Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Sikikler

sikikler tünele yakın bir yerde, yaşlı mağazanın merdivenlerine oturmuş, daha yeni yeni açılan dükkan kepenklerinin, ana tema olarak aktığı karelerle, hafızasının koridorlarında voltalarken bir bir açılıyordu uzun zamandır beyninde kilit vurulanlar. tüm büyük günahlarıyla tanıştığı mekanın üzerinden 20 sene geçse de, şekil ve içerik bakımından janjanlı bir hediye paketinde önüne konulduğu ilk günkünden bu yana hiç değişmemiş ve aynı kışkırtıcılığı ile bir fahişenin pazarlık yaparken kullandığı gülümseyişinden eksik kalmayacak kadar kutsi bir ikna yetisiyle, cüretkar ve davetkardı beyoğlu. gel diyordu, becer. yerinden doğrulup, bir pastanenin kapısına küçük adımlarla ilerledi. kapısını araladığı vakit gelen çıngırtı, nedense küçük çocuğun kulağına çalınan bir paydos zili gibi sebepsiz bir coşku uyandırdı ruhunda. sebepsiz. zaten sebepler onun hayatında büyük önem arz etmezdi. bunu da irdelemedi. yaş pastaların olduğu dolabın üzerine istiflenmiş poğaçaları görünce ‘iki peynirli, ’ dedi adama. adam, ‘siz oturun, ’ deyince, ‘buradaki masaları neden değiştirdiğiniz ki?’ dedi. ‘on yıldır buradayım abi, benim bildiğim değişmedi, uzak kaldınız sanırım. ’ ‘evet… ’ sakalını ovuşturdu, masalara baktı, adamın konuştuklarını işitmedi. ‘pardon, ’ deyip ayıldı. ‘işçi misin sen de, dışardan mı

geldin?’ , ‘içerden’ dedi. adam, ‘çay içer misin?’ deyip başıyla onay alınca gitti. yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; 765 sayılı tck’nın 456/4, 457/1. maddelerinin sanık lehine olduğunun kabulü ile uygulama yapılması yerine 5237 sayılı tck ile uygulama yapılması, kanuna aykırı olup, c. savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde bulunduğundan bu suçtan kurulan hükmün tebliğna - medeki düşünce gibi bozulmasına, 26.09. 1996 gününde oybirliği ile karar verildi. nicedir duymadığı sesler geldi bu kez kulağına. bir hakim karar okudu ve ardından, bir gardiyan havalandırmanın bittiğini bağırdı yüksek sesle. durup dururken bir matem çöktü içine. sebepsiz. çayını yudumlayıp, ağzındaki lokmayı ıslattı. beyoğlu’nun başından sonuna kadar yürüdü. yürürken yolun ortasını seçti. tramvay raylarının arasında kalan kısmı, suyun yol bulduğu bir kanal gibi takip etti. sağlı sollu serpiştirilmiş önlerine bozuk paralar atılan çalgıcıların kötü sesleri, yanlış vur- dukları notalar, mendil satan ve önlerine defter açmış küçük kız çocukları her iki tarafından tendonlarını çekiştirdi. travestiler sabah selamı çaktı, polisler kimlik dedi. 20 yıl evvelki, sabaha karşı bilmem kaç sularında. yüzlerce kadınla olmuştu, yüzlerce kare görmüştü, burada doğmuş, burada ölmüştü, yüzlerce sol yumruk, yüzlerce slogan, yüzlerce yüz vardı geçmişinde, izinsiz yürüyüşler, polis sorguları, bir de büyük aşk ve bir cinayete tam teşebbüs. zeynep vardı. içeri girmeseydi, zeynep’i çok daha güzel se - verdi, böyle değil, elleriyle, baba olurdu büyük ihtimal. mutlu olurdu, belki mutlu olmazdı da, olması mı gerekirdi sanki? kaybetmezdi zeynep’i, buna izin vermezdi. kaybetse bile, evet kaybetmezdi ama savaşırdı da. böyle değil, yel değirmenlerine cephe tutmadan. çok özlemişti beyoğlu’nu. yaşadığı en uzun ayrılıktı. bir kaç silikti sebep. zaten sebepler onun hayatında büyük önem arz etmezdi de. 20 yıl evvel bir pazartesi, hava soğuk. sol yumruklar göğe taraf. zeynep ellerini ağzına yanaştırmış avuçlarının içerisine üflüyor. üzerinde ince bir ceket. mavi bir atkı. birkaç kez dolan- mış atkı. pastanenin kapısını açıp çıngırakların sesini duyuyor. iki çay ile çıkıyor. ‘selam yoldaş. ’ zeynep başını kaldırıp bakıyor, ‘ben mi?’ ‘evet, üşümüşsün. ’ ‘evet, ’ diyor kadın kısılmış sesiyle, ‘yoruldum da. ’ ‘iç. ’ ‘peki sağol, seni biliyorum ben, ’ diyor, gülümsüyor. ‘sever misin taksim’i?’ kız içini çayın mı, yoksa uzun sakalların altında gülümseyen yüzün mü ısıttığını bilemeden, ‘yok diyor ben sevmem, çok it kopuk dolu buralar. ’ ‘ben çok severim, ’ diyor. ‘tarlabaşı’nda büyüdüm, burası güzelliği kadar çirkinliği ile de ünlüdür, birçok insan gibi buna takılma, sev, ’ diyor. ‘nasıl, neye takılıyor ki insanlar?’ ‘çirkinliğe çevirme yüzünü. iyi insanlar hep iyidir kötü insan- lar hep kötüdür diye bir şey yok ki. iyiler de kötülük yapabilir, kötülerin zaman zaman iyilik yaptıkları gibi. buralara da öyle bak. ’ kız boş bardağı uzatıp gülümsedi, ‘sağol. ’ sonra eylemin coşkusunu daha büyük hissetti içinde, sesi

daha da yüksek çıktı. eylem bitti. zeynep yanaştı, ‘sen, ’ dedi ‘çok tatlısın. ’ 15 yıl evvel o gece her şey çok güzeldi, ta ki adam kızı sırtına almış, kız adamı ayaklarıyla dürtüyor, onu bir tay gibi sürüyordu. saçları, çenesine dayalı adamın yüzünü kapatıyordu. bir melodi vardı kızın dudaklarında ve meydana doğru giderlerken kafaları çok güzeldi, gece de güzeldi onlar için, vakit epey olmuştu. kız aniden çığlık attı. bağırsaklarında yabancı bir parmak hissetti. türkçede buna pandik diyorlar. arapçada babosa. kızsa hiçbir şey diyemedi.

← Tüm öyküler