Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Karşılaşma

‘çok çok açın sofraya oturup, nefes almadan ağzına lokmaları sokuşturması ve durmadan daha da süratlenerek midesinden yemek borusunun ilk boğumunun ta tepesine değin, üst üste istiflercesine doldurması içini; açlığından. bir vakit; inancını yitirip, yaralarını dahi görmezlikten gelip umursamaz bir halde sorgulamaktan, çözümleyememekten usanıp ve her şeyin sonunda gülümsemeden yaşamayı kanık - sarsan, açlığını da hissetmemeyi başarıyorsun. bunun seni güçlendirdiğine inanmaksa, en büyük yanılgı. sadece insanlığını öteleme. bir hırkayı üzerine aldığında, gerçekte ne kadar da üşüdüğünü anlamak gibi, hiçbir yörüngenin yolunu bellemeden kendi içinde halkalar çizerken, birisine aşık olmak, unutulmuş unutturulmuş inancı getirirse, sadece acılarını onun önüne çıkartıp koymuyorsun, gülümsemeye de başlıyorsun ki, o da dizleri yolunmuş yara izleriyle doluysa, seni anlamanın öte - sinde sarmalıyor. ve senin açık yaralarına bakamayacak kadar seni sevip gözlerini sana kapatmak zorunda kalıyor. korkuyor, gözlerini aç, gözlerini aç, gözlerini aç diye yakarıyorsun. o da korkuyor, sıkı sıkı yumuyor, yumruklarını sıkıyor, arkasını dönüyor. sevgiden. sevginizden. acından acısından artık sizin olan yeni bir acı alıyorsunuz aranıza. yazan, çizen, üreten, adamlar pek de sağlıklı olmuyorlar… ta küçüklükten biriktirmeye başlıyorlar yalnızlıklarını. bunun dışında küçük bir dünya ve cümleleri. oysa bu adamlar kendi- lerine bazen yakışmasa da -çünkü çok bocalıyorlar sevilmeyi, nasıl seveceklerini bilemiyorlar- aşık oluyor. çok seviyor, sarhoş bir ayyaş olup aşklarını sayıklıyorlar. karşılaşıyorlar yazgılarıyla. ’ dedi adam, bir bira daha işaret etti. ‘kaç etti?’ dedi karşısında oturan.

← Tüm öyküler