Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Yoyo

kocasıyla aylardır olmamıştı. yorgun gelen adamın koynuna girip dokunmaya kıyamıyordu. bacaklarını ayırıp yoyoyu içeri doğru tepti. sokmadı ya da yerleştirmedi, tepti. bu iyi geldi. hepsini aldı. uzun süre oyuncakçıları gezmişti. daha pürüzlüsü lazımdı ona ama bu da fena gelmedi. ipini yavaşça çekti, orta parmağı ile geri tepti. telesekreterdeki kayıtlar sona erdi. başa alıp tekrar açtı. yoyoyu ipinden çekip tek defada çıkardı, kok - ladı. evet adamın içine, bıyıklarına sinecek koku buydu. eliyle oynadı. elinin tamamını kendine geçirmek istedi. telesekreterin sesi kısıktı. sonuna dek açmış olsa da kısıktı. ‘selamlar ben tarık. filiz hanımı aramıştım. ’ ‘selamlar ben tarık, geçen de aradım ama filiz hanım beni ararsanız sevinirim. ’ ‘anne biz top oynaya gidiyoruz merak etme. ’ ‘alo filiz evde misin, ekmek lazım mı?’ kas idmanının ardından gözlerini yumdu, tarık sevdi onu. kocası izledi tarık onu severken ‘ilk taksit tamam, ’ dedi dersha- nenin sahibi. kocası başını önüne eğdi. telefon çaldı, gözlerini açtı. yoyoyu ne yapacağını bilemedi birden çekmeceyi dağıtıp kapatırcasına tepti deliğine. ‘alo ben tarık. ’ ‘tarık bey ben filiz, ödemeye gelecektim ama parayı denk - leştiremedim. ’ kısa bir görüşmenin ardından gülümseyerek kapadı telefonu. bu kötü geldi.

← Tüm öyküler