand. Çêlikê ava ku tê de kûr dibir guhê hundir. Zilamê ku xwîn winda dibû, nedikarî bêhna xwe bigire û ji êşê diqelişe, kêliyên tirsê dijî. Serê mêrik bi destê xwe yê rastê girt û demekê ji avê derxist. Mirovê ku dikaribû bêhna xwe bixista nav sînga xwe, gava ku serê xwe ji avê dît, xwest bêhna xwe bihêle, da ku paşê bikaribe bêhna xwe bigire, mîna yên ku beriya şer ji birçîna ditirsiyan û depoyên xwe bi erzaq û erzaq tijî dikirin. Wextê wî ji bo vê yekê tune bû. Ew dîsa ket nav avê. Zilamê di nav avê de di dilê xwe de nimêj dikir, Necatî ku bi hemû hêza xwe ew di avê de girtibû, di hişê xwe de hijmara xwe dihejmêrî û dema ku bû panzdeh, serê mêrik çend saniyeyan ji avê derxist ku bêhna xwe bigire. Ev çerxeke bêdawî berdewam kir. Du kes di hundurê tuwaletek piçûk de asê mane. Yek jê cellad û yê din jî mexdûr e. Çawa ku celladê ku sonda kuştinê xwariye, hêdî hêdî destê wî digire û hêdî hêdî tevdigere, mexdûr hêdî hêdî şerbeta mirinê vedixwe. Tirsa mirinê ji nefesa ku distîne ji mexdûr re nêzîktir e. Ji mirinê pir ditirsiya. Dema ku ew hê sax bû ji fêmkirina wateya mirinê dûr bû. Ev Di derbarê mijarê de agahiyên wî têr nebû. Ger wate û cîhekî wan ê ji mirinê wêdetir hebûya û zanîna mirovan hebûya, tirsa wan ewqas mezin nedibû. Ji nişka ve her tişt qediya, cellad bêyî ku tiştekî bêje ji tuwaletê derket. Mexdûr dest û rûyê xwe şuşt û ji xefikê derket. Di kolanan de meşeke dirêj. Tarî bû, birçî bû, ket kuçeya mala xwe. Ew gihîşt avahiya xaniyê xwe, deriyê kolanê. zengil lêxist. Li bendê bû ku jina wî bersivê bide û dîsa bang kir. Demek dirêj zengil lêxist, lê bersiv neda. Li bêrîkên xwe geriya, mifteya xwe derxist û bi xwe vekir. Mala wî biçûk bû, ji deriyê kuçeyê yê ku vedibû hundurê salonê ket hundir û li quncika sofî rûnişt. Wî kefenê ku ji ser maseya nivînê ketibû rakir. "Emîne," wî got û xîtabî jina xwe kir. “Emîne… Emîne…” Deng derneket. Çûka xwe danî ser balgiya li ser nivînê. ew fikirî. Wî ferqê li ser balgiyê kir. Şeva yekem a ku Mariya li taksiya xwe siwar bû hat bîra wî. Paşê ya diduyan, ya sisiyan, ya pêncî, ya heftê û pêncemîn. Şeva ewil ew erebe kişandin nav geliyê û evîn kirin, pantikên spî yên piçûk ên jinikê li ser lingên wê daleqandî bûn dema ku ew ji pencereya paşîn a otomobîlê derxist. Dema ku ew li ser wê diçû û dihat, wêneyê Mariya ku lingê xwe dihejand û ji pencereya daketî derdiket hat bîra wî. Piştre her şev axaftinên wan ên dirêj. Hesûdiya mişteriyên xwe dikir. Ev fahîşe bû ku ew di hezkirinê de ket. Dûre Necatî ferq kir. Jinik du sê hefte ji mala Necatî derneket. Ji ber ku Necatî di nav hemû jinên ku ew difirotin de evîndarê Mariya bû. Wî nedikarî bihêle ku ew ji destê wî derkeve. "Emîne," wî got. Wî dîsa li tehma ser balîfê nêrî. Deng derneket. Paşê li ser zewaca xwe û lêdana ku lê xwar difikirî. Wî zewaca xwe wekî têkiliyek ku bi şikestî çûbû û bi dawî bûbû nedîtibû, heya roja ku li geliyê evîn kirin. Piştî wê rojê, mîna ku hem fizîkî û hem jî ruhê wî guherî bû. Di destpêkê de dijwar bû, lê êvaran Dema ku li texsiyekê siwar bû, jina wî tiştên baş got.

Bi vê gotinê, wîjdanê xwe di xewna evîndarê xwe yê Rûs de dît. Piştre ji bo xwe parastin pêşxist. Jina mala min cuda ye, evîndara min cuda ye. Ez dikarim bi kê re bixwazim vexwim, ez dikarim bi kê re bixwazim dehf bikim, lê dîsa jî ez jina xwe bi tu kesî re naguherim. Mîna her kesê ku dizanibû ku tiştê ku ew dike ne exlaqî ye, wî jî hewce dikir ku xwe rewa bike û wijdanê xwe rehet bike. Wî tu carî di navbera evîndara xwe û jina xwe de hevberî nekiribû, heya ku Mariya dest bi redkirina taksiya xwe an bersivdana bangên wî kir. Gava ku ew li ser vê yekê difikirî, wî fêm kir ku rûyê evîndarê wî jî nikare were bîra wî; wî fehm kir ku wî ew qas baş li rûyê wê jî nenihêrîbû ku rûyê jinikê bîne bîra xwe. Lêbelê, her êvar, berî ku jinikê bikeve taksiyê, tê bîra wî û bêriya lingên wê yên dor û ber û sîngên mîna mûşekan dikir. Werin em li ser tiştên ku Alî Ak piştî şeva ku wî nalîna ku li midûriyeta girtîgehê digeriya, bipeyivin; Jixwe dema dijwar ji bo zilamê ku di rojên dawî yên girtîgehê de bû, hîn dijwartir bûbû. Hewldanên ji bo têrkirina hesreta wî, her çend çêkirî be jî, ji têrkirina wî di rastiyê de wî ber bi birçîbûnê ve dikişand. Ji jinê hez dikir. Ji bo bîskekê, wî dît ku xwestekên laşê xwe xwar dike û giyanê xwe paqij dike. Lê wî ev fikra xwe dirêj nekir. Rojên ku wî jin dixwest zêde bûn. Tenê bihayê şevên ku têrnebûyî dijiya pere bû. Ji mêj ve pere ji wî re pirsgirêk nemabû. Di wê baweriyê de bû ku jin û Necatî zirarê nade wî. Wî dixwest ku pir caran nalîn bike. Wî bêtir nalîn berdan. Were em vegerin ser tiştê ku di şeva rojê de qewimî, got: "Bila berê were, ne di dozdeh de"; Dema ku ew ket hundirê mudîriyê, jinik li benda wî rûniştibû. Derî vekir, çû hundir û bi mifteya di destê xwe de kilît kir. Dema ku jin li bendê bû, ji maseya midûr yek bi yek tişt hilda. Jixwe bi destên xwe yên bi neynûkên sor ên dirêj ve vala kiribû. Wî mêrik li quncika masê da rûniştandin. Destê wî çû ser porê mêrik, pêşî li porê mêrik û paşê jî li rûyê wî ma. Hêdî biçkên kirasê xwe vekir. Paşê cil û bergên xwe ji xwe kirin û li kêleka masê hiştin. Dû re wî berdewam kir ku porê wê dikişîne û rûyê wê dike. Wî her tim yek dest bi kar anî. Destê wî ji rûyê wî ber bi bejna wî ve diçû, ji bejna wî heta keviya wî, destê wî yê sivik di navbera destgirtin û negirtinê de diçû û dihat. Bi pişta wê girt û ew li ser masê, lingên wê nêzîkî erdê, pişta wê li ser masê danî. Wê kembera xwe vekir û dest bi mêjkirina zilam kir. Wext bû ku ew destê ku wî bikar nedianî bikar bîne. Ew anî ber çavên mêrik û bi kefa destê xwe çavên wî girtin. Wî roviya ku di navbera neynûkên xwe yên sor ên dirêj de veşartibû, anî ber damarê mêrik. Zilamê ku ji ser hişê xwe çûbû, bi rengekî matmayî ma û çavên xwe vekir, ferqa çavên jinikê dît û ji nişka ve ji nişka ve xwe avêt xwarê dema ku jina li ser serê wî derb li keviya wî xist. Sibehê dema ku Necatî di beşa xwe de şiyar bû, dît ku destê jinikê ji zendê wê li ser çopê wî hatiye birîn. Şofêrê taksiyê çengê xwe ji balgiya ku li ser paldayî bû derxist. Çûnka kerta ku li xwe kiribû firçe kir. Her der êşiya. Şeva paşîn wî Mariya dît, ew di texsiya yekî din de bû. Li pey wî sekinî û li bendê ma ku ji texsiyê derkeve. Mariya ji mişteriyê xwe re digot. Ew sohbeta ku ji deh saniyeyan zêdetir nekişand hat bîra wî. Deh saniyeyên ku li rûyê wî nihêrîn ji wî re mîna sedsalekê xuya bûn. Wî rûyê wê ferq kiribû û di nav deh saniyan de ew bi rûyê jina xwe yê bê temen re dan ber hev. Dîsa jî, ew piştrast bû ku ew ê di demek nêzîk de bêriya sîngên wê yên mîna roket û lingên wê bike. Deh saniyeyan, ango sed saniye li hev nihêrtin, jinikê got: "Ez nikarim" û çû. Heya sibê di erebeya xwe de sekinî, jinik sibê derket, li texsiyê nihêrî,

Dema ku texsiyê nas kir, neket hundir. "Emîne," wî got. “Emîne…” Deng nehat. Ji sofa ku lê rûniştibû rabû û deriyê razanê vekir. Emîneyê xwe darve kiribû. Şofêrê taksiyê ev hemû yek bi yek ji dadger re rave kir. Van bûyeran hemû bes bûn ku Alî Ak û Necatî bikevin girtîgehê. Dema Necatî serê sibê di nav nivîna xwe de ji xew şiyar bû û destê jêkirî yê jina Rûs dît, zanî ku termê Alî Ak heqê pereyê ku jê re hatiye dayîn nîne û ew ê ne hêjayî pereyan be. Ka em qala sohbeta Alî Ak bi xwediyê galeriyê re bikin, ku ew hêvî dike ku kêmbûna testosterone bigire; Alî çaya xwe ya spî vexwar û qedand. Kenan Tekîn ê ku cama vala teze dikir, "Yanî tu dibêjî pereyê te tune." Destê xwe yê spî danî ser pişta xwe. "Ev," wî got, "hemû çîrok in?"

Bi ya min Bahar Selçukê porê xwe yê reş ji rûyê xwe bar kir, bejnê pajamayê xwe kom kir, ji nav nivînan derket, palpiştên xwe li xwe kir û çû serşokê. Bi destê xwe derî xist. Dema ku tuwaletê diavêt, tansiyona roja berê û westiya ku demeke dirêj nedikarî ji xwe bihejîne li rûyê wî bû. Wî dest bi rojek nû dikir. Îro rojbûna hevjîna wî bû, ku çû û venegere. Rûyê xwe şuşt û bi ken li neynikê mêze kir. Hes dikir ku li xerîbekî dinêre. Wê destên xwe ber bi rûyê xwe ve birin û destê xwe li ser rûyê xwe gerand û di bin çena xwe de sekinî, çend saniyeyên dirêj di neynikê de li îfadeya peykerê 'mirovê ramanwer' temaşe kir, paşê porê xwe berhev kir û bi pîneyan li ber neynikê girêda. Vê carê deriyê dolaba bilind a li kêleka xwe vekir, beşa jêrîn wek cilşûştinê û beşa jorîn jî wekî destmala destmalê bi kar anî û li sûretê xwe yê li ser neynika tam dirêj li hundirê derî nihêrî... Dîsa ew kenê sexte li rûyê xwe da.

Vê carê her du destên xwe danî ser benga xwe û pirsa xwe dubare kir; Kî bû ev jin... jina ku bi çavên xewê dîtibû; Rûyekî wî yê biçûk hebû ku mirov dikare bêje lêvên wî ne pir stûr û ne zirav bûn, pozê wî ne pir piçûk bû û gava ku te li rûyê wî dinêrî çavên wî yekem tişt bûn ku çavê te dikişand. Di nihêrîna pêşîn de nedihate binavkirin wek bedew an jî pir xweşik, lê ji bilî wê, ew ne jinek asayî bû, qet ne gemar bû. Tiştê ku ew ji jinek asayî xilas kir, pêşî awirên wê û piştre jî kamilbûna laşê wê bû. Tenê kesek bi bedenek bêkêmasî dikare wekî wê bêguneh be. Ji bo ku hûn bibin şahidê kamilbûna wê, pêdivî ye ku hûn wê bêyî kincên ku cinsiyeta wê vedişêrin, dûr ji kincên wê yên werzîşê yên ku di nav rojê de bi domdarî naguherin bibînin. Bişirîna li ser rûyê jinê di neynikê de ji bo bîskekê deng guhert. Wî dixwest bi awirên rûyê xwe bilîze û pêbaweriyê li kenê xwe zêde bike. Ne jêhatîbûna wî ya şanoyê hebû û ne jî hêza wî hebû ku li kenê ku bikaribe wî qanih bike bigere dema ku aliyekî dilê wî agir û aliyê din jî berf bû. Belê, jiyaneke wî ya asayî nebû, lê diviyabû ti tişt nehişta ku ew bi hêsanî jiyana xwe ya ne asayî derbas bike. Tiştê ku ji bo wî normal bû ji kesên din re xerîb xuya be jî, ew xwediyê jiyana xwe û xwediyê kêfên xwe bû. Belkî jî biryardariya wî, ders û dersên ku ji serpêhatiyên xwe girtiye û prensîbên ku di encama van de bi nav kirine, her tim wî dibirin ser rêya rast. Bawer dikir an na, jiyana wî ji bo ceribandina felsefeya 'ne êş, ne kêfxweşî' bû şahidê jiyana wî. Digel ku prensîbên wî ew diêşand jî, wî hewl dida ku wan bixe pratîkê û ji êşê kêfê bike. Bersiva rastîn a pirsa gelo wî bi tevahî ji vê felsefeyê bawer dike an jî ew teselî ye, bi tevahî nehat bersivandin. Carinan ew kêfxweş dibû. Bextewarî ew aştiya bû ku wî nikarîbû bikira û dixwest bi dest bixe, ew ne tiştek bû ku hertim di jiyanê de were rijandin. Di hin rojan de kenê wî derdiket, li hin rojan rûyê wî yê gemar derdiket. Wekî din, wî dizanibû ku tiştê ku ji bo bextewariyê lazim e, divê di dilê wî de be, ne ku di dilê wî de be. Ji xeynî wê yekê ku bawer dikir ku kes nikare wî dilşad bike an bextewariya wî jê bistîne, ew gelek caran ji hesta ku hişt kenê min ji wî zêdetir bibe dûr dima. Dema ku wî dixwest ku pîvanê hevseng bihêle, ew li aştiyê digeriya ku di jiyana wî de tevlihev bibe. Her tim jiyaneke nerehet jiya. xurtbûna alavên wê; Ev yek ji ber ku xwestekên wî yên ji bo hêz, serwet, navûdeng û yên wekî wan tune bû. baweriya ku ev pûç in; Ji ber ku wî ev tişt di jiyana xwe de û di malbata xwe de dît û şahidî kir ku aştiyê neanîne. Çimkî pîvana van ji wî re tune bû û ji ber vê yekê nikaribûn têr bibin. Ew ne xwezayî û ne jî pêwîst bûn. Ew ê bi berdewamî we bikin ku hûn bêtir daxwaz bikin û êşa domdar biafirînin. Di hundurê wî de jiyanek hebû, ji derve paqij bû. Wî derketina xwe ya bi vîzyonên cîhana hundurîn ên wusa orjînal deyndarê hêza afirîner a ku di hiş û cewherê xwe de xwedî dikir. Her tişt bi qasî ku wê dixwest nêzîk bû heya ku zilamê ku jê hez dikir ji nişka ve winda bû, heya ku zilamê ku jê hez dikir winda bû. Ketina jiyana Baharê ji bo evîndarê wê yê winda, belkî bi yek gotinê serpêhatiyeke 'kêfxweşiyê' bû. Kêfa ku Bahar di dema jiyînê de û hetta di êş û azaran de digirt di çavê wî de ewqasî kûr bû ku evîndarê wî bi kêfa xwe ji kêfa wî girtibû. Hemû keşfên ku jin hewl da di jiyana xwe de bike, ew bû ku bêtir tama xwe bigire. xwe

Evîna wî di ceribandinên xwe yên ku bi xeletiyan bi dawî bûn jî biryar û dilşad dît. Wexta ku bihar hat, wî pir bêriya evîndarê xwe kir û hest kir ku êşa di hundirê wî de mezin dibe. ew hîn jî hewl dida ku jê kêfê bike. Mîna agirê ku hesinkar ji bo teşeyê şûrê xwe bi kar tîne. Êşa wî ruh û karakterê wî şekil da. Ew êş wek mamosteyekî ku ji hêlekê ve dozaja êşê eyar dike û ji hêlekê ve jî bi rengekî xweş li hesinê diqulipîne û bi baldarî şekil dide wî, bi kar aniye, lê nekariye hevsengiya rast bi dest bixe, û şansê wî tune bû ku vê yekê bike bêyî ku zirarek bêveger bide giyanê wî. Canê wî wek şûrê ku bi rêk û pêk nehatibe şikestî, çopê, kor ma. Wî nikarîbû bibe xwediyê giyanek xweş, şikestî, ku biryardariya wî bi êşê tûj bû. Piştî evîndarê xwe nikarîbû li ser ti prensîbên xwe rabe. Canê wê bi êşa xwe re tûjtir nebû, û ew xemgîniya ku piştî mirina evîndarê wê hat serê wê, wekî ku tê xwestin, nekarî rawestîne. Îro rojbûna hezkirê te bû. Jidayikbûn gelek caran û bi bêbextî jê re xerab dibûn. Heger ji pêşwext bihatana kirin jî, dê astengî li kêleka biharê cihê xwe bigirtana. Her tim wiha bûye. Carinan kekê wî dihat bîra wî ku ew bi hejmara mûmên li ser pîr dibe û carinan jî dema ku mûm ditemirand, di nav çepikan de kesek winda dibû. Ev sedem ji bo xemgîniyê bes bûn. Ger sedem zêde û kêm bibin jî, dawiya mutleq dê her dem nirxek domdar bimîne. Jixwe, wî her tim dest bi sala nû xirab dikir. Rastiya danasîna rojbûnê wek destpêk ji bo wê her dem bi serê xwe mijarek tezê bû, û fikra ku ew ber bi dawiyê ve diçûn dê bi bêhemdî ken û Baharê wekî antîtez bêzar bike. Demek dirêj sibe hemû şahiyên we yên kûr xemgîn bû. Her roja ku sibe hebû, xwe di milê xwe de bi keder dimeşand. Piştî derketinê, her Rojbûna wî ji ya berê ne cuda bû, bi xemgînî hem li pêş û hem jî li paş. Mebesta van hemû nîqaşan yek bû; Jiyan di her şert û mercî de jê re lazim bû ku bi hêz be. Daxwaza desthilatdariyê zehmet bû, lê ya dijwar jî dihat qebûlkirin. mîna jiyanê. Ruhê wê, ku avahiya wê peyda dikir, kontrola li ser laşê evîndarê xwe winda kir. Wê demê guhertina wesayîtê pêwîst bû. Biharê ev guhertin ji xwe re qebûl nekir, dudil ma û dest bi têkoşînê kir. Her çiqas kesên derdor wisa difikirin ku kesê ku hatiye cezakirin yê ku wesayîta xwe guherandiye jî ev ceza li kesê ku li paş maye hatiye dayîn. Xizmên zilamê ku jê hez dikir mirovên fatalîst bûn. Mirin mafê bijartina dem û cih neda te, nedihat pêşbînîkirin kengî û li ku xwediyê xwe bibîne. Ji bo hinekan, ev bû ya ku jiyanê nepenî dikir. Van kesan jê re şîret kirin: "Di çil saliya xwe de jî, divê hûn xewn bikin ku darek li baxçeyê xwe biçînin û di bin siya wê de aramiyê bibînin." Lêbelê, kesî nikaribû mirinê ji wan re guncan bibîne. Ma ewên ku di navendên bijîşkî de di navberên diyarkirî de serî heta lingê kontrolê dikin, her gav ne hindikayiya statîstîkan in? Ji ber vê yekê nexweşiyên kujer demek dirêj piştî ku laş girtibûn, hatin dîtin. Mîna nexweşiya mirovê ku Bahar jê hez dikir, paşe navek dît. Baharê piştî cezayê mezin ku jiyanê li xwendekarên wê kiribû, şermezarkirina derdorên xwe yên "Me ew di ciwaniya xwe de winda kir, tevî ku demeke dirêj jiyaye" weke îfadeyên ku her tim dihatin mehkûmkirin ku di hewayê de bimîne, dît. Sedem ev e; Di hevoka ku bijîjk de xwe spartibûn ravekirinên ku ji neçarî jê re kiribûn de veşartibû: "Kes nikare jiyanê bide kesî." Ji nexweşiyên ku derman çare jê re nedidît jiyana xwe ji dest da.

Mîna yên ku tên asta teslîmbûnê û yên ku li pişt yên winda mane û qebûl nakin. Wî jî, hertimî, ji bo xwe û yên li dora xwe, dibû metirsî. Ev xeter carna ew qas xurt bû ku li mirovên ku ew jî nas nedikirin belav bibûya. Her tişt dikare ji bo bîskekê dîn bibe. Yê ku li pey xwe hiştibû, porê xwe jêkiribû, da ku ji porê ku destê xwe lê dixist dûr bisekine û ji cihên ku bi hev re diçûn re derbas nedibû, da ku êşa wê qat bi qat zêde nebe. Nikarîbû bi awayekî hovane hevaltî û rêhevaltiya wan winda bike. Herçiqasî ji tiştên ku bi hev re qewimîn reviyabû jî, wê qet nikarîbû wiya bike û vegeriya û ew du rêzên ku di rûpela yekem a pirtûkê de nivîsandibû, du hezar carî xwend û kaseta dawî ya ku di erebeya xwe de lê guhdarî kiribû, kir lûle. Her tişt, her hevalek ku hevkariyê dike, piştî mirinê gelek caran miriye, heya ku di tabûyê de nebe. Yekane rêya derketinê ew bû ku bi mirinê re rû bi rû bimîne. Îro rojbûna mêrê ku jê hez dikir bû. Ji serşokê derket û ji xwe re taştêyeke biçûk amade kir, lê hes nekir ku biqedîne. Bêyî ku masê paqij bike ji metbexê derket. Li dora malê geriya. Pîpên xwe ji lingên xwe avêtin. Bi lingên tazî li odan geriya. Dixwest sarbûna betonê hîs bike. startle Demekê perde vekir û di pencerê re mêze kir. îro rojbûna wî bû. Îro ne destpêkek û ne jî nêzîkbûna dawî bû. Wî hêza xwe kom kir. Cilûbergên xwe vekir, cil û bergên ku ev demeke ne li xwe kiribûn derxist û avêt ser nivînê. Wî cilên wê yên bijare yek bi yek hildan da ku wan hilbijêrin. çavên wî tijî hêsir bûn. Wî pir dixwest ku bikaribe bigirî, ewqas bigirî. Dikaribû ji ava sê okyanûsan bêtir birijîne. Wî her tişt di hundurê xwe de berhev kiribû. Tenê dikaribû çavên xwe yên avjenî daqurtand û bibire. Bîstekê li cilê di destê xwe de nihêrî. ji yên di nav nivînan de. Wî xwest ku wan hemûyan bi daliqanên wan bigire û bavêje odê. li her çar goşeyan. Destê xwe girt û sekinî. Çi di destê wî de bû li xwe kir û xwe ji malê avêt. Ew li kolana vala peya bû. Piştî meşê çêtir bû. Êdî dikaribû hêsantir nefesê bigirta. Ew di rê de bû ku rojbûna hevala xwe pîroz bike. Meşa xwe domand. Wî nikarîbû xwe ji xemsariya xwe derbas bike, û dema ku ji kolanê derbas dibû, ji dengê otomobîlê ku karî li ber wî raweste, bi saya hewldanên ajokarê taksiyê, yê ku bi zorê frenê dixist, matmayî ma. Şofêr dev ji peyvan kir û pif kir. Laşê xwe ji pencerê paşde kişand û riya xwe domand. Demek dirêj derbas nebû ku Bahar ji nû ve xelas bû. Gihîşt peyarê û bêhna xwe girt. Wî biryar da ku dev jê berde û çûyîna hevala xwe, bi kêmanî ji bo demek, paşde bixe. Ajokarê taksiyê li yekî, paşê li duduyan asê ma û çû. Dema ku ew devjêberdana xwe didomand, bi quncika çavê xwe li neynika paşîn dinihêrî û li benda erêkirina xerîdarê ku nû hildabû. Bi heyecan got: - Di vê trafîkê de rêketin dîn e, lê tuyê çi bikî xwişk, wê qala nan dikir. Bi kenê mecazî yê jina ku ji nişka ve ji rojnama di destê wê de li jor nihêrî, erêkirina ku li benda wî bû wergirt. Jinikê dîsa serê xwe berjêr kir û li rojnameya di destê xwe de gerîya. Wî dixwest ku ji trafîkê dûr bikeve û di zûtirîn dem de bigihîje civîna hevalên xwe yên kevn ên li klûba mîmaran. Ew rojek kêfxweş bû. Êvarê li cem hevalên xwe yên berê bû û hesreta xwe telafî dikir. Kîjan jin dê piçekî ji gotegotan kêf neke û bizane kê bi kê re çi kiriye? Ev hevdîtinên carinan ji bo wî baş bûn. Wan di destpêka hefteyê de bi keçan re peymanek çêkir. Tevî ku êdî yek ji wan ne keçên ciwan bûn. Her yek ji wan zewicîn û xwedî zarok bûn. Hevaltiya wan a ku hîmên wan di salên fakulteyê de hatin avêtin, her tim ew anîne cem hev.

Wî ew di navberê de girt. Wan heman xanî parve kirin. Sê ji keçan sêwirînerên hundir bûn, û ya din Elîf bû, ku wî di roja yekem a qeydkirina beşê de dema ku matematîkê derbas kir nas kir. Wî xwe nêzîkî Elîfê dît. Roja ku ew ode li hev parve kirin, "Elîf û hûn ê di heman odeyê de bimînin, rast?" Li ser pirsa Pakîze, Berna yekser bersiv da, "Bê guman." Berna kûr axînek kişand, ji pencereya taksiyê li trafîka qelebalix nêrî. Şofêrê taksiyê dîsa ji neynika piştê li jinikê mêze kir û got, "Trafîk di van saetan de pir qelebalix e, çareseriyek nedîtin." Xwediyê dengê telefona destan a ku sê roj berê lê da Pakîze bû. "Min gazî kir ku bêjim, tu têyî, ne wusa tontonê min?" Tonton navê kevn ê Berna bû, keça herî qels a wê demê ya malê. Di van rojan de şopa wê keça şîrîn nemabû. Berna bû jineke balkêş. Di telefonê de ji Pakîzeyê re got: "Baş e, baş e ez têm." Demek dirêj dixwest gazî Pakîze bike. Ji ber hemû karên ku diviyabû bikira, wext nedidît. "Te bi wî karî çi kir?" "kîjan?" "Ya te, delalê min, gelo tişt di navbera we de çêtir bûne?" "Na, canê min, ez ji xwe re dibêjim ku divê ez her roj dev ji hev berdim, lê dema ku êvar tê û ez rûyê wê dibînim, ez hest dikim ku ez ne ew jina ku serê sibê gotî me. Her wusa, ji bîr neke, were û demek dirêj biaxive. Ez ji jinebiyê natirsim, lê bêyî wê bûyîna min ditirsîne piştî van salan." Berna jineke xwerû bû. Wî li xwe miqate kir. Ew bi zewaca xwe ya deh salî kêfxweş bû. Sê salên pêşîn ji bo wan pirsgirêk bûn. Zarokên wan tunebûn. Ew gav bi gav qebûl kir. Tedawî jî bersiv neda. Ji qebûlkirina wê pê ve tu çareyek nemabû. Dema ku ew ji ya ku dihat hêvîkirin zêdetir li kuafora ku ji bo civîna êvarê çûbû ma, ew di texsiya ku xwe lê daxistibû asê ma. Trafîk qelibî û qelebalix bû. Şofêr hîna gurr dikir. vemirandina agirê û Frêna xwe kişand. Wî radyo vekir, radyoya polîsan. Dengê radyoyê anonsa xwînê bû. Xwîna koma Rh pir bi lez hate xwestin. Berna fikirî ku Xwedê alîkariya wê bike. Van ragihandinan her tim wî aciz dikirin. Her tim digot bila Xwedê wî ji me dûr bixe. Ji nişka ve pê hesiya ku têlefona wî ya desta lê dixe. Navê ku di telefonê de derket Pakîze bû. Em deh deqe dereng man, wan nedikarî xwe negirin, fikirî. Ger trafîk paqij bûya, ew ê di pênc deqeyan de bi keçan re bûya. Têlefon mijûl hişt, hema li wir bû. Piştî ku ew mijûl bû, telefon dîsa lêxist. Pakîze... "Berna, min digot qey tu berê derneketîyî malê dibe ku tu were malê û telefonî malê bike. Paqijiyê bersiv da, xwest telefonî te bike lê bêrîka te nedît, Kenan..." Berna dema ku navê mêrê xwe ji dengê girî ya Pakîze bihîst, ji nişka ve felc bû. "erê, ke - nan...?" Qezaya trafîkê. Li xwînê geriyan, birin nexweşxaneya dewletê. Em diçin wir, werin em li odeya lezgîn hev bibînin." Telefon ji destên wan xwar û ket nava texsiyê. Trafîka xitimî nehat çareserkirin. Her saniyeyek ku di erebeyê de derbas dibû, ji hêla trafîkê ve dihat mehkûm kirin, ji bo wî vediguherî belayê. Ma ew ê bikaribe cara dawî mêrê xwe bibîne? Wê sibê dengê mêrê xwe ji oda razanê bihîst: "Te pantolonê min ê reş yê reş ût nekir." "Îcar ma heke min ew ût nekira çi!" Bi nan di devê xwe de lê vegerand, taştê dixwar. Dema mêrê wê dipeyivî, wê çaya xwe ya dawî vexwar, derî girt û ji malê derket. Îhtîmala ku ji niha û pê de her tim deriyê ku bi mifteya xwe jê derketibû veke, ew diêşand. Difikirî: Ma mirov bêyî Kenan dikare jiyanek bijî?

An jî meriv bi tenê bijî dê bêtir westiyayî be? Ji vê pirsê re tenê yek bersiv hebû? Dibe ku bersiva pirsê bi demê re biguhere? Ma ew ê têra xwe wêrek be ku vê yekê ji xwe re qebûl bike? Texsiyê tevî ku bi zehmet be jî, Bahar birin nexweşxaneyê. Dikaribû pereyan bida şofêr, ji tirimbêlê peya bû û xwe avêt ber deriyê odeya lezgîn. Dema ket odeya lezgîn, çavên wî li keçan geriyan. Wê rojê oda acîl ji her carê qelebalixtir bû. sedema girseya gel; Dema zilamekî serxweş ji nişka ve çek ji bejna xwe derxist û polêsê ku li ser rê rawestand gulebaran kir, polês û kesên sivîl qad dorpêç kirin. Polîsên bi cil û bergên sivîl deriyê odeya lezgîn girtibûn. Pakîze li ber derî pêşwazî li Bahar kir. Her çendî Pakîze hêsir bû, nekarî ji şokê derkeve û bêçare bû jî, di nav girseyê de hevala xwe peyda kir. Bahar dixwest di zûtirîn dem de mêrê xwe bibîne. Dikaribûn nav girseyê bişkînin û xwe bigihînin ber deriyê odeya lezgîn. Hem memûr û hem jî asayîşa taybet ku ji ewlehiya nexweşxaneyê berpirsyar in, li ber derî li bendê bûn. Dem lazim bû ku wan derdên xwe diyar bikin. Demekê li ber derî sekinîn. Bahar hema hilweşiya. Pakîze destê wî girtibû. Kesek ji paş ve: "Hûn ê destûrê bidin min?" wî got. Ew xizmê nexweşê ku navê wî di daxuyaniya ku nû hat dayîn de hat gotin, zilamê ku ji wan xwest ku ji derî dûr bikevin û rê vekin. Mêrik ket salona lezgîn û got, "Xizmê Melîke Akyurt ji kerema xwe were ber derî" û got, "Ez xwişka wê me." Wê rojê Melîke serê sibê ji mala xwe derket û silav da xelkê taxê ku li ser rê dîtibû, heta ku çû dikana xwe du kuçeyan jêre. Demsal diçû biharê. Bihar her tim ji wî re provokatîf xuya kiribû. Wî hez dikir ku li parkê pirtûka xwe bixwîne, ji bedewiya biharê sûd werbigire. Wexta ku hûn serê sibê perdeyan vedikin û rojê berdidin hundurê odeyê Di hişê wî de derbas bû ku dibe ku ew jî xweş be. Gîncên xwe li xwe kir, kirasê xwe yê bi reng şîn li xwe kir, kirasê ku bi kincê xwe re li hev digirt hilda û xwe avêt nav bedewiya sibehê. Gava ku kempên xwe vedikir, ji xwe re fikirî: "Çi bi qederê?" Di van demên dawî de zêde kar tune. Samovara elektrîkê pêxist û çay rijand. Di vê navberê de, cîrana wê, dermanfiroş Elîfê, serê xwe di derî re ma û got "roj baş!" wî gazî kir. - Nêzîkî çayê ye, deh deqeyan de were em du peyvan bişkînin, ax, min doh li cem we birêz Emîn dît, min nexwest bikevim hundur, wî ji we re çi got li ser kirêya dermanxaneyê? Jinikê ji xwediyê dikanên hevpar gilî û gazincên xwe kir û got: - Sond be, wan rojan digotin ji sedî bîst û pênc bilindkirin... Elîf, em ê çi bi vî zilamî bikin... Radyo vekir. Ji muzîka gelêrî hez dikir. Wî bi kêfxweşî dest bi strana gelêrî ya ku bihîstibû kir. “Zeynebîya min, Zeynebîya min...” Dema çayê hat. Dema ku şûşeyan amade dikir, bala xwe dayê ku deriyê dikanê ji dengê qijikên ku bi derî ve daliqandî ye, vekirî ye, rûyê xwe ber bi derî da û şûşeyên di destê xwe de danî. Xortê ku hatibû, li qata sêyem a avahîya cîranê li ser kirê dipirsî. "Ez nizanim," wî got, bêyî ku lênêrîn. Qasî ku ew karmendek sîteya rast bû. Rêveberê berê ji ber ku wî bajarî bar kir, ew di mala xwe de wekî kirê daleqand. Zilamê aciz mift ji dergevan re hişt dema ku di bin xaniyê wî de xaniyek xanî hebû. Xortê ku daîre xwestibû, belkî xwendekar bû û malek wî tunebû ku bide xwendekarekî. Wê rojê mişteriyên wî yên din tune bûn. Heta saet sisiyan bi tena serê xwe li dikanê rûnişt, paşê got diya xwe firotiye, xatir ji dermanfiroş xwest û dikana xwe girt. Melîke, Berna û Bahar piştî îro careke din nebûn heman çarçoveyê. Nivînên wan vala ne, jiyana wan her tim neqediya maye. Zilamên ku ji wan hez dikirin qet nemirin û ji ber ku mêr nemirin, jin jî qet nejiyane.

* * * kravata xwe vekir, pişta xwe da ser sofa çermê reş û dirêj kir. Destê wî çû ser riha wî ya spî. çavên wî li keçika ku li aliyê din ê masê rûniştî ye. Destê ku riha spî dipijiqand paşê xwe gihand bêrîka hundirê çakêtê. Paketa cixareya xwe derxist, yek jê derxist û xiste navbera lêvên xwe. Keçika li aliyê din ê maseyê bi awira xwe ya westiyayî, porê xwe yê tevlihev û awirên xwe yên nerehet windabûna xwe xurt kir. Destên wê bi berdewamî diçûn ber porê wê yê sor. Axaftina wî qet zû nebû. Her ku axaftina wî diteqiya, destê wî diçû ber devê wî û neynûkên xwe dixist. Ev civîna wan a duyemîn bû li odeya girtî. Ji ber ku derî wek berê girtî bû, keçikê aciz nebû. Di jiyana wî de kilîdên wî yên hişktir hebûn. "Belê," mêrik ji keçikê re got, nefesek kûr ji cixareya xwe kişand, "Ez guhdarî dikim." "Ji ber vê yekê," keçikê got, sekinî. wê serê xwe xwar kir, porê xwe dîsa paqij kir, "bi rastî," wê got, bêdeng ma, "bi rastî," wê dûbare kir, piçek stirî, "bi rastî, min qebûl kiribû ku ez bibim yek ji windakaran." "Baş e," mêrik got, piştî ku keçik dîsa bêdeng bû, "tu hîn jî qebûl dikî?" "Hûn dizanin," wî bi lez û bez got, mîna ku wî dixwest her tiştê ku divê di cih de bêje û biçe. Di axaftinê de zehmetiya wî hebû. "Tu dizanî, wî pir baş li min kir! Ne ew bû ku min jê hez nedikir," wî bêdeng ma, nefesek kûr kişand, hingiya û hemû bêhna xwe berda, "baş e, min eciband." Mêrik vê carê got: "Hûn dizanin," mêrik vê carê got, "bi rastî her tişt bi qebûlkirinê dest pê dike. Di vê jiyanê de her kes nikare bibe serketî, hin jî winda dibin. Haya we ji riya ku we bi pejirandina vê yekê girtiye nizane. Hûn niha ne bextewar in. Ez di vê yekê de tiştek xerîb nabînim. Ne hewce ye ku hûn her dem bextewar bin. Lê çima hûn kêfxweş in?" Wexta ku hûn bi berdewamî dipirsin gelo ew rast e an na, hûn xemgîniyê li bêbextiya xwe zêde dikin. Hûn nikarin di nav xemgîniyê de hebin, lê bi bêbextiyê re başbûn we aramtir dike.” Keçikê serê xwe yê xwar rakir û îşaret bi mêrik kir, hemû hêrsa xwe di awira xwe de tevlihev kir û got: "Faq!" wî got. Ji bo ku hêrsa çavên wî kêm bike, mêrik jê pirsî: "Çay an qehwe?" pirsî û got, "Belê, te xuya bû ku tu ê tiştekî bibêjî..." Keçikê ji xwe pirsî, gelo min got bi hişê xwe ve biqelişe an jî bihîstiye, "Ez dibêjim," wê got, "felsefe û sepana wê nabe yek, min çar salan civaknasî xwend." Mêrik got: - Ez fêm dikim, - ez te fam dikim. "Divê hûn pêşî bawer bikin." keçikê bi derûnî dubare kir. "bixêr!" Mêrik got: “Mînakî, te îro çi kir?” "Tiştên asayî," got keçikê. "Çi celeb tiştên normal?" Pirs di cih de hat. "Ew tenê tiştên asayî ne. Ez ji malê derketim û demeke dirêj meşiyam. Ez çûm cihê ku ew avahiya bilind lê bû. Min li avahiyê temaşe kir. Min li kesên ketin û derketina avahiyê temaşe kir, paşê ez li ser kevirekî li hemberî avahiyê rûniştim û li ezmên mêze kirim. Min qatên avahiyê yek bi yek jimartin. Wekî ku min got, tiştên asayî, ez hema hema her roj vî karî dikim, ji dema ku avahî ye." Mêrik got: "Baş e, te din çi kir?" "Ne girîng e, hema her tiştê ku ez dikim asayî ye, lê di hundurê min de tişt hene ku ez nakim." Mêrik got: - Baş e, ez dixwazim bizanim tu çi dikî, tu dermanê xwe dixwî?

wî zêde kir. "Na," keçikê got, "na, na!" Na ya yekem bi deng bû, ya duyem bêdengtir bû, û na ya dawî jî pistepist bû. Ji xwe re got, hemû qaîdeyên xwe bi ser çokê xwe de bihejîne. Mêrik careke din pirsa çay û qehweyê kir, lê dîsan ji keçikê bersiv negirt. "Pirsgirêka derman ji ya ku hûn difikirin girîngtir e," wî got. Keçikê bi heman biryardariya ku dema got na got, "Ez bi tevahî dermanan red dikim." "Hmm..." mêrik bi awireke fikirî got, "tu bêyî ku dermanê xwe bixwî ji malê derketî, çûyî avahiya bilind û li wir li ser kevirekî rûniştî, hm... wekî din, erê...?" "Yên din... dîsa tiştên asayî, hmm, min îro din çi kir? Min îro dîsa tiştek nekir, îro jî întîhar nekir." Bêdengî demeke dirêj, ji her demê dirêjtir dom kir. Ne keç û ne jî mêrik xeber nedan. Ne keçikê û ne jî mêrik nedixwestin hevokekê çêbikin. +++Li pişt deriyê bêdeng, girtî, di navbera dîwarên spî de, bêdengiyek reş berdewam kir. Mêrik carek din riha xwe ya sipî hejand, keçikê neynûkek din lêxist, mêrik cixareyek din pêxist, keçikê qehwe û çayek din venexwar. bêdengî, bi dengê nizm yê keçikê, "tu dizanî?" "Tu dizanî, wî pir baş li min dixist." "Dibe," mêrik got û li çavên keçikê mêze kir, "berî çîroka xwe, divê tu çîroka wê bibêjî..." Keçikê cara yekem keniya. "Gava ku hûn wiya dibêjin, mebesta we kîjan e? Ez dikarim sedsalekê li ser wê bifikirim, ez dikarim sedsalekê li ser bifikirim û dizanim ku ez ê nikaribim çareseriyekê bibînim. Ez dikarim li ser bifikirim, zanim ku derketina wê asayî ye. Ez dikarim li ser bifikirim, zanim ku ew ê ti carî neqede. Dema ku ez difikirim, dikarim herim ser banê apartmanê û xwe ji vegotina jiyanê dûr bixim, çima ew dikare bihêle. Çima... Dema ku ez li ser van difikirîm, rojekê dîsa min xwe di odeyeke wiha de dît." Min ew dît. Tu dizanî, gava yekem ew odê kilît kir ez pir tirsiyam. Wî dermanên ku te nivîsîbûn jî binivîsin, dema ku ez ji derî derdiketim min ew perçiqandin û avêtin. Wê demê ez her tim bêdeng mam. Dema ku ez difikirîm ka çima ew çû, min fêm kir ku tiştek ku kesek din tune bû, ew zilamê ku derî kilît kiribû. Ew ne wek doktorê min bû, wek xwediyê bêdengiya hundirê min bû. Ew tenê guhdarî dikir. Wî xwe mecbûr hîs nedikir ku tiştekî bêje. Ne ji te re digot dermanê xwe bixwî, ne ji te re digot rave bike, ne ji te re digot xem neke. Rojekê min got, ger kesek bizane, dê ji min re dîn bigota, û tu yê bibî doktorekî perîşan ku nexweşê xwe diqulipîne. Ew keniya û maçkirina wê berdewam kir. Rojekê min got, tu dizanî, ez xwe baş hîs dikim, ez xwe pir xweş hîs dikim. Wî ez ji nav lepên xwe derxistim, çengê min zexm girt, lêvên min di nav destên xwe de girêda û got, "Hûn çêtir e ku hûn niha baş bin, xistina wê di qûna xwe de êdî kêfê nade min." qediya. "Piştî wê rojê, min avahiya apartmanê ya bilind keşf kir, û sê rojan li vî bajarî geriyam bê rawestan û bê xew." Zilam destê xwe da cixareya xwe, yekî din pêxist, "çay, qehwe?" wî got. Keçikê bersiv neda. Mêrik rabû ser xwe, destên xwe xiste bêrîkên pantolonê, ji paş masê hat ber keçikê û got: - Di dolabê de wîskî hebû. Keçik rawestiya, bêdeng ma, bêdeng ma, bêdeng ma, paşê got: - Tu dizanî, tu dîn î, tu jî dîn î.