Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Berber

‘neymiş?’ dedi, ‘efendim tek yol devrimmiş. ’ az önce ‘bir daha bekleriz saygılar hürmetler hocam’ diye kapıdan uğurladığı adamın dükkanında unuttuğu gazetenin sayfalarını hızlı hızlı çevirirken berber kadir. ekledi, ‘yarağımın başı devrim olacak amına koyayım. devrim devrim diye yırtın siz kıçınızı. ulan arkadaş üç beş paçoz bir araya geliyor, yürüyorlar siklerinin doğrultusunda sonra polis ağızlarını yüzlerini dağıtıyor, sonra çıkıp ağlıyorlar; ‘polis bizi vurdi!’ sonra kahkahayı bastı. üç metrekare berber salonu kahkahaya dar geldi, sokağa taşan kahkahaya komşu dükkan sahibi bakkaldan cevap geldi ‘kado, at gibi kişneme lan!’ gelen cevaba, bir savunma futbolcusunun ceza sahasına düşen topu gelişine doldurup uzaklaştırmasını andıran karşı cevap anında geldi, ‘siktir lan amcuk. ’ aynalara yansıyan, boş dükkanı dolduran iki kalfaydı. onlar, müşterilerin oturup sıra bekledikleri koltuklarda müşteri bek- lerken, hiç nefes almadan zihni devrik cümleler üreten, küçücük dükkan içerisinde volta atan dükkanın en eskisi abdülkadir’i dinliyor gibi yapsalar da, ne muhsin ne de ali komik cümleler kurduğuna inanan ve en çok da kendi cümlelerine kendi gülen adamı hiç umursamıyorlar, rutin bir günü daha, son saatlerine en azından birkaç tıraş daha serpiştirip noktalamak istiyorlardı. ‘lan ne oldu altılı? kenan, koş bir kahveye bak bakiyim, ’ diye seslendi çırağa muhsin. kenan aşağıdaki boş kattan merdivenlere topuğunu eze eze çıktı, ‘abi, beni mi çağırdın?’ ‘oğlum git bak bakayım altıncı ayakta ikili ne verdi?’ kadir voltasına devam ederken bir yandan da ağzından hiç eksik etmediği melodiyi tekrarlıyordu; ‘gel gidelim hamama otur benim kamama. ’ bu arada yan komşu kapıdan bakar oldu, ‘lan kado, n’apan lan?’ ‘belliyoruz napak. ’ ‘lan günlerdir belledin kafamızı, bak ben sana bir parça söyleyem onu söyle lan. ’ ‘eee, ’ dedi kadir bir an olsun susup kaşlarını kaldırarak, baktı bakkala; ‘çabuk tıraş et beni, al eline tarağı, sok götüne yarağı, yarak küçük gelirse al sana at yarağı. ’ sonrası da sordu ‘nasıl amma!’ diye suratında sentetik bir gülümsemeyle! kadir, ifadesini hiç bozmadan, ‘siktir amcuk, ’ dedi ve volta- sına devam etti. ‘yamaz, salkım kız, 1.55, ’ diye kapıdan girdi çırak. muhsin elini cebine attı, çıkardığı kupona bakıp kafasını salladı, sonra kuponu yırttı, elindeki kağıt parçacıklarını yere savurdu. kapıdan giren genç adamla, ayaklarını uzatıp müşteri bek - leyen ikilinin bekleyişi sonlandı. ayaklarını topladılar. muhsin ayağa kalkıp az evvel yere savurduğu kuponları ayakkabısının ucuyla yerden havalandırdı, ‘kenan, ’ dedi, ‘topla bunları, jileti değiştir, ’ ekledi, ‘hoş geldin abi, ’ ve üç koltuktan ortadakini çevirdi genç çocuğa. kadir, ‘ne haber?’ dedi yanaşıp oturana. ‘iyidir kadir abi. ’

‘iyidir tabii, geçen gördüm, kızı elinden tutmuş götürüyor- dun. ’ çocuk kafasını eğip gülümsedi. ‘olm akıllı olun, o ne lan maradona gibi kız? amına koyayım karı mı yok!’ çocuğun gülümsemesi suratında donup kaldı. kadir devam etti, ‘bak muhsin seni şimdi bir chuck norris tıraşı etsin, kralını sikersin oğlum. ’ donan gülümseme bir ton daha kırmızılaşan yüze geri döndü. çocuk birkaç büyük saniye kızın yüzünü gördü aynada. maradona’nın mavi beyaz arjantin formasıyla çekilmiş fotoğra- fını da. kocaman sırtında yazan on numarayı da. ‘abi be, ’ dedi, ‘babam anlatırdı da, eliyle gol atıp dünya ku- pasında tanrının eliydi demiş ha!’ kadir elleri cebinde koltuğa yanaştı, eğilip, ‘olum bizi günaha sokma amına koyayım ya!’ sonra aynada kendi suratına bakarak, ‘pele bul lan bulabiliyorsan, simsiyah. ben karıyı tutmadım olum ya. esmer yok mu lan!’ kapıda bu defa takım elbiseli, saçları arkaya taranmış rugan ayakkabılarıyla görünen adam kadir’in en çok sevdiği müşte - risiydi. bir, çok bahşiş verirdi. iki, arabasını dükkanın önüne park edip bir iki saat sonra dönerdi. ikincisi en az birincisi kadar kadir’in sevgisini kazanmasına yeterdi çünkü, çekiciler dükkanın sokağında epeydir araba topluyordu, kadir arabanın yerini değiştirmekten de ziyadesiyle keyif alırdı. ‘kadir bey, ben bir avukata kadar gidiyorum anahtarı al, görüşürüz, ’ dedi adam. ‘abi gel bir çay iç. ’ ‘yok, ’ dedi adam kravatını aynada düzletip, ‘geç kaldım. ’ ‘peki, aklın kalmasın abi. ’ ali hala müşteri olarak bekliyor ve sessizliğini koruyordu. ali’ye dönüp, ‘amına koyayım adam bu sefer de a5 aldı arkadaş, ne para var lan!’ ali uzun zaman sonra bir şey demek zorunda hissetti kendi- sini, ‘tam olarak ne iş yapıyor bu?’ kadir voltasına devam edip bir önce muhsin’in tıraş ettiği çocuğa, ‘bak amına koyayım elin yüzün açıldı, ’ dedi sonra ali’ye dönüp, ‘ne biliyim ne yarağımı yiyorsa artık, para bok, ’ dedi. sonra eline kumandayı alıp dükkanın kapısına yakın bir yerde duvara asılı olan televizyona doğru tuttu, ‘az bir müzik dinliyek’ deyip kumandayı birkaç kez elinde dövdü, ‘lan yine mi bitti bunun pili?’ şeklindeki söylenmesine senkronize bir halde. ‘lan kenan, git şu pazardan ucuz pil al da gel, bu yandaki ibneye para vermiyek şimdi. ’ ‘peki abi. ’ kenan kısa bir süre sonra gitti ve geri döndü, ‘abi buyur. ’ kadir, kenan’ın avucundaki pillere baktı, ‘ulan, bunlardan alma demedim mi sana kaç kez, beyinsiz!’ kenan sessiz kaldı. ‘ver ver geri zekalı!’ pilleri yerleştirdi ve televizyonu açtı, kanal kral tv idi. kafasını televizyondan hiç çekmeden konuşmaya devam etti, ‘ben o türkü söyleyen dilini yerim lan. lan arkadaş bu kadın gelsin masama otursun, benimle içsin arada iki türkü söylesin, on milyar vermezsem ibnenin evladıyım. ’ bu arada genç çocuğun tıraşı bitti, koltuktan kalkıp cebinden para çıkarıp kadir’ e uzattı. ‘görüyon mu koçum avrat dediğin böyle olacak, o maradona’yı tez zamanda şutla. ’ çocuk sessizce çıkarken kapıdan, ‘arayı uzatma gel’ diye çocuğun arkasından bağırıyordu kadir. çocuk hızlı adımlarla berberden uzaklaşırken, onar saniye aralıkla üç kez saatine baktı. sonra parkı gördü ve çimlerin üzerine basarak parka girdi. sağına soluna baktı, kurtuluş parkı epeyce büyüktü fakat onların kullanım alanı çok da geniş değildi.

her zamanki yere gitti, havuzun etrafına bir kez daha baktı ve kolunu kaldırıp ağzının hizasına getirdi, saat tamamdı. kız yoktu. saçlarını düzeltti, pantolonunu eliyle temizledi, üzerinde kalan kılları attı. sağa sola bakındı. yanından kendi yaşlarında bir çift geçiyordu ki, kız sıkı sıkı tuttuğu elin sahibine, ‘burada oyalanmayalım emre, bak annem yok biz nerede geziyoruz!’ diyordu. kıza baktı, ne kadar da kışkırtıcıydı, ses tonu yumuşak, sesi kısık, saçları uzun ve sarı… oysa o maradona’sını bekliyordu, gelmemişte de kız. sonra kız gelince kıza söylemek üzere kafasında güzel cüm- leler kurup hazırlamak istedi. neler diyebilirdi ki, bugün çok güzelsin, saçların ne güzel olmuş, ev arkadaşının dersi kaçta bitiyor, size mi gitsek ne dersin?.. hayır bunu demeden önce ‘seni seviyorum’ demesi gere - kirdi, bir daha aklından geçirdi söylemesi gereken cümleleri ve boy sırasına dizdi. fakat kız yoktu. eli cebine gitti, cebinden cep telefonunu çıkartıp son aramaların ilk sırasındaki isme tıkladı. sonuna kadar çaldırdı. oturduğu banktan kalktı, saçını bir kez daha düzeltti, birkaç adım ilerledi sonra geri döndü, cebinden bir kez daha çıkardı. arama bir defa daha sonlandı, kız bir defa daha açmadı. içinden 200’ e kadar saydı. sağına soluna bakındı, kalkıp az evvel gittiği yere kadar gitti eski zamanlarda trt’ de istiklal marşı söylenirken ekrana gelen askerlerin yürüyüşlerini anımsatan bir eda ile banka geri döndü. oysaki, o, trt’ de hiçbir vakit istiklal marşı ile kapanış görmemişti, dünya kupasını halit kıvanç’tan da dinlememişti, belki de eski nedir hiç bilmiyordu, yeni daha yenisi onun içindi hep! ‘the hand of god’ı sinemada izlemişti ama. bir kez daha kızı aramadı, kız telefonu sonunda açıp ‘ya arama ya’ demedi. ‘neden’ diye sormadı, ‘sanırım ben gelme - yeceğim’ demeyen kıza yeniden ‘neden’ demedi. ‘bilmiyorum’a, ‘ne zaman görüşürüz’ e, ‘sanırım ben seni görmek istemiyorum’ cevabını almadı ama kızın gelmeyeceğini anladı. kadir’in sı - rıtan yüzü geldi gözünün önüne. ve maradona gelmeyecekti. tanrının elini gördü. telefonu bir kez daha çıkardı cebimden, rehberden kızı buldu ve sile bastı. geldiği yoldan geri dönmeye başladı, bu kez ne adımlarını koca koca attı ne de bu koca adımlarının arasına saatine at - tığı kesikleri hızla serpiştirdi. aynı esnaya denk gelen zaman dilimindeyse kadir, elindeki işleri bitmiş ve tekrar müşteri bekledikleri koltuklara gömülmüş kalfaları, düşman birlikle - rini topa tutarcasına nefes almadan konuşarak yok ediyordu. ‘arkadaş bu ibne bakkalla bir daha ortak iddia oynarsam namerdim. ulan her kuponun anasını sikmek zorunda mısın sen ya! yine yazdı salak iki maç, yatırdı bizi. yok neymiş sergen yalçın demiş. ’ telefon melodisi çocuğun kulağına eriştiği vakit, cebindeki titreşim bir başka ifadeye büründü. bir an olsun telefonu aç - mayıp defalarca aranmak istediğinde, ses derecesinin yüksel - tilmesi gibi titreşim gücünün de yükseltilebilir olmadığından yakındı. sonra bu yakınma ona komik geldi, telefonu çıkarıp arayana baktı, isim yoktu. açtı ve ‘alo, ’ dedi. ‘aşkım beni aramışsın. aşkım duymadım ya. aşkım duşa girmiştim. hem derste sessize alıyorum ya. aşkım biz seninle bugün buluşacaktık di mi aşkım? aşkım ya unutmuşum çok bekledin mi aşkım?’ dedi kız. kız bütün aşkımların m’lerini uzattı ve hiçbirisinin arasına es koymadı. bugün çok güzelsin saçların çok güzel olmuş ev arkadaşının dersi kaçta bitiyor seni seviyorum size gitsek mi demedi. kayda değer hiçbir ifade kullanmamıştı ki, ayakları onu berbere kadar getirmişti bu ara- da. kadir kapıdaydı. çıkıyordu, çocuğa, ‘ne o, maradona’yla mı

konuşuyorsun?’ dedi, güldü de. ‘ben bir beş dakka şu makineye bakıyım, adam gelirse polis ceza yazıyordu diyin, çaktırmadan çaldırın beni, ’ diye dükkandakilere söyledi. dükkandakiler çok mutlu oldu. siyah arabaya yaklaştığında kumandayı kapıya doğrultu. vik sesi, ankara’nın birçok yerinden duyuldu o an; altmış evlerdeki gecekondudan, site yıldız’ da demir köprünün altından bekle- yen taksinin arka koltuğundan ve konut kentteki dubleksin 20 metrekare banyosundan. arabaya kurulup aynayı düzeltti, kontağı çalıştırdı, ışıklara kadar üçüncü vitesi gördü ve kırmızıda durdu. camı açmak için düğmeye bastı. cam çok kışkırtıcı bir sesle açıldığında kafasını çevirdi ve polisle yüz yüze geldi, hayatının en sahte gülümsemesini yüzüne geçirdi, polise bu gülücük hiç umma - dığı bir kişiden bayramlık alan çocuğun mutluluğunu verdi bir anda. bir iki üç diye vites ilerledi. fırının önünde durdu. kornaya bastı. ‘aç oğlum fermuarını, ’ dedi. ‘abi ya evde sular akmıyor. yarın tüm gün cenabet gezmi - yim. ’ ‘yok oğlum, ’ dedi, ‘ben seni saunaya götüreceğim. ’ çocuk 19’undaydı. kadir’ e tıraş oluyordu uzun süredir. kadir ilk bir iki tıraşta çocuğun üzerindeki kılları fırçalarken bacaklarının arasına dokunmuştu. çocuk ses etmeyince, bir akşam çalıştığı fırına gidip çıkışta onu almış ve içmeye götür - müştü. ‘offf, ’ dedi kadir, ‘içim gidiyor. damarlı damarlı dur biraz emeyim. ’ çankaya’ da bir ara sokaktalardı. kadir somuruyordu, çocuğun yüzündeki ifade haz ile saadetin örtüşmesiydi ki, birden bir ışık arkadan yansıdı. ‘kadir abi, ne oluyor ya, dur bir dakka, ’ dedi çocuk, kadir ağzından çıkarıp arabanın arkasına baktı, arkalarına park et - mek isteyen arabanın farlarını gördü… sonra da yankılanan sesi duydu, sonra da öne doğru fırladı, sonra da kafasını cama vurdu. birkaç uzun saniye durdu kaldı, arabadan indi, ‘ne yaptın sen ya? ne yaptın ya? ne yaptın! siktin lan arabamı!.. ’

← Tüm öyküler