Heykel yükleniyor

İndiriliyor

Marksist-Leninist yazar, illüstratör ve görsel sanatçı - İstanbul

SIDIK · ÖYKÜ

Akvaryumda Hayat

küçük bir kız çocuğu birçok şeyden ürkebilir, gök gürültüsü mesela, canavar, hayalet, elektrik süpürgesi ya da, ama babasının elinden tutmuş bir küçük burjuvayı -ki o kız, sınıfın en gereksiz çocuğudur portatif gülümseyişiyle- okulun kapısında gördüğü vakit, kendi babasının yüzüne kalın bir çizgi daha çizip, o hep sigara dumanı sinmiş avuçlarının yokluğunda, babasının ismi- ni verdiği bir barbi bebeğin daha kafasını kopartıp, ardından saatlerce ağlayıp, bir dayatma kadar korkabilir de yaşamdan. çünkü babası da bir hayalettir. sen gerçek misin dediğinde, susar, babasından arda kalan boş terlikler... seni yıllar sonra gördüğüm o gece, gebe olduğumu da öğrenmiştim, kaçtım, anne olmaktan değil, bir adamı baba eylemekten, çok kanamam vardı, kırmızı artık benim için başkaydı... sevmek acı verir çoğu kez, umutla başlar ve yüksünme ile biter hayat gibi... keyifsiz bir sabah her kez daha berbat bir geceyi peydahlar, o sabah yataktan çıkmak istemedim hiç, çok kötüydü gördüğüm kabus, çok daha kötü- sünü bir ömür yaşıyor olsam da. (ı) çangır çungur tekerlekleri sallanan bir sedyenin üzerinde başı soluna devrilmiş, devrik ve reddedilmiş, işgal edildiğinden bile habersiz olabilen, işte bu kadar şuursuz, bayrağı alev almış, kaybetmiş demeyi çok isterdim ama ezelden beri hiç oğlu hiç bir piçken sen, yüzünü yıllar sonra gördüğümde bokum geldi. koridoru parselleyip, adımlarımı adımlarıma ekleyerek has- taların arasından slalom yaparak asansörün kapısına geldiğim vakit, bölünüp iki tarafa açılan kapıyı ortalayan çizgi, şimdi de bölme işlemiyle burnumu asal olarak kabul etti, vücudumu ortalamak için kullandı ve beni iki parçaya ayırdı, bir tarafım sağa yıkıldı, bir tarafım sola. ta ki asansörün kata geldiği zaman çıkardığı o sesi işitene kadar yerde kaldım. kapı aralandı, birden birleştim, yek parça oldum, girdim asansöre ki, doğu ile batıyı, eğri ile düzü, güzel ile çirkini birbirinden ayıran neyse, ben ile benliğimi birbirinden koparan sen, asansörün kapısının kapan- masına milim kala hasta bakıcının kesme işaretini simgeleyen el hareketiyle araladığı asansörün içine giren sedye de çıktığın hayatımdan, kökten çıkmak üzere girdin. seni gördüm. evet bu sendin. ardından kayıp ilanı verilmemiş, kaybolurken kayıptan sayılmayan sen. asansör hızla yukarı doğru çıkıyordu, gözlerin kaymıştı sana bakıyorum… beni görüyor musun, üzerimdeki beyaz doktor olduğumu simgelerken, suratımdaki siyah kirletilmiş ne varsa onu. sadece suratım mı siyah, gözlerim kararıyor, tavan ile yer birbirlerine dokunacaklar gibi. birisi bağırsaklarımla nefes borumun yerini değiştirdi, midem asit değil, alev püskürüyor, enzimlerim duracak, lenflerim patlayan birer lağım! asansörden çıkıyorum, bir dikiz aynasına sahip olmadığım için, tekerleklerinden ses sıçratan sedyenin yörüngesini tespit edemeden ilerliyorum. uzay boşluğunda hissetim kendimi bir an. üzerimdeki tabip giysisi değil, bir astronotum ve beyaz bir camın ardından bakıyorum o sevmediğim gezegene. hepiniz küçücüksünüz, hepiniz iyisiniz, kötü olamayacak kadar iyi …

ardımdan geldiğinizi hissediyorum. seni asansörde gördü - ğümden beri kalbim ritmiyle içimdeki böğürtüye tempo tutuyor. sadece bununla da kalmıyor, takometresini patlatacak sanki. bir savaş esirine yüksek voltta elektrik dayıyorlar. o esir benim. voltajı parmakları arasında bir indirip bir arttıran, çektiğim ıstırabın yüzümdeki yansımasından erekte oluyor, bunu yapan aşağılıksa içimdeki eksik kalmış adam, sen. kokunu alıyorum, koku kanı çekilmiş bedeninden tütüp burnuma doğru yalpalıyor. daha önce dikiz aynam olmadığından, yavaşlayan ayaklarım hızlanıyor, debriyaj gaz, debriyaj gaz… hızlanıyorum, daha da hızlanıyorum üroloji servisine girdiklerini anlamamla. sedyenin tekerleğine sıkışan ruhuma bulaşan gıcırtıdan kaçamamam, te- dirginliğimin boyumu açması ve dahi kapanan algımın devrilen sur kapısını andırması felaketin hızla büyümesine sebepse de, bitti bitti bitti dediğim, gitti dediğim adamı, seni yeniden hisset- mek bu olsa demekten öte cümlem yok benim. buysa manasız, çaresiz ve gereğinden fazla ajite. ‘bir süredir suv’lara ilgi duyuyorum. hanımla gittik, yok ikna edemedim, bir land rover freelander 2’ dir tutturdu. yok ben ne zamandır eski araba kullanıyorum da, sen beni dinlemiyorsun da, ben de napayım hocam peki dedim. sert tasarımları seviyo- rum, hocam. freelander 2 de öyle ama ne biliyim hanım olmasa ben almazdım hocam. bizim üç numara doğduğundan beri ister istemez otomobillere bakış açısı da değişti. eskiden roadsterlara ve özellikle bmw z4’ e büyük ilgi duyarken, artık daha kullanışlı daha aklı başında otomobillere yöneldi hocam. ’ ‘senin hanım hak ediyor, ’ dedi karşısındaki. ikisinin de suratı yalandan, yalan yaşamaktan hiç yaşlanmamıştı. devam etti, ‘ne alıyor hanım dolguya şimdi?’ ‘bişi almıyor ya hocam… beş yüz. ’ ardımdan geldiklerini fark etmemle asistan odasına saptım, içeridekileri sevmedim, koridorda ilerledim, hemşire odasının yanından geçtim, hastalardan birinin ‘hocam’ deyip bana geldi- ğini fark edince elimi trafik polisi gibi kaldırıp bir şey demeden ilerledim, televizyon salonunun yanından sola saptım üroon - koloji odasının önünde daha hızlanıp kapıdan çıktım neden bu asansöre bindim bilmiyorum. şimdi a katındayız, şimdi b katı, şimdi c ve d. asansör duruyor. asansörü bekleyenler, uzun otobüs kuyruğunda kapının açılması ile birbirlerinin üzerlerine çıkanlardan arda kalmadan dalıyorlar, aradan sıyrılıyorum. kendimi bahçeye atıyorum, ve her gün yaptığım gibi nefesimi en az üç dakika tutup, ölmeyi düşünüyorum. sigara, acil sigara. elimi cebime atıyorum, bir tane paketten çıkartıp dudağıma yerleştiriyorum, ellerim titriyor. sigaram bitiyor sonra tüm gücümü topluyorum, yukarı çıkıyorum. sana geliyorum. seni yattığın odada buluyorum. yüzüne bakıyorum. çok büyük bir acın var. acı seni ele geçirmiş. taşın altındaki karınca değil o, o ki, tüm bedeninde gezinen acı. binlerce ka - rınca bedeninde küçük küçük adımlarla ilerliyorlar, her birinin istikameti, hedefi aynı, o pörsülenmiş beynin. onu ele geçirip tamamen yok etmek. büyük bir karınca ordusu içinde ilerliyor, ucu bucağı gözükmeyen bu kalabalık acı taşıyor. seni bu acıdan kurtarabilirim elbet. evet ben doktorum. bu acıdansa yok olmak çok daha iyi senin için. ama yine de seçim senin. yok olmak istemiyorsan sadece bir hayır demen yeterli… yok olmak istiyor musun? cevap yok! peki… istediklerin gerçekleşmiyor. hiçbir şey senin umut ettiğin gibi değil. hep bir eksik var, hep bir omuzu eğik düşlediklerinin. inancını kaybetmişsin. su, hava ve birkaç lokma… ötesinde kendi benliğin dışında bilinmezliğin yörüngesi olup önceden yazıldığı kutsal söylevle belirtilmiş hikayenin, senin hikayenin içinde dolanıyorsun. uzay boşluğunda uçuşan bir boksun sen! ve bu çok acı, çok. bu acıdansa yok olmak çok daha iyi senin

için. ama yine de seçim senin. yok olmak istemiyorsan sadece bir hayır demen yeterli… yok olmak istiyor musun ? cevap yok! peki… anlam kaybı yaşıyorsun. anlatmaya çalışıyorsun, kaç kelimen var senin? aynı kelimelerle farklı cümleler kurduğunu sansan da aynı cümleleri peş peşe tekrarlıyorsun. anlatmak istediğin her neyse, anlaşılmıyor. anlam öyle durup kalıyor. hem belki senden bile çok uzak. başka kelimeler lazım sana. ama yok… yok, yok, yok. bir şeyin yok. geçer diyemiyorum, geçmez. ve bu çok acı, çok. bu acıdansa yok olmak çok daha iyi senin için. ama yine de seçim senin. yok olmak istemiyorsan sadece bir hayır demen yeterli… yok olmak istiyor musun? cevap yok! peki… merak ediyor musun yok olmak nasıl bir şey?.. merak ya - şamı devam ettiren bayağı büyük bir öğe. bilimin gebesi. ama yaşaman için bundan çok daha fazlasına ihtiyacın var, bilimse şu anki geldiği noktada acılarına çözüm bulamıyor. ama çok garip sen yok olmanın, siktir olup gitme hissinin ne olduğunu hala merak ediyor olamazsın ki, biz seni defalarca siktir etmiştik oysa. merakını giderebilirim bu kere. ama yine de seçim senin. yok olmak istemiyorsan sadece bir hayır demen yeterli… yok olmak istiyor musun? cevap yok! peki… sıkılıyorsun değil mi? her şey sıkıyor. nefes borun tıkanıyor, bağırsakların düğümleniyor, bütün insanlar, tüm hayat sana yükleniyor ve sen bundan kurtulmak istiyorsun; kaçmak, kay- bolmak… bunun için birden saçmalamaya başlıyor, her şeyin içine sıçıyorsun… bunu çok önceden, bizden kaçıp gittiğin zaman yapmıştın. şimdi de yap, kendini tekrar et. ama bak kar- şımdasın. hiçbir yere varamazsın. ve bu çok acı, çok. bu acıdansa yok olmak çok daha iyi senin için. ama yine de seçim senin. yok olmak istemiyorsan sadece bir hayır demen yeterli… yok olmak istiyor musun? cevap yok! peki… geber! kan nakillerinde vericinin antijenine ve alıcının antikoruna bakarız. a grubundan birisi b grubundaki bir kişiden kan alırsa kendi kanında bulunan b antikorları ile b gruplu kişiden gelecek antijenler birleşerek çöker ve sonuç kan alan için bok olur. ve a grubu kanın olduğunu bil bakalım nerden biliyorum. bu b grubunu sana enjekte edecek kadar seni sevdiğimden olabilir mi sence?.. bi siktir ol git şimdi… sen ama yine de bile ki za - manında babamdın… (ıı) nereden bakarsan bak fakir fukara edebiyatı onun hayatı, operada yanındaki adama kafa atmıştı, adam aryayı cep telefo- nuna çekiyordu, hayat dönüp adama kesik atmıştı, öncesinde de adam devam etmişti. yanındaydı, hiçbir şey demeyip kafayı yerleştirmesinin ardından çok geçmemiş, salondan apar to - par çıkartılmıştı. adam şikayetçi olacağını söylerken bir eliyle burnunu tutuyor, akan kanı durdurmaya çalışıyordu, gömleği ceketi pantolonu kan içerisindeydi, bir yandan da kafasını iki yöne sallayıp, ‘cık cık’lıyordu. idare odasındaydılar. hayat’ın yüzü benzi atmıştı. hasan barış bir adama bakıyordu, bir hayata. hayat hiç göz göze gelmek istemiyor, bakışlarını kaçırıyordu. kelli felli adam masadan kalkıp bir selpak daha uzattı adama, ‘ya kardeşim uzatmayın, zaten mahvettiniz salonu, sahnedekiler de konsantre kalmadı, uzatmayın da barışın’ dedi, adamın yüzüne baktı sonra, ellerinden akıp, bileklerinden sızan kana birkaç uzun saniye baktı, ‘ya da ne biliyim, ’ dedi, ‘şikayetçi olacaksanız da karakola gidin, ben de yerleri temizleteyim, ya da artık yarın temizlesinler bakın saat kaç oldu!’ adam eli burnunda doğruldu kalktı, sessizce odadan çıktı, hayat adamı takip etti, hasan barış da çıkıyordu

ki kapıdan, kolundan tutup çekti az evvelkinden çok daha sert bir dille, ‘kardeşim bir daha gelmeyin, senin gibi psikopatların yeri değil!’ dedi görevli, hasan barış durdu, bir adamın kolun - dan tuttuğu eline baktı, bir suratına, kolunu silkeledi ardından ‘bir boku yok herifin’ diyecekti ki demekten vazgeçti. otobüs durağına kadar takip etti hayat’ı. hiç kimse konuşmadı. otobüs geldi. önce hayat bindi sonra o, hayat oturdu, o da yanına. sonra hayat kalkıp başka bir koltuğa oturdu, orta yaşlı bir çift dönüp onlara baktı. hasan barış’sa ne bakıyorsunuz bakışıyla karşıladı bakışmaları. geçip hayat’ın yanına oturdu bir kez daha. hayat camdan dışarı bakıyordu fakat az evvelki bakışmaları camdaki yansımadan görüyordu, dönüp, ‘yeter hasan yeter’ dedi. ‘bilkent’ten atıldığımız yetmedi değil mi hasan, her yerde rezillik çıkarmasan olmuyor değil mi ?’ ‘senin yüzündendi, viyola dinlemen gerekirken suratıma bakıp gülüyordun. ’ ‘hasan, hasan yapma artık, bak eski mahalleye, arkadaşlarıma gidemiyorum, çıkarmadığın kepazelik kalmadı apartmanda. ’ ‘o zaman’ dedi hasan ‘daha yeniydik. ’ ‘şimdi peki?’ dedi, ‘hasan şimdi ne değişti, hasan n’aptın sen ya, adama kafa attın, adamın yüzünü dağıttın ya, hasan neden ya!’ ‘bir boku yok herifin’ diyecekti ki demekten vazgeçti hasan barış. otobüsten indiler ve önde hayat olmak üzere hızlı adımlarla evin olduğu sokağa girip ilerlediler. hasan barış, hayat adımla- rını hızlandırdıkça daha da hızlı ilerlemeye çalışıyordu. mesafe kapanacak gibi olsa da, karısı buna izin vermiyordu. ‘ya, ’ dedi ‘hayat bi yavaşla allah aşkına ya. yıllardır aynı fotoğraf, bıkmadın mı! sen önden koştur, ben ardından sana yetişmeye çalışayım. ’ kadın cevapladı, ‘neden acaba hasan, bunu kendine soruyor musun? neden… seninle yürümek mümkün mü?’ ‘ee… ’ dedi, ‘böyleyim ben karıcım n’apabilirim? bilkent di- yorsun. tamam öfkelendiğim zamanlar oluyor ama bak orada ne güzel gülüyorduk. ’ ‘hasan, hasan bana bunu yapma, olayları ajite etme, neden bilkent dedim acaba! sanki sen bilmiyorsun. yanındaki adam sana biraz yavaş demişti hani, sen de adamın yakasına sarılmıştın hani, atılmıştık salondan hani… bunları anımsıyor musun? hani az önce senin adamın telefonuyla kayıt yapmasından rahatsız olduğun gibi orada da adam gülüşmeden rahatsız olmuştu, ’ dedi. her cümlede hanilerin üzerine basa basa. kadın sadece hanilerin üzerine de basmadı, bunları söylerken adımları yere daha sert bastı. ‘bi kere gülüşme değil, gülüşmemizden. ’ ‘of hasan of ya!.. ’ dediğinde cebinden anahtarlığını çıkarmış, apartman kapısına takmıştı hayat! hasan kapıyı açan kadının kolunu sonunda yetişip tuttu, çekti. ‘bu sahneden yoruldum, ’ dedi ‘arkandan koşturmaktan yoruldum, ’ dedi, ‘benim elimi bırakıp arabaların önüne atlayıp karşı kaldırıma geçmenden, caddelerde arkandan bağırmaktan, seni yolda kaybedip defalarca aramaktan ve telefonu açmaman- dan da!’ hayat içeri girdi ve merdivenlerden hızlı hızlı çıktı. o gece yatağa girdiklerinde ışığı adam kapadı, önce o girerdi yatağa, hayat ışığı kapamadan diliyle dudaklarını ıslatıp bir bakış atardı ona, ya da geceliğinin içinden külotunu sıyırıp ayağının ucuyla fırlatırdı ve adamın arsız gülümsemesiyle sel basardı aptomi - nalina o gece kadının vücudu kuzeylerde bir sahil kentiydi de, birkaç yüzyıldır sadece adamın çıplak ayaklarıyla yürüdüğü, dalga dalga vurduğu kıyılarda gel git oluyor ve sular çekiliyordu.

kadın yatağın pencere tarafında bacaklarını bir köpek gibi içine çekip uzanıyordu, adamsa bir sokak kapısının üzerinde vidası düşmüş ve ters dönmüş kapı numarasıydı. (ııı) bazen bir tirat birçok şeyi değiştirebilir, doğum gününü, yeni gelecek aşkı ve hatta tüm oyunu ama her şeyi değil asla… ‘şimdi beyninin kıyısını bucağını talan ediyorsun ya neden diye? aslında biliyorum yine sorunun kendinle. onun giderken, dublör kullanması gerekirdi belki de, o cümleler dudaklarından dökül- meseydiler keşke. sen şimdi hayıflanıyorsun. nasıl oldu da ona inandım diye. oysa ki, kimse giderken kendini, geride bıraktığı için de olsa lanetlemez. bu seni sevmediğinden de değil aslın - da… ama bunların hiçbirinin önemi yok aslında. iyi insanlar da kötülükler yapabilir. iyiler iyidir, kötüler kötüdür değil. iyi ve kötü birbirlerine sarmalanmışken, kendi vicdanına efelenmek niye? kaldır kafanı, hiç gidilmedik yerler var, hiç bakılmamış kadınlar, henüz işlevsiz rahimler. her şey değişebilir bunu unut- ma. sen dışında. birileri daha çok sevsin diye normalize olmaya, etmeye çalışmak beyhude. aslolan sensin, aslolan inanmak … inan balık, inan… yoksa üzerler, çok üzerler. şimdi, verdiğim cevaplara seri ve ilk bakışta yalan hissi uyandırmayan sorular sormanı istiyorum. hazır mısın?.. evet başlıyoruz. hayır diyemeyene ne yapma- larını istersin? ‘siksinler. ’ nasıl yani ! siksinler mi? ‘siksinler, sabaha kadar siksinler!’ şefkat istiyor musun? ‘evet istiyorum, ama kuru kuru şefkat değil. ’ şiddet taraftarı mısın? ‘evet. ’ bekaret testini destekliyor musun? ‘bana ne!’ hastanede vefat etmiş on altı yaşında bir kızı buzdolabından çıkartıp kontrol eder misin? ‘etmem. ’ yoğun bakım hastasına sakso çeker misin peki? ‘çekmem. ’ peki hangisi daha şiddetli sence? ‘sorularını kıçına sok ve siktir git’ canımı mı yaktım? ‘amına koyayım senin!’ sokaktaki şiddet mi daha sert babanı öldürmen mi? ‘daha kralları var. ’ hipokrat senden utanıyor mudur? ‘defol … çok da amımdasın de mi?’ peki … bu soruları sen de hiç kendine sordun mu! yüzümün nerede olduğunu bilmediğim bir gece aynanın karşında ağzımda kalın, sik gibi kalın bir cigara varken kendime sormaya başladım ben. hem sordum hem cevapladım. peki sana neden anlatıyorum! böyle haybeye değil… ben kimim bunu iyi belle. tüm bunları sana neden mi anlatıyorum… çünkü balık daha da üzülürsün, daha da çok üzülürsün. duydun mu balık. üzerler!.. peki … bu soruları sen de hiç kendine sordun mu! yüzümün nerede olduğunu bilmediğim bir gece aynanın karşında ağzımda kalın, sik gibi kalın bir cigara varken kendime sormaya başladım ben. onu öldürdüğüm gece. bedeninin yerçekimine karşı koyabileceği tek pozisyon olan, lotusu al. her şeyi bilemezsin. bu normal. boş boş bakma bana!

bağdaş kur ve topukların birbirleriyle öpüşsünler, ayak parmak- larında… ellerini dizlerine koy. heyecanının arttığı, öfkenin kabardığı vakitler, tırnaklarını etine geçirme asla. sakin, bir o kadar da sabırlı ol. bunu demek kolay biliyorum fakat seni baştan uyarıyorum, amacımız kimyanı toparlayabilmek. bunu yaparken fiziğini de daha fazla dağıtmaya hiç gerek yok. sen yeterince restore etmişsin vücudunu zaten. dizlerinden, kasıklarına doğru ilerlerken giydiklerinin altında saklanmaya çabalayan makas izleri yeterince hava katıyor, daha da yenilerine ihtiyacın yok. sakin ve stabil kalmalısın. bu bir rüya. ben senin rüyanın kahramanıyım. rüya deyip geçme. bazen gerçeklerden çok daha fazla ivme kattıkları oluyor yaşama. bunu da sana anlatacağım. bundan evvel senin geze - geninde, gerçek nedir bilmek istiyorum. gerçekleri, doğru diye kodlayan bizleriz balık. neyin yanlış neyin, yanlış olmadığını belirleyenler de biziz. mutlak doğruyu, mutlak gerçeği aslında hiçbir zaman bilemiyoruz. kaldı ki, bunu bilim bilemiyor. senin gibi dört yıl fen okumuş, bunu çocuklara öğreten bir kadın sa- nırım bilimin tarafındadır. antitezi olmayan tez olamaz balık. ben senin rüyan, ben senin kahramanınım. belki de sadece senin kurguladığın, olmak istediğin kadınım, kim bilir bilinç altındakilerin püskürmesi de olabilirim. kesinliği reddeden göreceli bir sonsuzluk içerisinde var olma, bir o kadar da yok olma çabasındayken biz; muğlak kelimeleri, en az, seçtiğim diğer kelimelere gösterdiğim özen kadar özen gösterip, titizlikle kullanıyorum. belki hiçbir vakit olmadım, belki senin tanrınım. neyim, kimim, neden seninleyim? sadece bacaklarına attığın makas izlerini bilmiyorum, bacağına bakıp kendini severken kullanmak üzere arşivlediğin ama hiçbir zaman yüzüne ondan hoşlandığını söyleyemediğin buca’ daki ev arkadaşın kızı da, hayalindeki resmini de biliyorum, sadece, regl olduğun zaman- larda giydiğin siyah bokserı da biliyorum, onun ilk sevgilinin olduğunu da, gece cenin pozisyonunda uyuduğun vakitlerdeki korkularını da, baban seni telefonda aradığında ses tonundan başlayıp ruhunun köklerine değin ulaşan, bir anda başka hiçbir zaman diliminde yaşamadığın devinimi de. aslında bunların önemi yok, ya akvaryumun içerisinde kendi bokum içerisinde öleceksin ya… şimdilik ikincisi seçenek yok balık. sevgili balık. kırmızı balık! gözkapakların kapandı. tekrar açılana dek buradayım. belki de hiç kapanmadılar. ne dersin? belki de açıldıklarında ölmüş olacaksın. neden, neden, neden? bütün nedenlerinin ortak nede- ni yine sensin. sicilin oldukça kabarık. kısaca ne bir meryem’sin ne de bir teresa. öncelikle boku başkasına atmaktan vazgeç. bak bokun yüzdüğü akvaryum içerisinde salınmaktan öteye gide - miyorsun, en fazla kendini cama vurup geri dönüyorsun. pek yakında dış dünya ile epeyce azalmış olan bağın da son bulacak. bok içerisindeki akvaryumun ötesini göremeyeceksin. camlar azalan geçirgenliklerini de yitirecekler. belki sana kırmızı balık dahi diyemeyeceğiz. rengin de bir çok şey gibi yüzeyin epey altında kalacak. burası dip ve dibin dibi yok. rüyaların muh - temelen dinleniyordur. kaybetme hırsı, kırmızı balık’a öyküler ve ikinci el bakire, okumuşsundur bunları. bu sefer bütün keli- melerden farksız olacaksın balık. küçük harflerle yazılacaksın. bundan önceki sana yol alan bu kitaplardan farklı. ve bu sefer son satır okunup bittiği vakit sen de bitmiş olacaksın. hazırsan başlayalım… (ıv) o sabah hasan barış uyandığında, yanında kaskatı uzanan karısına arkasından sarıldı. kadın ağlamaklı bir ses tonuyla, ‘ben, ’ dedi ‘babamı gördüm. ’ hasan barış birden şaşkınlıkla sordu. ‘babamı gördüm ne demek, babam kim?‘

‘hasan beni leylekler getirmiş olamazlar değil mi, benim de bir babam var. ’ ‘eee, ’ dedi adam. ‘biliyorum ağzımdan ilk defa baba kelimesi duyuyorsun ama, bazen çok kötü rüyalar görüyorum. bazen gördüklerim rüya olsun diyorum, bazen de rüyaların gerçek olmasın. ’ adam daha sıkı sarıldı ‘karıcım ne garip… herkes rüyalarının gerçek olmasını isterken sen... ’ dedi ki, hayat araya girdi. ‘hasan benimkiler gerçek olamayacak kadar şiddetli. ’ hasan cevap verdi, ‘hayatta tek gerçek var o da hayat’ın ku- kusu… sen regl oldun mu bu ay?.. ’ ‘hasan çek elini oramdan, ’ dedi hayat ve ekledi, ‘biliyor mu- sun onu oracıkta öldürebilirdim. yanlış kan verip. ama daha fecisini yaptım. ’ hasan hiç ciddiye almadan, ‘hipokrat senden utanıyordur… ’ dedi. hayat yataktan doğrulup yeşillerini giydi. o gün ameliyat gü- nüydü ve onu zor bir gün bekliyordu. kapıdan çıkmadan içeriye bağırdı, ‘dünkü geceden sonra bile balık’ın seni seviyor hasan. ’ ameliyatlar, vizitler, hocalar, öğrenciler derken, en sonunda kendisini hacettepe tıp’ın 5. no’lu kapısına attı ve cebinden çı- kardığı slim sigarayı ağzına dayadı. derin bir nefes çekti ve bu nefes onu gülümsetti. az kaldı bu tebessümün yüzündeki telvesi. etekleri basma, saçları dağınık, elleri siyah ve tütün bağıran bir deli gelip kaydırsana dedi kız kıçını. üzerinde çingene pembesi gömlek. erkek gömleği. daha hayat doğrulamadan oturdu banka. zaten doğrulmadı da. deli de ayaklarını uzattı. bu duruş hoşuna gitti hayat’ın. ikisi de ayaklarını uzatmışlardı. deli aynı ses tonuyla önlerinden geçenlerden sigara istiyordu. verilen sigaraları verenin ilerlemesinin ardından eteğinden çı- kardığı dolmasına az kalmış pakete yerleştirip, hemen ardından aynı tonla, ‘sigaran varsa versene bir tane’ diye oturduğu banktan sesleniyordu yoldan geçenlere. hayat’a döndü baktı. ‘içcen mi?’ dedi, ‘veriverem mi?’ hayat, ‘az evvel kızın sana verdiğini versene, ’ dedi. deli kutudan çıkardı, bir tane uzattı. ‘o değil, ’ dedi kadın slimi işaret etti. sigarayı yaktı. deli hiç sigara içmedi. sordu. ‘anan sağ mı?’ ‘evet. ’ ‘baban?’ ‘evet. ’ ‘kadifekale’yi sever misin?’ kadın gülümsedi, ‘evet. ’ herifin iyi siker mi seni?’ ‘hı hı, ’ dedi kadın, tek numarası odur ama çok çok da iyidir hani. ’ sonra hayat bitti. sigarası da bitti, kelimelerine de hiç gitmedi eli. ardından hiçbir şey demeden terk etti bankı. deli iyi birine benziyordu. kabullendi, arkasından dönüp ne tarafa gittiğine dahi bakmadı. hayat o gün ikinci kez gülümsedi, deliye ortak olup savurduğu sigaranın dumanınaydı bu kez yüzünde açan buse. az biraz daha ilerlerdi içinde, kendi disiplininde iyi geldi delilik ona da. hastaneden apar topar eve geldi. önce mutfağa girdi, yemek yapmaya başladı. sonra tüm ütüleri bitirdi. tüm evi üç kez do- laştı. yemekler bir hafta yetecek kadardı. bulaşıklar temiz. kirli çamaşır kalmamıştı ve ütüler bitmişti. çantasından reçetesini çıkardı. büyük harflerle ‘hasan bitti’ yazdı ve kapıyı çekti.

(V) ankara’yı sevmeyenlerin dahi yüreğini okşayacak gibi gi - yinmişti kent. sonbaharın güzel yüzü sarı sarı gülümsüyordu. yapraklar özenle serpiştirilmiş gibiydi. birileri kenti elleriyle süslemişti. ankara bir kadın gibiydi o gün. ve yağan yağmur kentin kasıklarını papatya suyuyla yıkamışçasına koyu yerlerinin rengini açmıştı. hasan barış, hayat’ı ilk öptüğü banka doğru ilerledi. ne za - man bu banka doğru ilerlese bankı görünceye dek boş olması için içinden bildiği komik cümlelerle mandrake’ye yalvarır, bir illüzyon isterdi. seğmenler parkı her zamankinden daha kışkırtıcıydı. etek - lerine yıldızlar düşmüştü de o eteklerini toplamış hasan barış’ın yüreğine bağdaş kurmuştu sanki. park cıvıl cıvıldı. birkaç kişi yanından geçti gitti. gülümsü - yorlardı. birileri köpeklerini gezdiriyor birileri el ele yürüyordu. parkta sadece iki kişi var olacaktı. biri hasan barış, diğeri hayat. bir adam, bir kadın. elindeki simidi kemirircesine yemeye devam etti. bir yandan da gözü yolda hayat’ı bekliyordu. hayat göründü. en az kentin kışkırtıcılığı kadar soluk kesici bir halde. kadın, ‘çok geç kaldım mı?’ hasan barış’ın yanına oturdu. adam, ‘fark eder mi? ne oldu arayınca, bir şey oldu diye korktum hemen geldim ama … ’ kadın, ‘merak etme bir şey olsa seni aramam, ’ diye cevapladı. adamın yüzüne hiç bakmadı. adamsa kadının dudaklarına bakıyor, uzun bir aradan sonra öpmek istiyordu. fakat hayat’ı ezbere bilirdi o, eskiden ne zaman kavga etseler, öptürene dek adamı çatlatırdı. bir defa daha göze alamadı adam öpücük tartışmasını. adam, ‘peki... eee... ’ kadın, ‘ne var ne yok? nasılsın, neler yapıyorsun?’ adam, ‘pek bir şey yok. evden çıkmıyorum. tedaviye devam. test yaptıracağım bu hafta. sen nasılsın?’ dedi. gerçekten de hiç evden çıkmamıştı. zaten evden çıkmayı da pek sevmezdi. hasan barış fizik mühendisiydi ama hiç işini yapmamıştı. latincesi vardı. evde çeviriler yaparak para kaza - nıyordu. hayat doktor olmasına rağmen onun kadar latince bilmiyordu. aslında bu gayet normaldi oysa bir vakit aralarında alay konusu olmuştu. kadın, ’senin dışında problem yok. gitmeden yaptığım ye - mekleri yedin di mi? bozulmadılar mı?’ dedi. hasan o an dudaklarında susam kaldığını fark edip eliyle sildi. adam, ‘yok. ’ kadın, ‘çok birikti mi kirlin, ütün?’ adam, ‘yok… bunları neden soruyorsun?’ kadın, ‘hiç hasan… eve gitmek ister misin?’ adam, ‘neden?.. ’ dedi belki de şimdiye kadar ömründe sor- duğu en büyük neden bu nedendi. hayat’ın bakışlarına baktı. ne acıma vardı, ne sevgi, ne öfke ne de bir başka sikilmiş duygu. bir boşluğa bakar gibi bakıyordu. kadın dedi ki, ‘son bir kez… ister misin?’ adam, ‘beni aşağılamayı kes. ’ alnına gitti eli, gözlerini kıstı. dudaklarını kemirdi. kadın, ‘yok… ’ adam, ‘ne yok?’ sesi yükseldi. kadın, ‘sen inanıyor musun hala? hasan vazgeç, kendine yeni bir hayat kur. unut. ’ adam, ‘hayır… hayır… bak bir kere inan… sen de test yaptır. yanımda ol. ’ kadın, ‘hasan… olmuyor, anla… ’ dediğinde ilk defa gözlerine baktı. adam, ‘ne olmuyor?’

kadın, ‘olmuyor, ben seni… bizim çocuğumuz olmuyor… eve gidecek miyiz?’ adam, ‘istiyor musun?’ dedi dudaklarına bakarak hayat’ın. kadın, ‘avukat aramış seni … neden görüşmüyorsun? neden bunu bana yapıyorsun ya?’ dedi bu kez. adamsa, ‘eve dön. bu ne?’ diye sordu kadının uzattığı beyaz kağıda bakarak. kadın, ‘imzala. lütfen hasan. ’ adam, ‘hayır. ’ kadın, ‘hasan lütfen. ’ adam, ‘hayır. ’ kadın, ‘illa ajite edeceksin. ’ adam, ‘seni seviyorum. ’ kadın, ‘hasan ben hamileyim. ’ adam titrer… ‘eee eee eee ben şimdi napayım?!’ kadın, ‘git bir yerde iç. ’ (VI) nereden bakarsan bak fakir fukara edebiyatı onun hayatı. ne- reden bakılsa bir paçoz. nereden bakılsa bok çukuru. bir dilenci mendili gibi açıyordu kalbini, kimseler dönüp bakmıyordu, bir kedi gibi kasabın kapısında bekliyor, bir lokma göremiyordu atılan ve bir şarapçının uzayan ve birbirine karışan sakalıyla çöp variline girip de, rüzgardan kaçmasıydı onun çaresizliği, üzerine pis suların sızdığı çöp torbaları atılıp, kirli suratına hiç bakılma- yan. nereden bakarsan bak fakir fukara edebiyatı onun hayatı. hasan barış güzel, sakarya caddesinde hızlı adımlarla ilerli- yordu. ayakları birbirine karışıyor, kalbi gereğinden fazla kilo almış ve kendi sesini duymaktan iğrenmesine rağmen defalarca tekrar ettiği ve hiç es bırakmadan birbirine bağladı cümlesiyle, nefes nefese soluyordu… ‘sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat!.. ’ hasan barış güzel, sakarya caddesinde hızlı adımlarla ilerli- yordu. hücrelerini bir bir istila eden kadının şimdiden kendisiyle kavga etmesini dahi özlemiş, üzerinde yüzlerce yanık izi olan kalbini taşırken attığı her adımda nefesi daha da kesiliyor, yanlış damarlarını kesen, istemediği tendonlarını koparan, alterlerini söküp atan, kanına kürek kürek toprak atan hayat’ının sonunu görmüşken tekrar ettiği ve hiç es bırakmadan birbirine bağladı cümlesiyle, soluklanmadan … ‘sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat!.. ’ yaşlı bir adama çarpana dek. yaşlı adam böbreğini tutuyor- du. nefesi alkol kokuyor, gözleri hiçbir şey görmüyordu. küçük bir kız çocuğu kulağına fısıldıyordu. ‘sen benim çocukluğumu çaldın. şimdi bana çocuk vereceksin. sik beni! sik … gücün bu kadar mı ha! oysa ben önce annemin attığın dayakla inleye inleye ağlamasıyla uyanırdım geceleri, sonra daha sokayım mı kıçına söyle, söyle sorularına inleye inleye dediği evetlerinin duvarlarda yankılandığı gecelerde gözümü hiç kırpmadan, bir köpek gibi bacaklarımı içime çekip nefesimi tutardım. ’ hasan barış güzel, sakarya caddesinde hızlı adımlarla ilerli- yordu. ayakları birbirine karışıyor, kalbi gereğinden fazla kilo almış ve kendi sesini duymaktan iğrenmesine rağmen defalarca tekrar ettiği ve hiç es bırakmadan birbirine bağladı cümlesiyle, nefes nefese soluyordu. ‘sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat! sikiyim seni hayat!.. ’ yaşlı adama çarpana dek.adam hasan barış’a çarpıp yalpaladı. sonra bakıp ‘yavaş ya!’ dedi, konuşması anlaşılmıyordu, çok sarhoştu. hasan barış ‘hayatı sikiyim, ’ dedi. adam, ‘genelde hayat siker bizleri evlat ama ben siktim sen de sik, ’ dedi ve yalpalayarak ilerlemeye devam etti.

← Tüm öyküler