doktor

Piştî du, sê, çar, ez diçim pênc. Her çend ez difikirîm ku ez timûtim gemaran diguherim jî, ji guheztina dengê motorê diyar bû ku ew bêhna xwe dikişîne. Nizanim ji ber ku motora bilbilê rawestiyaye, ji ber vê yekê ez hîn zêdetir pê gazê dikim. Ez bi nîşanek ku ji tevgerên destên polîsê trafîkê hatî adaptekirin, tevahiya pergala gera xwînê ya di laşê xwe de rêça pêwîst nîşan didim. Hemû xwîna di damarên min de pêşî diherike ber lingê min, ji wir ber bi lingê min ve, ji lingê min heta tiliyên min diherike. Ez bi hemû hêza xwe pedalê dixim. Kêlekî reş ku digihêje çongên min, kirasekî bi stûyê spî, û pantoreke tora masî ya reş li ser lingên min. Porê min tevlihev e. Bi rastî ez dîreksiyonê hembêz dikim. Destên min di heman astê de ne, ez wê hişk digirim, ez li ser rêyek rast dimeşim. Demek dirêj e ez li ser rê me. Ez tarîbûna hewayê li ser sê astên cûda hîs dikim. Pêşî roj piçûktir dibe, dûv re ronî kêm dibe, dûv re ji nişkê ve tê bîra min ku divê ez ronahiyan vekim. Baran heman qaîdeyê naşkîne. Pêşî baran dibarîne, dûv re bi hêztir li camê dixe,

Rewşa ji hemûyan ya herî birûmet dema barîna teyrokê dest pê dike ye. Li şûna baranê ji ezmên kevir dibarin. Paqijker bi leza xwe ya herî bilez dixebitin. Dema ku ez di neynikê de dinêrim, wesayîtên ku li dû xwe mane zû piçûk dibin. Dû re ez di neynikê de li xwe dinêrim û ez di nav tevliheviyekê de me. Xwîna li ser kirasê min gumana metirsîdar li rewşa min zêde dike. Min dît ku kesek li kêleka rê bi destên xwe vekirî ye ku hewl dide min bide sekinandin. Lingê min ber bi frena erebeya min a ku amblema doktor li ser camê ye diçe. Otomobîl bi pênc-deh metre li pêş keçikê ber bi rawestekê diqelişe. Dema ku keçik ber bi otomobîlê ve diçe, ez paşve diçim û nêzîk dibim. Ew derî vedike. Ez keçika ku ji baranê şil bûye, dibim nav erebeyê. Tîrêjê gerîdeyê carek din zindî dibe. Ez ji quncika çavê xwe li keçikê dinêrim, paşê çavên xwe vedigerînim ser rê. Keçik qet napeyive. Ez ne di rewşekê de me ku biaxivim. Di hundurê otomobîlê de tenê dengê paqijker in. Li şûna paqijkirina camê, ew tenê wê dixin. Keçik, li ser tiliyên xwe, hêdî hêdî çavên xwe ber bi min ve dizivirîne û kapê xwe jê dike. “Silav mamoste” dibêje; Ez vê keçikê nas dikim. Ez nexweşek ji klînîka derve me. Yek ji wan bûyerên ku ez di dema perwerdehiya pispor de xeniqîm. Dema ku derî vekir û ket hundur, min fêm kir ku ew ne nexweşek asayî ye. Alîkarê ciwan di sala dawîn a pisporiya psîkiyatriyê de ji min re şand, ji mezinê min xwest ku wê bibîne. Min ew dizanibû dema ku ew di derî re derbas bû, ew eşkere bû. Erê, ew pir eşkere bû. Her çend ew ne asayî bû jî, min nikarîbû bizanim ku ew ê bibe arabeskek. Pêşî daqurtand. Min rûyê xwe zivirî û li wî nêrî. Di navbera me de diyalog her tim yek bû. Bêdengiya wî bi hêviya min dest pê kir. Cara yekem bendewariya bêdeng heta panzdeh deqîqeyan dom kir. Vê carê dirêj nake. Daqurtîneke din, bêhneke din a kûr, daqurtînek din. deng li dawiya mîkrofonê Mîna ceribandinvanan bi "ez, ez..." dest pê dike. "Ez mamoste me, hûn difikirin ku ez psîkopat im? Na," wî got û destê xwe bilind kir. "Na, tu bersîva min nede, ez ne amade me. Hem ji bo erê û hem jî ji bo na. Aliyek min meyla şîdetê ye, aliyek din di êşê de ye. Tu jî jin î, ji min re bêje, ma ez tenê naxwazim pêşî neynûkên xwe di pişta wî de bikolim û xwîn jê birije, dema ku ew li ser nivînên min diqelişe, paşî û dema ku serê min li ber xwe dide. Ew bi tevahî ejakulî bû, min ew çek hilda û got: "Zimanê xwe bêtir derxe, min biqede, erê, min ji we re got, ez ne wusa bûm, gava ku ez di nav deverek hestiyar de dixebitim." bi hesta şidetê ez gêj dibim, çavên min tarî dibin, ava tal tê devê min, ez dibêjim, bes e! Lingê min ji gazê ber bi frenê ve diçe. Ez bi hemû hêza xwe li ser frenê digirim. Keçik hildiweşe. Ez nahêlim ku ew hevokên ku bi zehmetî dest bi çêkirina wî kirine bidomîne. Hes dike ku ew ê serê xwe li camê bixîne an jî ji pencereyê bavêje derve, lê di kêliya dawî de xwe digire. Ez disekinim, "ji otomobîlê derkeve," ez dibêjim. ev yek. Ez pir dûr naçim, herî zêde sêsed û pêncsed metre. "Hûn dikarin binêrin?" ew dibêje. deng ji kursiya pêşiyê ya otomobîlê tê. Kesek din ku heman qapûtê kesk li xwe kiriye, li cihê ku nexweşê min ê ku nû ji otomobîlê derketibû, rûniştiye. Ez ji dengê wî matmayî dimam. Otomobîl demekê çep û rast dizivire. Ew ji kontrola min derdikeve. Ez dîsa dîreksiyonê bi hêz digirim. Ew baştir dibe. Ez dizivirim û li kursiya li kêleka xwe, li xwediyê deng dinêrim. Ez dengê te yê nizim dizanim. Ew zû serê xwe vedike. din

Nexweş dibêje: "Ji min re bêje," dibêje, "doktor, ji min re bêje, ez ê çawa ji diziyê xilas bibim? Ez dibêjim qey îro ji destê min xilas bû, ez hatim malê, min tiştek di bêrîka çakêtê xwe de ferq kir, ez dibêjim mifteya min e, ne." Min derî vekir û avêt, "Min got têlefona min e, ne ew jî bû, min tenê peyivî û ew li ser masê hişt, paşê min fikirî ku ew berîka min e. Min ew xiste destê xwe. Xwêyek piçûk. Carekê, ez ji daîreyê dihatim xwarê. Keça xwendekar li qata jêrîn mifteya derî ji bîr kir. Min ew hilda û li ber deh deqîqeyan li ber derî sekinîm ku ez çûm keçikê. keçik ji apartmanê derket, ez ketim malê, min bêrîkên xwe tijî kir û derketim. firçe, siviktir.” "Zû ji otomobîla min derkeve. Ez naxwazim van gotinên dîn bibihîzim. Weke ku têr neke dema ez ji klînîkê derdikevim ez nikarim bêhna korîdorên qirêj ên nexweşxanê jê bibirim; Ez naxwazim di derdên te, yên te, yên wî, yên wê de bişewitim. Ji erebeya min derkeve. Ez nizanim ka tu dermanên xwe bi kar tînin, ezbenî, an tu ji tiştên ku te dizîne kêfxweş dibî. Min nexe nav pîsiya xwe.” “Hinek bisekine” Dibêje, “Hinek bisekine. Min zora te neda ku tu vî pîşeyî bibijêrî. Ez esnafekî pîs im, lê tu doktorî. Ne tenê li nexweşxaneyê, li her derê mirovahî digihîje û bêhna xwe dide. Divê hûn li min guhdarî bikin, ne tenê guhdarî bikin, lê tiştek jî bêjin. Li şûna ku tu tiştên vala bibêjî, gilî û gazinc bikî û hest bikî ku tu niha dikî, divê tu hevoka sereke ji min re bibêjî ku dikare xwe li min bigire û deriyê aramiya ku ez di jiyana xwe de lê digerim veke." Ez bi berdewamî dibêjim "na, ew ê wiha nebe". Ez derî vedikim û ji erebeyê derdikevim. Baran li laşê min bi hemû zilma xwe li ser derî dixe heta ku digihêje aliyê nexweş. Ez hest dikim ku min serşok girt. Ez derî vedikim. Ez li bendê me ku ew bêyî ku tiştek bibêjim dakeve. dakeve û biçe. ev du. Ez dîsa pêş de diçim. Ji aliyekê ve her tiştê ku min tevahiya rojê jiyaye li ber çavên min dibiriqîne û ji aliyê din ve jî dema ku ez hest dikim ku ez ketim wê xeleka mirinê, nexweşên ku ez lê dinerim yek bi yek derdikevin û dikenin mîna cinawirekî ku dimire ku diranên xwe yên tûj bikevin mejiyê min. Mamosteyekî min berê jî gotibû, "Yên ku dibistana bijîjkî qedandine û ev taybetmendî hilbijartine, ez jî di nav de, di çil û şeşan de yên herî baş in." Ez jî hêdî hêdî nexweşiyên nexweşan digirim. Xwîna xwînê ya li ser min û kesên ku di erebeya min de xuya dibin nîşana vê yekê ne. Ez dizanim ev şev dê bi vê yekê neqede. Keçika din dê di cih de were. Ew hez dike ku xwe bifiroşe, zewicî ye, zarokek wî ya pênc mehî heye. Dê bipirse ka ez fahîşe me, wê çaxê dê biqîre û biqîre û hêsir ji çavên wî biherikin. dê bê rawestan bigirî. Hêsirên çavên te wê bidomin heta ku tu westiyayî. Dê damarên qirika te xuya bibin. Dê reh mîna ku li ber biteqin hîs bikin. Wê demê westandina wî wê laşê wî bigire - çi. Ew ê bi nizm dest bi nalînê bike. Di dawiyê de, ew ê bi dengê xwe yê ji girî û qîrînê re bipirse: "Çima ez ne fahîşe hatime dinyayê?" firrîn! Ji ber nebûna hêza ku merivek nû di gerîdeya min de xuya bibe, ez li kulekek digerim ku jê birevim, ku ez dikarim ji hemî bêhêvîtiya xwe dûr bibim û şopa xwe winda bikim. Ez avahiyek li kêleka rê dibînim. Ez sînyalê didim û têm hundir, fêm dikim ku avahiya ku ez dibînim qereqolek e. Polîsê li ber derî, piştî ku min jê re got, min nîşanî odeya serkomîser dike. Ez li deriyê cama cemidî dixim û diçim hundir. Ez nêzîkî maseya wî dibim, ew ji aliyê din ê maseyê li min dinêre

me. Çavên wî li lekeya xwînê ya li ser kirasê min e, ji wir ew bi çîpên tora masî yên reş dadikeve ser lingên min, ku bi dengekî bilind di bin kirasê min de ku diqede li ser çokên min. Ez jê re dibêjim. "Ez," ez dibêjim, "bi neçarî ketim nav bûyerek xirab." "Karê te çi ye?" dibêje, gava çavên xwe ji lingên min digire û li rûyê min dinêre. Çavên mêrik namîne. Li ser heman xetê jor û jêr diçe. Di çavên min de saniyeyekê disekine, belkî jî du saniyeyan, ber bi lûleya xwînê ya li ser kirasê min ve, ber bi qalikê min ve, ber bi lingên min ve diçe, ji wir jî heman rêzê dişopîne, dîsa digihîje lekeya li ser sînga min û li ber çavên min. "Rûnin," ew dibêje. "Ez nafikirim ku ew bi qasî ku hûn diyar dikin ne hêsan e, em jî li benda we bûn, lê ne bi vî rengî zû." Ji nişka ve dengê teqînekê dibihîzim, min bê îrade serê xwe xiste nav destên xwe û dema ku jê re gotin rûne, ez ketim nav kursiya ku ez tê de rûniştibûm. Piştî teqînê pênc-deh saniyeyan, ez serê xwe radikim û li aliyê ku deng jê hatiye dinêrim. cama cemidî li ser erdê. ev yek. Ez di erebeyê de û pirsên xwe pêş de diçim. Ez avahiyek li kêleka rê dibînim. Dema ku ez fêhm dikim ku ew qereqolek e ez îşaretê didim û nêzik dibim. Polîsê li ber derî guh dide gotinên min û bi tiliya xwe nîşanî deriyê cama cemidî dide. Li derî dixim û diçim hundir. Ez nêzikî maseyê dibim. Dibêje: “Em guh bidine te çi dibêjin; "Werin, nefesek bistînin." Ez li ser kursiyê li ber maseyê rûdinim. Ji porê min av diherike. "Bi xatirê te, ez dikarim pîşeya te hîn bibim?" ew bi edeb dibêje. "Ez di dawiya pisporiya xwe ya psîkiyatriyê de me," ez dibêjim. "Ez fêm nakim ev pisporî çawa çêdibe. Ma hûn di sala xweya bilind de dev ji şaxan berdidin?" ew dibêje. Ezê bi çend gotinan ji te re bêjim. "Bijîjk dê bihata cem nexweşê ku dê baş be," ew dibêje. Ew dibêje: "Xatûna me di van demên dawî de pir xemgîn bûye." "Em çi bikin, ezbenî?" Ez ji nişka ve rûkenî. Bêhna nebaş a nexweşxaneyê tê pozê min. Xwîna germ a ji pozê min diherike ber bi lêvên min ve diherike, tama wê tê devê min. Ez destê xwe bilind dikim.